เจ้าตุ๊กแกตัวอ้วนดำ ลายจุดแดง หน้าตาน่าชังมากกว่าน่ารักในสายตาของมนุษย์คิดมากอย่างพวกเรา แต่ในสายตาของตุ๊กแกอย่างพวกมัน ส่องกระจกทุกวันมันก็คงคิดว่า ไม่มีตุ๊กแกตัวไหนจะหล่อเกินฉัน...อีกแล้ว ตุ๊กแก เบิ้ม...

ชื่อเบิ้มนี้ ฉัน(ผู้เขียน) ตั้งให้มันด้วยเห็นว่าเป็นชื่อที่เหมาะสมด้วยประการทั้งปวงกับรูปร่างอันอ้วนพีของมัน และเจ้าตุ๊กแกเบิ้มนี้ ก็เป็นหนึ่งในตัวละครเอกของนิทานเด็กน่ารักน่าชังเรื่อง “ตุ๊กแกเบิ้ม” เพราะฉะนั้น คงไม่มีชื่อใดจะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว...แต่ว่าฉันพูดเรื่องตุ๊กแกทำไมหรือ??? ก็เพราะมันมีเรื่องน่ะสิ!!! และถามว่ามันมีอะไรเกิดขึ้นเหรอ เอายังงี้ เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง

เรื่องมันมีอยู่ว่า

เจ้าตุ๊กแกเบิ้มตัวนี้ เป็นผู้อยู่ร่วมอาศัยชายคาบ้านเรือนไทยหลังใหญ่ ที่ตั้งอยู่ ณ ต.จรเข้สามพัน อ. อู่ทอง จ. สุพรรณบุรี นาม “ทุ่งสักอาศรม” มันจะมาจับจองเคหสถานแห่งนี้อยู่นานเท่าใดไม่มีใครทราบได้ แต่เมื่อวันที่ฉันได้มีโอกาสเหยียบย่างเข้าสู่ชายคาอันอบอุ่นหลังนี้ ก็พบเจ้าเบิ้มตัวนี้ ประกาศตัวเป็นเจ้าของบ้านอยู่บนขื่อคาแล้ว วันแรกที่ฉันเห็นมัน ฉันคิดว่ามันก็คงเห็นฉันเหมือนกัน เราต่างจับจ้องกันอย่างไว้เชิง ดวงตาของฉันในวันนั้น ไม่ได้คลาดสายตาจากตัวอ้วน ๆ ของมันเลย ด้วยกลัวว่ามันจะเดินมาทักทายฉันตรงเสาที่ฉันนั่งพิงอยู่......

ฉันคิดว่าวันนั้น เบิ้มก็คงตื่นเต้นกว่าวันไหน ๆ ไม่น้อยไปกว่าฉัน ด้วยมีคนมากหน้าหลายตา จับจองพื้นที่ด้านล่าง นั่งฟังการปฐมนิเทศในวันเปิดโครงการครูรากแก้วการอ่านรุ่นที่ 3 เบิ้มส่งเสียงทักทุก ๆ คน “สวัสดีครับทุก ๆ คน ยินดีต้อนรับครับ” แต่ดูเหมือนทุก ๆ คนจะไม่รับรู้ว่ามันเป็นเสียงทักทายของเจ้าตุ๊กแกตัวอ้วน เพราะว่าเสียงที่เปล่งออกไป ไฉนมันดังเพียงแค่คำว่า “ตุ๊ก ๆ ๆ ๆ แก” เท่านั้นเอง เบิ้มพยายามส่งเสียงอีกครั้ง พยายามเปล่งคำสวัสดี ว้า!!! แต่ดูเหมือนคนที่อยู่เบื้องล่างคงจะไม่เข้าใจภาษาของเบิ้มเอาเสียเลย...แย่จัง!!! 

