หมู่บ้านเมื่อวันสงกรานต์...

ใครคนนั้นที่ชอบแต่งม่อฮ่อม มีผ้าขะม้าคาดพุง และชอบใส่แว่นตาดำ ได้นำความเปลี่ยนแปลง หลายอย่างมาสู่ผู้คนในหมู่บ้าน นับตั้งแต่คนขายส้มตำไก่ย่างไปจนถึงคนขายเหล้าสาโทและขายหวย บนดิน

มีเงินทองมามากมายพร้อมกับชีวิตคึกคักขึ้น พร้อมด้วยความหวังบรรดามี อย่างกองทุน หมู่บ้านกับโครงการเอื้ออาทรต่างๆ ที่มีนับตั้งแต่รถจักรยานของเด็กนักเรียน เครื่องคอมพิวเตอร์ ทุน เล่าเรียน ไปจนถึงแม้บ้านในฝัน

ใครคนนั้นให้สัญญาว่า จะปราบปรามความจนให้หมดไปจากหมู่บ้านภายใน ๖ ปี

ถึงแม้ว่าสิ่งที่เห็นอันเป็นความจริงอยู่ตรงหน้า จะตรงข้ามกับความฝันที่ชายคนนั้นวาดให้ไว้ คือนอกจากความจนจะไม่หมดไปแล้ว กลับตรงข้ามคือหนี้สินมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้น

คนในหมู่บ้านหลายคนก็ยังรักเขาอยู่ดี

เพียงแต่รอว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับมาเท่านั้น

แม้ว่าหมู่บ้านจะแล้งหนักในช่วงเทศกาลสงกรานต์นี้ ขาดแคลนทั้งน้ำดื่มกินและที่จะใช้ทำไร่นา หากแต่ว่าคนในหมู่บ้านก็ยังมีความหวัง และรอความหวังจากชายคนนั้นอยู่

หวังว่าเมื่อเขากลับมาอาจจะได้รับเงินกู้ก้อนใหญ่นำไปปลดหนี้สิน เด็กๆ จะได้มีรถจักรยาน ถีบไปโรงเรียน หรือว่าได้มีเครื่องคอมพิวเตอร์มาให้เล่นเกมสักเครื่องหนึ่ง สำหรับคนหนุ่มคนสาว มีโทรศัพท์มือถือแล้วก็ใฝ่ฝันว่าต่อไปอาจจะมีรถเครื่องหรือว่าได้เป็นเจ้าของรถกระบะสักคันหนึ่ง

บางคนอาจได้เป็นเจ้าของสินค้าโอท็อปหรือว่าอาจได้เป็น “เจ้าสัวน้อย” ในหมู่บ้านก็เป็นได้

หลายคนยังฝันและรอคอยใครคนนั้นอยู่

มีใครในเมืองใหญ่ที่พยายามจะขับไล่เขา แต่ว่าในที่สุดเขาก็ยอมไปเสียเอง แน่ะ! ...ออกไปยืน อยู่ไกลวงรำทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“เอ้า...ใกล้เข้ามาอีกนิด

ชิดเข้ามาอีกหน่อย

สวรรค์น้อยน้อย...อยู่ในวงฟ้อนรำ...”

เสียงเพลงรำวงยิ่งทำให้หลายคนคิดถึงใครคนนั้น

๘ / ๔ / ๔๙