ฉันเปิดบันทึกเรื่องนี้เมื่อวันจันทร์ที่ 7 เมษายน 2551 วันหยุดชดเชยวันจักรี

อย่า...งงกับการส่งบันทึกขึ้น blog กลับหัวกลับหางอย่างนี้เลยนะคะ ทุกอย่างปราศจากเงื่อนไขค่ะ...อย่าสงสัยว่า ทำไม ถึง โพสวันที่ 8 ก่อนวันที่ 7 ...เพราะว่ามันไม่มีเหตุผลใดใดรองรับ

ฉันเริ่มลงมือเขียนบันทึกเมื่อเวลาที่เลิกกิจกรรมการอบรม (ครูรากแก้ว) แล้วในตอนบ่าย วันนี้ฉันได้พบ กวี ศิลปิน ที่มากฝีมือและประสบการณ์หลายคนด้วยกัน...ฉันบอกได้คำเดียวว่า...ชักจะหลงใหลบทกวีเข้าบ้างแล้วซี!!

หากวันนี้ครูกานท์จะให้ทุกคนต้องเลือกอ่านบทกวี ฉันคงไม่มีบทกวีที่เป็นของตัวเอง เพราะฝีมือการแต่งกวี (ห่วยจัด) แต่ฉันจะเลือกอ่านบทกวีที่ตัวเองชอบ ฉันก็จะขอเลือกบทกวีบทนี้ มาอ่านและบันทึกไว้ จะว่าไปแล้ว สำหรับนักเขียนคนนี้ ฉันก็ชอบทั้งกวีและเรื่องสั้นของเธอทุกเรื่องนั่นแหล่ะค่ะ

บินไกล ฝ่าโลกีย์
สู่วิถีที่สัมมา
อ่อนน้อมถ่อมอัตตา
โต้คลื่นคลั่ง สังคมคม

      กระแสกิเลสกล้า
      กลับทายท้าให้อดทน
      จริงใจไม่จำนน
      จะบินไปให้ถึงดาว....โดย อิสรา

เมื่อวานนี้ฉันปวดหัวมาก อาจจะเป็นเพราะโดนฝน เกือบตลอดเวลาที่ทำครัว แต่ก็พยายามให้ร่างกายบำบัดตัวเอง ไม่ยอมกินยาแก้ปวด เช้านี้จึงตื่นมาด้วยสมองที่ไม่ค่อยปลอดโปร่งนักงงง

อาการปวดหัวลดลงบ้างแล้ว...กิจกรรมช่วงเช้าก็เหมือนเมื่อวาน คือ การท่องบทกวีแทนการสวดมนต์ตอนเช้ามืด ซึ่งฉันเห็นว่าเป็นการฝึกสมาธิที่ดีมากจริง ๆ ความสุขมันเกิดขึ้นได้แม้แค่การเปล่งเสียงดัง ๆ เพียงแต่ว่า วันนี้พวกเราไม่ต้องท่องบทกวีในความมืดเหมือนเมื่อวาน (เพราะไฟดับ) สามารถอ่านตาม "พี่สุนีย์" หญิงผู้ที่ข้ามขุนเขาสำเร็จแล้ว (เธอผู้ชนะความกลัวของตัวเอง ชนะมะเร็งร้ายที่คุกคาม เธอผู้เบิกบานอยู่เสมอ บนใบหน้าที่ไหม้เกรียมด้วยฤทธิ์คีโมของพี่สุนีย์ แต้มรอยยิ้มให้ฉันอยู่เนืองนิจ)

อาการปวดหัวเริ่มกลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ทำไม วันนี้ครูแจกหนังสือพวกเรา เล่มที่ครูบอกว่าดีที่สุด ฉันเชื่อ...หัวใจของครูที่ดีเป็นเช่นไร...หัวใจแห่งการให้... หัวใจแห่งมาตุคาม...ครูเลือก "สิ่งที่ดีที่สุด" ให้ศิษย์

ฉันเริ่มคลำทางการอ่านบทกวีได้เข้าใจมากขึ้นแล้ว ..วันนี้ฉันจึงตีความกวีของครูได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แม้จะไม่ถูกต้องทั้งหมด บทกวีของครูลึกซึ้ง สั่งสอน และตักเตือนให้เรามองโลกใบนี้อย่าง...มองความจริง ตามความเป็นจริง  สอนให้มองให้ถึงแก่นแท้ของธรรมชาติ ตามคำสั่งสอนของพระพุทธองค์ที่ได้ชี้แนะแนวทางเอาไว้

