เปิดบันทึกเมื่อวันอังคารที่ 8 เมษายน 2551 ณ ทุ่งสักอาศรม

"พี่จะกล้าทวนกระแสมั๊ย" น้องที่ชักชวนกันมาอบรมครั้งนี้ หันมามองหน้าฉันพร้อมบุ้ยใบไปตามต้นทางของเสียงหัวเราะ ของกลุ่มคนที่อยู่มุมสุดของห้องนอน พร้อมเหลือบแลตาไปมองยังน้อง ๆ โรงเรียนกวีที่เข้านอนกันหมดแล้ว ฟังเหมือนเป็นการท้าทาย ...แต่ฉันมิได้รับคำท้า...ทว่ามันคือสิ่งที่ควรทำ ฉันรู้ เพื่อนไม่ได้ท้า และอีกหลาย ๆ คนที่อยากจะนอนเหมือนกัน... มองฉัน...ส่งสายตาบอกเล่าความต้องการ แต่มิได้มีใครขยับกาย

ฉันพยักหน้าพร้อมตอบสั้น ๆ ว่า "จะขอพูดความจริง...แม้จะขัดใจเพื่อน" (เป็นคำที่ฉันจำมาจากครู) ฉันจึงลุกขึ้นเดินไปในทิศทางของต้นเสียง ย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ กลุ่มคนเหล่านั้น บอกคำเบา ๆ "พี่คะน้อง ๆ เข้านอนกันแล้ว" เพียงแค่นั้น สรรพสำเนียงทั้งหลายก็เงียบลงโดยพลัน...พร้อมความมืดมิดที่ตามมา..แต่ในความมืดมนของราตรีกาล สรรพเสียงหัวเราะยังแว่วมาแผ่วเบา

นั่นคือเหตุการณ์เมื่อคืนนี้....อดีต...ที่ส่งผลให้ปัจจุบันขณะที่ฉันนังเรียน ฉันต้องต่อสู้กับตัวเองอย่างหนัก ความง่วงงุนที่คุกคามฉันตลอดบ่าย ทำให้ฉันเหนื่อยเหมือนเดินทางมาแรมเดือน...วันนี้ฉันได้รับตำราชีวิต 1 เล่ม "กว่าจะข้ามขุนเขา" คือชื่อของหนังสือเล่มนั้น หนังสือที่ครูบอกว่า เป็นเล่มที่ดีที่สุด.......ฉันเชื่อ...ครูย่อมเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ศิษย์...เสมอ

สัจจะแห่งชีวิตที่มาในรูปแบบ "บทกวี" ที่ฉันไม่ถนัด ต้องอ่านไปตีความไป...ตั้งแต่เริ่มฝึกอบรมมา 3 วันเข้านี่แล้ว ฉันว่าวันนี้เป็นวันที่ชีวิตฉันยุ่งเหยิงที่สุด พยายามจัดลำดับความสำคัญของงานว่าควรจะทำสิ่งใดก่อน ระหว่างการหัดท่องบทกวีที่ครูบอกว่าจะสุ่มให้อ่าน หรือจะนั่งพิมพ์สมุดรุ่นให้เสร็จก่อนดี...ลิเกที่จะแสดงคืนนี้ก็ต้องซ้อมอย่างเข้มข้น กับข้าวก็ต้องทำเป็นเป็นเวรทำกับข้าวของฉันพอดี....แต่ทว่า...ที่สุดฉันก็เลือกที่จะอยู่กับปัจจุบัน

เวลานั้นควรทำอะไร ....ฉันก็เลือกที่จะทำไปตามครรลองของเวลา ณ ขณะนั้นท่าจะดีกว่า..