อากาศที่ร้อนอบอ้าวมาหลายวันแล้ว ส่งผลให้คืนนั้น(วันที่ 5 เมษายน) เกิดฝนฟ้าคะนอง และพายุฝนก็หอบเอาความเย็นฉ่ำ มาดับความร้อนรุ่มของอากาศและจิตใจของผู้คนให้สงบลงได้ รวมถึงฉันด้วย ฉันลืมคิดถึงเจ้าตุ๊กแกตัวเบิ้มไปชั่วคราว ดื่มด่ำคืนแรกในสถานที่แปลกใหม่ ร่วมห้องกับเพื่อน ๆ มากหน้าหลายตาพร้อมกับเสียงสายฝนยามค่ำคืน

วันรุ่งขึ้น เป็นวันเริ่มอบรมวันแรก ตอนกลางวันเจ้าเบิ้มไม่ได้มาสังเกตุการณ์ ด้วยว่าไม่ใช่เวลาของตนเอง จึงซุกตัวอยู่ในซอกความมืดแห่งใดแห่งหนึ่งของเรือนไทยหลังใหญ่นี้ พักผ่อนอย่างสุโขสโมสร ปล่อยให้ผู้คนที่มาเข้าอบรมได้ใช้พื้นที่ด้านล่างของตัวบ้านได้อย่างเต็มที่........จนเวลาล่วงเลยมาจนเย็นย่ำ เมื่ออาหารมื้อค่ำผ่านไป กิจกรรมภาคกลางคืนก็เริ่มต้นเมื่อเวลาหนึ่งทุ่มโดยประมาณ ฮ้าววววว...เสียงหาวติด ๆ กันของเบิ้ม พร้อมกับบิดตัวอย่างเกียจคร้าน (จินตนาการของผู้เขียน) ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ได้เวลาที่เบิ้มต้องออกทำมาหากินและออกไปสังเกตุการณ์การอบรมเสียหน่อยว่าเข้มข้นขนาดไหน...ผลจากฝนตกเมื่อวาน ทำให้เบิ้มพบว่า คืนนี้แมลง อันเป็นอาหารอันโอชาของเบิ้ม มีมาให้เลือกกินมากมายกว่าทุก ๆ วัน เพราะหลังฝนตก มักมีแมลงปีกนานาชนิด มาเล่นแสงไฟมากมาย...เฮ้อ!!! เจ้าแมลงเม่าเอย ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไฟมันร้อน ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามีอันตราย แต่พวกเจ้าก็ยังมาล้อเล่นกับแสงไฟอย่างไม่กลัวเกรงความตายที่รออยู่เบื้องหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว ช่างอาจหาญเสียนี่กระไร

เบิ้มคืบคลานออกมาจากซอกหลืบที่หลบซ่อนตัว มาปรากฏตัวอยู่บนขื่อคา เพื่อประกาศความเก๋า มาเฝ้ามองผู้คนมากหน้าหลายตา ที่มาเยือนเรือนหลังนี้ .... แมลงมากมายมีให้เบิ้มเลือกกิน โอ๊ย !!! เยอะแยะไปหมดจนเบิ้มเลือกไม่ถูกเลย เบิ้มค่อย ๆ เยื้องย้ายพุงอันอ้วนพีของมันไล่จับแมลงกินเป็นอาหาร จะด้วยความตะกละหรือซุ่มซ่ามของมันก็ตาม ทำให้มันไม่ทันระวังตัวไล่งับแมลง จนเท้าที่เหนียวแน่น...(ดั่งคำที่ว่าเหนียวยังกับตีนตุ๊กแก) มีอันต้องหลุดล่วงจากขื่อคา พุงอันย้วยใหญ่ของมันกระแทกพื้นกระเบื้องด้านล่างดังสนั่น “ปั๊ก” นี่คือเสียงที่ท้องของเบิ้มสัมผัสพื้น...หลังจากนั้น วงที่นั่งของผู้คนเบื้องล่างก็แตกฮือเป็นวงกว้าง เบิ้มยิ่งต้องตกใจเป็นสองเท่า เมื่อพบกับความสับสนอลหม่านพร้อมเสียงอื้ออึงของผู้คนที่นั่งอยู่ด้านล่าง ทุกคนผงะหนีเบิ้ม...บ้างก็ตะเกียกตะกายหนี บ้างก็คลานสี่เท้า ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เห็นเบิ้มด้วยซ้ำ บางคนก็ยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ หารู้ไม่ว่าเบิ้มนั้นตกใจยิ่งกว่าเสียอีก เบิ้มพยายามหาทางขึ้นไปยังขื่อคา ที่อยู่ของเบิ้ม...เอาละสิเบิ้มจะไปทางไหนดีหล่ะ....หลีกทางให้เบิ้มหน่อยคร้าบบบบ....

