บันทึกวันที่ สอง

7 มกราคม 2550 เวลา 6.30 น.

เสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือส่งสัญญาณให้ข้าพเจ้าตื่นจากความเกียจคร้าน เฮ้อ!!! กำลังหลับสบายเชียว อากาศหนาวอย่างนี้ใครกันอยากจะเยื้องกายออกจากผ้าห่มอุ่น ๆ

ทานอาหารเช้าที่โรงแรมซึ่งมีให้เลือกไม่มากนัก แต่ต้องจำใจรับประทานเข้าไปเพราะเงินทองมีน้อยใช้สอยประหยัด ก็กินอาหารพอไม่ให้น้ำย่อยกัดกระเพาะ จากนั้นข้ามถนนไปฝั่งตรงกันข้ามเพื่อไปดูสถานที่จัดการประชุม คือพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์แห่งชาติเวียดนามนั่นเอง

ดูเสร็จก็ต้องกลับมาประชุม ทำงานกับฝรั่ง ชีวิตนี้มีแต่ประชุม การทำงานแบบนี้ก็ทำให้เราได้เรียนรู้วิธีการทำงานของชาวตะวันตกพวกนี้อีกรูปแบบหนึ่งนั่นคือ ทุกอย่างต้องเรียบร้อยลงตัวแม้เรื่องเล็กน้อยไม่ยอมปล่อยผ่านเลย แต่บางทีมันก็ทำให้สิ้นเปลืองเวลาโดยใช่เหตุ

การประชุมเตรียมงานยืดยาวถึงบ่ายสามโมง ได้มีโอกาสขอตัวขึ้นไปพักสายตาอ่านหนังสือ (พักตรงไหนเนี่ย) จบไป 1 เล่ม โถ ยังไม่ทันเริ่มงาน หนังสือที่เตรียมมาอ่านแก้เหงาหมดไปแล้ว 1 เล่ม ทุ่มกว่า ๆ เจ้าฝรั่งเพื่อนร่วมงานโทรขึ้นมาตามลงไปจ่ายเงินผู้เข้าร่วมประชุม แล้วต่อด้วยอาหารเย็นเคล้าการประชุมอีก 1 รอบ

กว่าจะเร้นกายขึ้นมาบนห้องได้ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่ม หนังสือก็อ่านจบไปซะแล้ว ทีวีก็ดูไม่รู้เรื่อง เลยเล่นโยคะแก้หนาวเสียหน่อย จะได้นอนหลับสบาย ผ่านมาสองวันแล้ว ยังไม่ได้ออกสำรวจเมืองฮานอยเลย บอกได้คำเดียวว่า อากาศที่นี่หนาวมาก ๆ สัก 10 องศาเห็นจะได้ เจ้าพวกฝรั่งพวกนั้นตื่นเต้นกันใหญ่ บอกว่า ไม่คิดว่าประเทศซีกโลกด้อยพัฒนาอย่างนี้จะมีอากาศแบบยุโรปด้วยเหมือนกัน ฟังแล้วพะอืดพะอมชอบกล ขี้เกียจต่อความยาวสาวความยืด เดี๋ยวจะกลายเป็นความบาดหมางระหว่างประเทศ ไม่อยากบอกพวกมันหรอกว่า พม่าก็มีหิมะตกนะโว้ยจะบอกให้...........

จบการบันทึกวันนี้แต่เพียงเท่านี้ก่อน

วนา : 7 ม.ค. 2550 ATS Hotel ห้าทุ่มโดยประมาณ