เหลือเวลาว่างตอนเย็นนิดหน่อย จากการสละเวลาของเพื่อนที่อารีคนหนึ่ง...ซึ่งรับอาสามาผลัดงานเพื่อให้ฉันได้พักบ้าง...ฉันแอบไปเดินในดงสักเพื่อรับลมธรรมชาติ ที่พัดโชยมาเป็นระยะ ๆ ฉันเดินหามุมที่เงียบที่สุด เพื่อสมาธิในการท่องบทกวี

พยายามนึกภาพตามบทกวีไปเพื่อช่วยให้จำได้ง่าย ๆ ลมทุ่งพัดโชยเข้ามาอ่อนเอื่อย....สายลม...กระทบโสตสัมผัส...ฉันระลึกรู้ถึงความเย็นสบาย....เวลานั้น เหมือนโลกตรงหน้าเปลี่ยนไป ... นี่ฉันกำลังยืนอยู่ตรงไหนหนอ ของโลกลูกนี้....ฉันมองออกไปในท้องทุ่งเบื้องหน้า

เมื่อก่อน....ฉันก็เคยอยู่กับความเงียบเช่นนี้มิใช่หรือ...ที่ที่ปราศจากทีวี โทรศัพท์ หุงข้าวเตาถ่าน มีความสุขกับสายลม สายน้ำ และสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้า ที่บ้านสวน..ที่ฉันเคยเติบโตมา....เด็กหญิงตัวน้อย เติบโตอยู่กับท้องร่องสวน เบ็ดตกปลาซิว และแพต้นกล้วยที่พ่อต่อให้ยามเมื่อสวนกล้วยของแม่ล่ม...เมื่อฤดูน้ำหลาก

ฉันมองออกไปยังสีเขียวเบื้องหน้า...ฟ้าโค้งจรดผืนนาเขียวขจี ต้นข้าวเริ่มออกรวงไสว เริ่มนึกย้อนมามองตัวเอง ตอนนี้ฉันกำลังมองหาอะไรอยู่ ...ดิ้นรนเพื่อแสวงหาสิ่งใด..งาน กระชากความสุข.... ความรัก....ไปจากฉันหรือเปล่า ฉันรู้ความสุขของคนเราก็แค่นี้ แต่ใยฉันยังเสาะแสวงหา........จิตที่พลุ่งพล่าน ทางอยู่เบื้องหน้าก็มิอาจเห็น หลงเดินวนเวียนอยู่นั่นแล้ว

ท่านจันทร์เคยบอกว่า "วางไม่เป็น ก็เย็นไม่ได้" ปราชญ์แท้อยู่ในตัวเอง ใยต้องเสาะแสวง ฉันหวังว่า ฉันอาจจะค้นหาตัวเองพบในไม่ใช้... เมื่อนั้นขุนเขาลูกแรกฉันคงฝ่าข้ามไปได้

จริง ๆ แล้ว...งาน...ไม่เคยกระชากสิ่งใดไปจากฉันหรอก เป็นฉันเองต่างหากที่ไม่จัดระเบียบให้ตัวเอง...หากวันนั้น ตัดสินใจโทรศัพท์ไปบอกคนรอคอยสักนิด เรื่องคงจบอย่างแฮปปี้ เอ็นดิ้ง...คนรอคงไม่ต่อว่า...งานบุญที่ฉันทุ่มเท....ให้เป็นบาปติดค้างในใจ

แวบหนึ่ง...ตอนเย็นในทุ่งสัก มีเสียงเพรียกเข้ามาในหัวใจ ฉันนึกอยากแต่งบทกวีบ้าง..ตอนนั้นอารมณ์มันพาไป แต่ฉันไม่มีปากกาในมือ และบัดนี้ ตอนที่เขียนบันทึกอยู่นี้ ฉันพยายามยามจะนึกถึงกวีบทนั้น ... แต่มัน ก็เลือนลางไปเสียแล้ว...เสียดายจัง...!!!

เสียงขลุ่ยในใจแว่วหวาน

ลำนำผ่านบอกสายลม

พริ้วผ่านบทเพลงขื่นขม

วอนลมช่วยปลอบประโลม

มีคนว่าเป่าขลุ่ยเพราะใจเหงา

ใจคนเศร้าเลาขลุ่ยมีความหมาย

ฉันเป่าไปเพราะใจอยากผ่อนคลาย

เสียงเพลงพรายพรมโบกโศกอาทร

บันทึกไว้เพื่อส่งครู...โดยวนา