เบิ้มพยายามวิ่งไปเบื้องหน้าเพื่อหาทางขึ้นข้างบน ท่อนขาของคนบางคนขวางทางเบิ้มอยู่ เสียงวี้ดว้าย อื้ออึง ยิ่งทำให้เบิ้มเสียขวัญ มองเลิ่กลั่ก หาทางไปไม่เจอ เบิ้มกระโดดขึ้นไปบนท่อนขาคน ๆ หนึ่ง ปรากฏว่า เหมือนมีมือที่มองไม่เห็น ส่งเบิ้มลอยละลิ่วไปตกอยู่อีกที่ที่หนึ่ง นั่นไง !! เบิ้มมองเห็นต้นเสา อันเป็นทางขึ้นไปบนบ้านของเบิ้มแล้ว...แต่ว่า เบิ้มจะผ่านเจ้าเด็กตัวอ้วนที่ส่งเสียงร้องดังลั่นและทับอยู่บนตัวเด็กอีกคนหนึ่งซึ่งนอนขวางทางขึ้นเสาของเบิ้มอย่างไรดี เบิ้มหันรีหันขวาง ใครก็ได้ช่วยที เบิ้มกลัวเหลือเกิน ทำไมเสียงมันดังอย่างนี้ ขอทางหน่อย เบิ้มอยากกลับบ้าน....เสียงร้องของผู้คนยังดังไม่หยุด ในที่สุด สิ่งที่เบิ้มกลัวก็เกิดขึ้น ร่างอันใหญ่โตของมนุษย์ตรงหน้า (น้องต้นกล้า) ก็พลิกกลับมาทางเบิ้ม อย่านะ!!!(เบิ้มร้อง) เธอจะทับฉันอยู่แล้ว ล้มไปทางอื่น เบิ้มพยายามหลบ..เต็มที่

เพียงเส้นยาแดงผ่าแปดของนาทีชีวิต ในที่สุดเบิ้มก็เล็ดลอดออกจากตัวของเจ้าเด็กตัวใหญ่ตรงหน้าไปได้ เร้นกายขึ้นเสาไปหอบแฮ่ก ๆ อยู่บนขื่อคาอย่างเงียบเชียบ สยบเสียงวี้ดว้ายของผู้คนด้านล่างลงไปได้...เฮ้อ!!! เกือบไปแล้วสิเรา เกือบเป็นตุ๊กแกบี้แบนเสียแล้ว (เข็ดจนตายเลย)

เบิ้มมองลงไปยังเบื้องล่างอีกครั้งหลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว ยังเห็นผู้คนยืนวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างตื่นตระหนก...โถ!! เขาจะรู้บ้างหรือไม่หนอ ว่าเบิ้มก็ตกใจจะแย่อยู่แล้ว เบิ้มขอโทษ เบิ้มไม่ได้ตั้งใจ ...... มนุษย์นี่น่ากลัวจริง ๆ เลย...ต่อไปนี้เบิ้มจะระวังตัวให้มากกว่าเดิม จะไม่ซุกซน จะไม่ตะกละอีกแล้ว ขออยู่ในที่ของเบิ้มดีกว่า .................นะ

บันทึกไว้ด้วยความตื่นเต้น : วนา