พิมพ์หน้านี้
|
แม้มิได้เป็นดอกกุหลาบหอม...ก็จงยอมเป็นเพียงลดาขาว แม้มิได้เป็นจันทร์อันสกาว...จงเป็นดาวดวงแจ่มแอร่มตา แม้มิได้เป็นหงส์ทนงศักดิ์...ก็จงรักเป็นโนรีที่หรรษา แม้มิได้เป็นน้ำแม่คงคา...ก็จงเป็นธาราใสที่ไหลเย็น แม้มิได้เป็นมหาหิมาลัย...จงพอใจจอมปลวกที่แลเห็น แม้มิได้เป็นวันพระจันทร์เพ็ญ...ก็จงเป็นวันแรมอันแจ่มจาง แม้มิได้เป็นต้นสนระหง...จงเป็นพงอ้อสะบัดไม่ขัดขวาง แม้มิได้เป็นนุชสุดสะอาง...จงเป็นนางที่มิใช่ไร้ความดี อันจะเป็นอะไรนั้นไม่แปลก...ย่อมผิดแผกดีงามตามวิถี ประกอบกิจบำเพ็ญให้เด่นดี...สมกับที่ตนเป็นเช่นนั้นเทอญ ...ฐะปะนีย์ นาครทรรพ... .......มีสุนัขตัวหนึ่งอาศัยอยู่กับฤาษี คอยอารักขาท่านอยู่ตลอดเวลาจนฤาษีเห็นใจในความกตัญญูของมัน วันหนึ่งจึงพูดขึ้นว่า "เจ้าสุนัข ข้าจะให้คาถาแก่เจ้า จะเอาไหม? "เอาซิอาจารย์ แต่ต้องสามารถทำให้ผมเนรมิตเป็นอะไรก็ได้นะ" "เออ ข้าจะให้ตามที่เจ้าต้องการ" ว่าแล้วท่านฤาษีก็บอกคาถาแก่สุนัข พอได้คาถาเรียบร้อยแล้ว สุนัขเกิดความรู้สึกอยากเป็นโน่น เป็นนี่ร่ำไป และอยากลองวิชาอาคมที่ได้รับมา พอเห็นดวงจันทร์สวยก็ปรารถนาที่จะเป็นดวงจันทร์ จึงเสกให้ตัวเองเป็นดวงจันทร์ พอดวงจันทร์โดนเมฆมาบัง ก็เนรมิตตัวเองให้เป็นเมฆ พอมีลมพัดเมฆให้กระจายออกจากกัน ก็เนรมิตตัวเองให้เป็นลม พอลมไปพัดจอมปลวกแต่ไม่เกิดความสะทกสะท้านใด ๆ ก็อยากเป็นจอมปลวก จึงเนรมิตตัวเองเป็นจอมปลวกดังใจหมาย ขณะที่กำลังชื่นชมในความเป็นจอมปลวก ก็มีควายมาขวิดจอมปลวกกระจุยกระจาย ก็เลยนึกชื่นชมในความเป็นควาย เร็วเท่าความคิดสุนัขก็เนรมิตตัวเองให้เป็นควาย ขณะที่ควายกำลังเที่ยวกินหญ้าอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น ก็มีคนเอาชือกมาล่ามควายไว้ สุนัขก็คิดในใจว่า "อุ๊วะ นึกว่าเป็นควายดีแล้ว เชือกยังดีและเก่งกว่าควายหรือนี่" ว่าดังนั้นแล้วก็เนรมิตตัวเองให้เป็นเชือก พอเป็นเชือกได้สักระยะกำลังชื่นชมในความเป็นเชือกอยู่นั้น มีสุนัขตัวหนึ่งมากัดที่เชือกจนขาด สุนัขจึงได้สติพร้อมกับเนรมิตตัวเองมาเป็นสุนัขดังเดิม และอุทานกับตัวเองว่า "เออ เป็นอะไรก็ไม่สู้เป็นตัวของตัวเองหรอกโว้ย" ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สุนัขก็ไม่เคยอยากเป็นอะไรอีกเลยนอกจากเป็นตัวของมันเอง "ความพอดี" "ความพอเพียง" เป็นคำที่ได้ยินบ่อยจนชินหู จนเราลืมนึกถึงคุณค่าของความพอดี ซึ่งเป็นสภาวะที่แฝงให้คนได้รับรู้ความสุขทั้งภายในและภายนอก เพราะบางครั้งชีวิตเราทะยานอยากหาสิ่งต่าง ๆ มาประโลมชีวิตให้เกิดความรู้สึกขึ้น ๆ ลง ๆ ทางอารมณ์มากเกินไป เพียงเพราะเราคิดว่า อารมณ์ที่ขึ้น ๆ ลง ๆ เหล่านี้เป็นรสชาติของชีวิต คนเรามักคิดว่า ความพอดีไม่ก่อให้เกิดความท้าทายใหม่ ๆ ในชีวิต จึงมองข้ามไปอย่างน่าเสียดาย จนลืมไปว่า เมื่อถึงจุด ๆ หนึ่งของชีวิต ทุกคนจะต้องอยู่ในจุดที่เป็นความพอดีที่ยังชีวิตให้เกิดความสมดุลทั้งร่างกายและจิตใจ ใช้ชีวิตอย่างพอดี ก่อนจะจากโลกนี้ไปอย่างคนเข้าใจชีวิตที่ดี "วนา" เก็บมาฝากจากหนังสือ...เรียนรู้ร้อยใจ เพื่อใครคนนั้น ที่ชื่อว่า....เรา โดย ชุติปัญโญ |
| แมลงปอ | ||
บนบ่าของคุณ....มีแมลงปอไหม???? |
||
|
View All |
||
| เมืองโบราณ | ||
เมืองโบราณ บ้านต้าผามอก อ.ลอง จ.แพร่ |
||
|
View All |
||
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||