ตอนนี้โต๊ะอาหารมังสวิรัตของเรา มีสมาชิกสนใจมากขึ้นเป็นลำดับ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่ฉันดีใจ พระท่านเคยสอนไว้ว่า เราทำให้ดีคนเดียวไม่พอ หากชักชวนคนอื่นได้ ก็จะดีมากขึ้นอีก "การให้ธรรมะเป็นทาน ชนะการให้ทั้งปวง"

วันนี้...ดี้ (เพื่อนร่วมงานที่ทำงานอาสาสมัครร่วมกันที่มูลนิธิฯ) แซวว่า วันนี้ฉันขึ้นเสนองานให้ครูและเพื่อน ๆ ฟัง เหมือนขึ้นธรรมมาสน์เทศน์ (ฉันไม่บังอาจขนาดนั้น)

ไฮไลต์  ของวันนี้ "สิ่งที่หวังมักไม่สมหวัง แต่สิ่งที่ไม่เคยหวัง มักมาให้เราโดยไม่รู้ตัวเสมอ" เป็นคำพูด ถากถางของใครบางคนที่มักจะพูดกับฉันเสมอ ยามหวังสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

เราสองคน (หมายถึงฉันกับดี้)แอบหวังกันว่าจะได้เจอ พี่จุ้ย (ศุ บุญเลี้ยง) ศิลปินในดวงใจของเราทั้งคู่ โดยเฉพาะฉัน แต่เมื่อเราเห็นตารางการอบรมและรายชื่อวิทยากรที่จะมาให้ความรู้ในเอกสารคู่มือ เราสองคนก็ไม่ตั้งความหวังกันอีกต่อไป เพราะไม่มีรายการของ"พี่จุ้ย" ในตารางแม้แต่น้อย

แต่แล้ววันนี้เรากลับพบว่า สิ่งที่พวกเราไม่ได้หวัง ...กลับนั่งเอกเขนกอยู่ที่เก้าอี้โยกใต้ถุนบ้านครู ..ในภาคบ่ายของการเรียนรู้วันนี้ เรามี "พี่จุ้ย" และเพื่อนพ้อง มาเป็นวิทยากร

ฉันยอมรับว่า เวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว..อาการทึ่ง...อึ้ง...ประทับใจ ..จุกอยู่ในหัวอก และเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองจากแค่เคยชื่นชมผลงานเพลง งานเขียน ของพี่เค้าเฉย ๆ เป็น ทึ่ง...ในวิถีคิด การมองชีวิต ความเสรีในหัวใจ และความรู้มากมายที่ได้รับจากประสบการณ์ชีวิตของศิลปินที่มากฝีมือเหล่านี้

ในหนึ่งวันแห่งการเรียนรู้..วันนี้ คุ้มค่ามาก ๆ ถึงมากที่สุด อัดแน่นไปด้วย ความรู้...ความรัก...และความรู้สึกที่หลากหลาย

ฉันได้รู้ว่า...บทกวี...ถูกผลักออกมาจากความทุกข์ระทม
  "   ...การสร้างสรรค์ผลงานเพลงที่ดี ต้องทำเป็น คนปากกับใจไม่ตรงกัน
         (เอ!! แล้วมันจะผิดศีลรึเปล่าหนอ???)

  "   ...การเขียนหนังสือที่ดี เรื่องต้องมีข้อขัดแย้งที่เต็มไปด้วยเหตุและปัจจัยที่สอดคล้องกัน

 สุดท้ายฉันได้เรียนรู้ว่า งานเขียนของเรา ควรขยี้ความรู้สึกของผู้อ่าน ส่วนจะผิดหวังหรือสมหวังนั้น...เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

และสุดท้ายข้อคิดที่ฉันคิดว่าสำคัญยิ่ง...เวลาเรามองตัวเราเองนั้น อย่ามองเพียงอารมณ์ที่ปรุงแต่ง แต่ควรจะมองเข้าไปอีกถึงความชอบและไม่ชอบของตัวเราเอง และคัดกรองเอาไว้เพียงแต่สิ่งที่เราชอบเท่านั้น.....

ขอบคุณ Prajan.com เวปไซด์ที่ฉันดูแล ที่ทำให้ฉันได้พบเห็นประกาศของโครงการครูรากแก้วการอ่าน จนนำพาตัวเองสมัครเข้าร่วมโครงการฯ

ในที่สุด...ขอบคุณที่มีวันนี้...ขอบคุณโลกลูกนี้ที่ให้ฉันเหยีบยืน...

กี่โมงแล้วไม่รู้...ใต้ถุนบ้านครูกานท์ ห้องเรียนครูรากแก้ว
7 เมษายน 2551

บันทึกไว้ด้วยความรัก : วนา