หากมองบ้านเมืองย้อนกลับในช่วง 5-6 ปี

เป็นช่วงเวลาที่อยู่ในภาวะสุญญากาศ   สุญนิยม

สุญญากาศ เป็นช่วงเวลาที่ไร้บรรยากาศทางการเมือง

ไร้ตัวตนของผู้นำบริหารบ้านเมือง

สุญนิยม เป็นช่วงเวลาที่สังคมได้ถูกกลืนกิน

ด้วยความเชื่อที่ว่าความเจริญก้าวหน้าจะเกิดขึ้นได้

โดยการทำลายสังคมเดิมให้สูญสิ้นไป

ในช่วงเวลาที่ผู้คนตกอยู่ในสภาวะไร้ความแน่นอน 

อย่าเห็นเป็นเรื่องปกติ

ประวัติศาสตร์ย่อมซ้ำรอย ซ้ำไปซ้ำมา

ถ้ายังจำได้ ช่วง พ.ศ. 2543 – 2544

เป็นยุคโหยหาระบอบประชาธิปไตย  

ทดลองรัฐธรรมนูญ

สังคมเชื่อที่ว่ากระบวนการประชาธิปไตย

ทำให้ระบบพรรคการเมืองและนักการเมืองดี

พรรคการเมืองที่เข้มแข็งทำให้ประเทศมั่นคง

ในสายตาชาวโลก

เป็นยุคฟื้นฟูเศรษฐกิจและจิตใจ

บนความเชื่อที่ว่าถ้าผู้นำเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ

จะสามารถนำพาผู้คนในบ้านเมืองอยู่ดีกินดี

นำวิธีการบริหารที่ได้จากความสำเร็จภาคธุรกิจ

มาพัฒนาประเทศ

จะไม่โกงกิน เพราะมีเงินทองมากพอแล้ว

เป็นยุคที่เบื่อการเมือง

ระบบพรรคการเมืองและนักการเมืองเก่า ๆ

มีแต่พวกพ้อง กลุ่ม ก๊ก กระสือ ไร้อุดมการณ์

ตั้งหน้าตั้งตาทุจริตโกงกิน หาประโยชน์ให้เครือญาติ

พรรคไทยรักไทย จึงถือกำเนิดในท้องเรื่อง

นโยบายประชานิยม

ประชาชนต้องมาก่อน สังคมต้องได้รับการดูแล

เพื่อการอยู่ดี กินดี

กระบวนการบริหารโปร่งใส คิดใหม่ทำใหม่ มองไปข้างหน้า

ระบบราชการต้องได้รับการล้างเลือด

รัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร เป็นผู้นำ พ.ศ. 2544 – 2549

เป็นกระบวนการคัดเลือกตามระบอบประชาธิปไตย

ที่ดำรงอยู่ครบวาระ 4 ปี !

แล้วได้อะไร

“ บ้านเมืองได้ผู้นำที่เป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยและประสบ

ความสำเร็จพร้อมพรรคพวก บริวาร ลิ่วล้อ 

จนบัดนี้ยังตามนับเงินไม่หมด”

“ประชาธิปไตยเกิดขึ้นบนความล่มสลายของ

ระบบพรรคการเมือง และบนความล่มสลายของ

ระบบตรวจสอบทางรัฐสภา”

“เศรษฐกิจได้รับการฟื้นฟู ด้วยโครงการมากมาย

เพื่อทุกชนชั้นทุกระดับ

โดยเฉพาะกลุ่มชนที่เป็นฐานเสียง ด้วยเพกเกจเอื้ออาทร”

“พรรคการเมืองใหญ่ 2 พรรค ถูกตรวจสอบด้วย

กระบวนการยุติธรรม และ 1 ใน 2 ถูกยุบพรรค”

“ระบบราชการได้รับการปฏิรูป แต่ข้าราชการ

ระส่ำระส่าย มุ่งกอบโกยผลประโยชน์ 

ทำตัวไร้ศักดิ์ศรี เพราะไม่มีความมั่นคงในอาชีพ”

ขณะนี้ พ.ศ.2550 ประวัติศาสตร์หน้าใหม่กำลังจะเกิด

บ้านเมือง  กลับสู่ยุคโหยหาการเปลี่ยนแปลง อีกครั้ง

รัฐธรรมนูญ ใหม่ ที่ผ่านประชามติ กำลังจะนำมาใช้

พรรคการเมือง ที่ยังไร้อุดมการณ์

แม้แต่ชื่อพรรคยังหาไม่ได้

นักการเมือง ที่ยังเป็นกลุ่ม-ก๊วนเดิม ความคิดและ

สติปัญญาเดิม

ผู้นำรัฐบาล ที่ยังหาผู้ที่เพียบพร้อมด้านปัญญา คุณธรรม

จริยธรรม รักชาติบ้านเมือง(รักษาผลประโยชน์ของชาติและ

ประชาชน)ไม่ได้

ระบบราชการ ที่ยังปฏิรูปไม่เสร็จ ข้าราชการคงอิงแอบ

นักการเมือง เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตนและพวกพ้อง

ก่อนจบ ขอยกประเด็นนักการเมืองกับการบริหารราชการ

ในมุมมองประธาน คมช.และผบ.ทบ.

ที่พูดในรายการทีวีช่องหนึ่ง

ด้วยแนวความคิดว่า นักการเมืองที่ได้รับอำนาจ

เข้าไปบริหารงานกระทรวงต่าง ๆ 

ควรเดินตามยุทธศาสตร์ แผนงานของแต่ละกระทรวง

ที่กำหนดไว้แล้ว การเปลี่ยนแปลงควรเป็นใน

ลักษณะปรับปรุงให้สอดคล้องกับ

สภาพแวดล้อมและสถานการณ์

ไม่ใช่ลักษณะคิดใหม่ทำใหม่

ก็เลือกคิด เลือกทำกันไป