ถ้าจะวัดด้วยเวลาข้าคือคนที่น่าจะแก่ อยู่ในวัยอาวุโส เป็นร่มไม้ให้พวกเจ้าพึ่งพิงได้อย่างถาวร มั่นคงแล้ว แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย

ใบ กิ่ง ก้าน ลำต้น และแม้แต่รากของข้ายังเยาว์ และอ่อนแออยู่มาก

ข้าจึงล้มลงง่ายและก็งอกขึ้นใหม่ง่าย ไม่ต่างไปจากต้นข้าวที่เจ้าทั้งหลายกิน เจ้าคงจะเห็น แล้วว่า วันคืนที่ผ่านมาข้ามีแต่ล้มลุกคลุกคลาน ไม่อาจยืนต้นต่อเนื่องอยู่ได้ตลอดบนผืนแผ่นดินนี้

เหตุก็เพราะพวกเจ้านั่นแหละ

เหตุก็เพราะพวกเจ้าบางคนเห็นข้าเป็นต้นไม้ที่วิเศษมหัศจรรย์ จนเกินความเป็นจริง เจ้ามอง เห็นข้าไม่ต่างไปจากต้นกัลปพฤกษ์ในฝัน ที่จะบันดาลทุกสิ่งให้เจ้าได้ดั่งแก้วสารพัดนึก จึงนึกจะเด็ด จะสอยอะไรก็ได้ดังปรารถนาเช่นนั้น

เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริงๆ

เหตุก็เพราะพวกเจ้าบางคนมีแต่ใจที่โลภหลง เห็นแต่ประโยชน์สุขส่วนตน และพวกพ้อง มากกว่าที่จะเห็นแก่ข้า เจ้าจึงมาสู่ร่มไม้ใบบังนี้เพื่อยศศักดิ์ อำนาจ และเงินทองของจะได้มากกว่า การเสียสละเพื่อข้าอย่างแท้จริง

ปากเจ้าเอ่ยชื่อข้าอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า สารพัดจะเอ่ยอ้าง แต่ที่แท้แล้วเจ้าหลอกลวงผู้อื่นและ โกหกตัวเอง เพราะเจ้ากอบโกยเอาทุกอย่างภายใต้ชื่อของข้า จนทำให้ข้าอ่อนแอและต้องล้มลงอีก

ส่วนตัวเจ้าก็ต้องได้รับผลกรรมที่ได้ก่อเอาไว้

ช่างสมน้ำหน้าเสียจริงๆ

พวกเจ้าไม่รู้ดอกหรือ ว่าพวกเจ้าหลายคนมีส่วนทำให้ข้าอ่อนแอ เพราะพวกเจ้าไม่เคยเรียนรู้ ไม่เคยใส่ใจศึกษาถึงรากเหง้าความเป็นมาอันแท้จริงของต้นไม้ที่เจ้าเฝ้าปลูกนี้เลย

เจ้ามีแต่อารมณ์เพ้อ เรียกร้องและร้องหา

แม้แต่ผู้ที่ได้อุทิศชีวิตตนตายไปให้แก่ต้นไม้นี้ในหลายครั้งและหลายคน เจ้าก็ยังลืมเสียได้

พวกเจ้าไม่เคยมองพ้นไปจากเงาตนเอง เพราะมัวแต่ใช้คืนวันอันที่ผ่านมานั้นแสวงหาแต่ ความสุขใส่ตัว พวกเจ้าหลายคนหลงใหลในลาภสักการที่ผู้อื่นหยิบยื่นให้ ทั้งยังชอบประจบสอพลอ พวกคนโกงอีกด้วย

พวกเจ้าเท่ากับปล่อยให้ความชั่วเติบโตอยู่ภายใต้ร่มไม้ที่ได้ชื่อว่า ประชาธิปไตยนี้

พวกเจ้านอกจากจะไม่เคยทะนุถนอมข้าจริงแล้ว ยังมีส่วนช่วยกันเขย่าจนทำให้ข้าต้องมีอันล้ม ลงไปด้วย

ช่างน่าเศร้าเสียจริงๆ

ข้าคือต้นประชาธิปไตยที่ล้มมาแล้วหลายครั้ง แต่ว่าวันพรุ่งนี้ข้าก็จะลุกยืนใหม่ ข้าไม่มีวันตาย เพียงแต่เหนื่อยเท่านั้น ตอนนี้ข้าขอ (เว้นวรรค) นอนก่อน...

๑๐ / ๑๐ / ๔๙