เขียนเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2551

สืบเนื่องจากการที่หมอสั่งให้บำเพ็ญตนเป็นคนใบ้ ถึงสองอาทิตย์ เมื่อวานนี้ได้บอกกล่าวกับเพื่อนพ้องน้องพี่ได้รับทราบกันโดยถ้วนหน้า อย่าชวนฉันคุยมากนะเฟ้ย.....

ช่วงเช้าเข้าไปเช็คข่าวในเวปไซด์เจ้าประจำตามปกติ มีข้อความส่งมาจากท่านจันทร์ให้เห็นข้อดีของการไม่พูด ด้วยการกล่าวว่า

ได้ข่าวก็รู้สึกเป็นห่วง แต่ไม่กังวล พร้อมกับเล่าว่า อ.เตือนใจ ศรีมารุต เป็นมะเร็งกล่องเสียง เพิ่งเผาไปเมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา และหวังว่าข้าพเจ้าจะไม่ใช่เป็นรายต่อไป (ซะอย่างนั้น)

แต่สิ่งที่เหมือนกันก็คือ ก่อนหน้านั้นอาจารย์เตือนใจถูกสั่งห้ามงดใช้เสียงเด็ดขาดเป็นเวลา 4 สัปดาห์ ขณะที่ข้าพเจ้านั้นถูกสั่งห้าม 2 สัปดาห์ (นี่อาจเป็นสัญญาณเตือนอะไรบางอย่างรึเปล่าหนอ)

ท่านให้กำลังใจว่า การหยุดพูด เป็นการบำเพ็ญตบะธรรมที่ก่อให้เกิดผลทางปัญญาอย่างยอดเยี่ยมยิ่ง ใครก็ตามที่ได้หยุดพูด เขาผู้นั้นจะมีโอกาสได้อ่านความคิดคำนึงภายในได้อย่างแนบเนียนยิ่งนัก

ในทางพุทธศาสนาถือว่าการงดเว้นทางวาจาเป็นข้อปฏิบัติในเรื่อง "ศีล" ซึ่งเป็นฝาแฝดกับปัญญา พระพุทธเจ้าตรัสว่า ศีลอยู่ที่ใด ปัญญาอยู่ที่นั้น ปัญญาอยู่ที่ใด ศีลอยู่ที่นั้น เปรียบเหมือนคนล้างมือด้วยมือ ล้างเท้าด้วยเท้า

ดังนั้น ผู้ที่ต้องการปัญญาอันแยบยล ก็จงเป็นผู้ปฏิบัติศีลให้บริสุทธิ์ผุดผ่อง

ตบท้ายด้วยคำเตือนสติว่า แม้จะติดขัดในการทำงานที่จะต้องใช้วาจา เมื่อยังอยู่ในเงื่อนไขของการไม่พูด ขอให้ยอมรับความจริงว่า เมื่อได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง เป็นเรื่องธรรมดา โปรดใช้ปัญญาเพื่อให้งานดำเนินไปได้โดยไม่ต้องพูด