ตุ๊กตาไม่มีบ้าน ไม่มีโรงเรียน ไม่มีเพื่อน

มีแต่แม่คนเดียว

โลกเมืองหลวงอันกว้างใหญ่ที่ตุ๊กตารู้จัก คือที่พักตามริมถนน มุมมืดตามตรอกซอย ใต้สะพาน และทางด่วน

และโรงแรมสกปรก

สิ่งที่ตุ๊กตาทำอยู่ก็เพื่อแม่ และทำตามใจแม่

แม่ผู้ที่ตุ๊กตามีอยู่คนเดียวในโลกนี้ ได้จูงมือลูกสาวน้อยตะลอนไปตามย่านโรงแรมสกปรกเกือบ ทุกแห่งแหล่งที่ เท่าที่มีอยู่ในกรุงเทพฯ

ก็เพื่อให้ตุ๊กตาหลับนอนกับผู้ชาย เพื่อแลกเงินแต่ละครั้งในราคาไม่กี่สิบบาท

เพื่อความอยู่รอดของแม่ และก็ของตุ๊กตาเอง

ตุ๊กตากับแม่ก็ถูกจับ

ตุ๊กตากับแม่ตกเป็นข่าวเกรียวกราวไปทั่ว ทั้งในหน้าหนังสือพิมพ์และก็จอโทรทัศน์ ในท่ามกลาง ความเศร้าหดหู่ใจของสังคม

ทั้งแม่และตุ๊กตาเป็นเอดส์

แม่ผู้เป็นโสเภณีเก่ารับสารภาพว่า ได้แก่ตัวลงจนหมดทางทำมาหากินแล้ว ถึงได้ให้ลูกสาวไป ประกอบอาชีพแทน เพื่อเงินและเพื่อความอยู่รอดที่จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไป

แม่ถูกสังคมสาปแช่งและถูกจับเข้าคุกไป

ที่นี่เด็กหญิงตุ๊กตาได้รับการขัดเกลาจนเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน และอยู่ในชุดเสื้อผ้าที่นับว่า ดีที่สุด มีที่พักที่ดีที่สุด และก็มีอาหารการกินที่ดีที่สุดเท่าที่ตุ๊กตาเคยได้รับและมีมา

แต่ตุ๊กตาก็ไม่ยอมกิน ไม่ยอมนอน เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว

เจ้าหน้าที่สงเคราะห์เด็กถามเสียงอ่อนโยน

“หนูทำไมเอาแต่ร้องไห้...”

ตุ๊กตาตอบทั้งน้ำตา

๓๐ / ๗ / ๔๖

แม่ใคร - ใครก็รักครับ