ก่อนอื่นต้องขอสารภาพตามตรงว่าเคยประทับใจในท่วงท่าของเธอยามเมื่ออยู่ตรงหน้า

รู้สึกโหยหายามเมื่อเธอหายไป

รู้สึกตกใจที่มาวันหนึ่งเธอก็กลับมาทั้งน้ำตา บอกให้สังคมรับรู้ว่าเธอถูกรังแก

และเรื่องราวของเธอก็ถูกขุดคุ้ยหาความจริง ยิ่งถูกคุ้ยยิ่งไม่คุ้ม

เปลืองตัวจริง ๆ นะเธอ

เธอกำลังจุดประเด็นอะไรหรือ ?  

เนื้อหาของหนังสือ หรือ สิ่งที่เธอพยายามเสนอ

ถ้าเป็นเนื้อหาของหนังสือ  ขอบอกว่าเธอสอบไม่ผ่านนะ

เพราะอะไร? เคยดูเธอเสนอข่าวทางทีวี

เรื่องหน้าตาขอผ่าน ไม่มีความเห็น เนื่องจากองค์ประกอบ เช่น แสง สี ของช่องนี้ดูแล้วเหมือนเลนส์ตาเป็นต้อกระจก แต่อยากเห็นตัวเป็น ๆ ของเธอ

เธอเป็นคนที่แก้วเสียงไม่ใส  แต่มีเสน่ห์ บางคนบอกเสียงเธอแก่ ที่สำคัญเธอพูดจาชัดเจน เป็นตัวของตัวเอง ทำให้เนื้อข่าวที่เสนอน่าสนใจ  ฟังแล้วเข้าใจ รู้เรื่อง ทั้งหมดนี้เป็นมุมมองในฐานะที่เธอเป็นผู้เสนอข่าว หรือประกาศข่าว หรือสื่อข่าว

พอได้มาอ่านหนังสือของเธอ กลับมีความรู้สึกตรงข้ามเกือบสิ้นเชิง

ชวนให้ย้อนกลับไปนึกถึงสิ่งที่ได้ยินว่าเธอมีอุดมการณ์และจิตวิญญาณนักสื่อสารมวลชน หึหึ

ชวนให้นึกสะกิดใจถึงข้อสงสัยว่าเธอใช้เวลาทำหนังสือเล่มนี้น้อยเมื่อเทียบกับเนื้อหาและรูปแบบที่ปรากฏ หึหึหึ

เอาหละไม่เป็นไรมันผ่านไปแล้ว ให้มันผ่านไปก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที ถ้าเธอไม่โกรธ

   หวังเป็นอย่างยิ่งว่าจดหมายฉบับนี้จะเป็นอีกช่องทางหนึ่งให้เธอเล่าความในใจของเธอให้รับรู้บ้าง

                           ฉบับนี้พอก่อนนะและหวังว่าเธอจะมีใจตอบกลับ

                                                                   เวคิน