แต่บางที...............มันอาจจะดีก็ได้ ....นะ

ความรู้สึกนึกคิด อารมณ์ มันคิดแทนกันได้ที่ไหนกันเล่า....ฉันทำใจยอมรับ ทั้ง ๆ ที่ในใจ ยังคิดถึงพี่สะใภ้คนนั้นอยู่มิจางหาย ควันไฟ.....เพิ่งจะมอดจางไปได้ปีกว่า.........งานวิวาห์ก็เริ่มต้นอีกครั้ง........ป่วยการจะคิดถึงคนตาย ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป

ฉัน........ไม่ยินดียินร้าย........วันแห่งการเริ่มต้น....หรือสิ้นสุด ยังคงมีค่าเท่ากันเสมอ

ท่านพุทธทาสบอกเอาไว้ว่า....ของที่เป็นคู่นั้น...อันตราย

ขาว กับ ดำ

ซ้าย กับ ขวา

หน้า กับ หลัง

สูง กับ ต่ำ

นอก กับ ใน

ชาย...กับ...หญิง................หากพิจารณาอย่างแท้จริง สองสิ่งล้วนตรงกันข้าม...........ศัตรู..........หาใช่คู่แท้

เมื่อขบวนขันหมากตั้งแถว.........เสียงโห่สามลา...........ฉันก็มองเห็นฝักฝ่ายชัดเจน

ฝ่ายหนึ่ง..........เจ้าบ่าว

ฝ่ายหนึ่ง.........เจ้าสาว.....................ทีท่า ข่มกันในที............เฮ้อ!

งานมงคล .............หรือสงครามกันแน่................นี่น่ะหรือ...”ชีวิตคู่”...เพียงแค่เริ่มต้น...........ก็มองเห็นไปถึงตอนจบเสียแล้ว

ฉันยืนมองภาพคนรำฟ้อนตามเสียงดนตรี..........ใบหน้าเปี่ยมสุข ของคนมาร่วมยินดี อวยพรให้บ่าว-สาวในวันแห่งความสุขสม ฉันคิดเลยต่อไป.......ในวันเวลาแห่งความทุกข์........คนเหล่านี้พร้อมจะร่วมทุกข์ด้วยหรือไม่....

เป็นคำถาม............ที่ยังไม่มีคำตอบ....และอาจจะหาได้ไม่ยาก

ฉันกดชัตเตอร์.......เป็นหลายร้อยครั้ง ....เพื่อเก็บให้ได้ทุกภาพ.....ทุกตอน........ในวันแห่งความทรงจำเหล่านี้

ภาพ..............ที่จะแต้มรอยยิ้ม.............ในวันสุข

ภาพ.............ที่จะสร้างรอยทุกข์..........ในวันขื่นขม

ฉันเคยบอกเพื่อนคนหนึ่ง ในวันที่หมดเงินก้อนใหญ่..........เพื่อภาพถ่ายอันวิจิตร....ในวันวิวาห์

ฉันบอกว่า..........แก!!! อย่าถ่ายเอาไว้มากเลย.........ถึงวันที่แกไม่ต้องการ............มันจะไม่มีที่เก็บ...ถ่ายเอาไว้เพื่ออยากจะเอามาขว้างใส่หน้า....................ในวันที่เกลียดชังกัน.........ยังงั้นหรือ  (เพื่อนโกรธฉันไปหลายวัน)

ฉัน....สงสารคนแก่ ต้องงก ๆ เงิ่น ๆ .......พิธีกรรมอันยาวนาน............เช้าจรดเที่ยง....ฉันกินข้าวไม่ทันหมดจาน...เสียงเรียกขาน........จะรดน้ำสังข์แล้ว รีบ ๆ หน่อย

ฉันยังคงนั่งเฉย.....ก็พลาดไปเสียคนสองคนจะเป็นไรเล่า .... หิวจนตาลาย....เสียงเรียกยังเร่งเร้า....ฉันลุกไปทั้ง ๆ ที่ข้าวยังคาจาน...........และไม่มีโอกาสกลับมากินอีกครั้ง............จนเสร็จพิธี

แวบหนึ่ง.............ความรู้สึกเกลียดชัง..............วาบขึ้นมา

ฉันรีบดับ............ลงทันใด...ใช้สติเข้าข่ม...ก็ได้กินไปบ้างแล้วนี่นา....จริงมั๊ย (นี่แหล่ะน้า ....เขาเรียกว่าโมโหหิว)

ทำหน้าที่ให้จบ ๆ ไป..........เสร็จงานแล้ว...หน้าที่ฉันก็หมด...เรื่องต่อจากนี้...จะเป็นของคนสองคน...และ ...โคตรสองโคตร...เท่านั้น............ฉันไม่เกี่ยว..............ฉันเป็นแค่ “ช่างภาพ”

วนา  5 พ.ค. 2551 : สุพรรณบุรี