มีแมกไม้ให้คำร้อง มีทำนองในกอไผ่ มีเสรีในหัวใจ

วันพฤหัสบดีที่ 21 สิงหาคม 2551

วนา
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : noi_build@hotmail.com
วันที่สร้าง : 2008-03-28
จำนวนเรื่อง : 80
จำนวนผู้ชม : 9791
จำนวนผู้โหวต : 48
ส่ง msg :

บันทึกชีวิต

บทกวี

ธรรมะ

เก็บเรื่องมาเล่า

เที่ยวละไม

เล่าอดีต

รอยเท้าที่ก้าวผ่าน

บันทึกธรรม

เล่านิทาน

ข่ายลูกหลานเมืองแพร่

พนมพรฟาร์ม

สื่อหนังสือพิมพ์

สื่อโทรทัศน์

คือไม้ต้นหนึ่ง......ที่ขยายแนวป่า

แสวงหาความจริงจากการสัญจร
Permalink : http://www.oknation.net/blog/vana

วันพุธ ที่ 18 มิถุนายน 2551

หนึ่งวันที่บ้านนาตอง....เยือนถิ่นเต่าปูลู

Posted by วนา , ผู้อ่าน : 121 , 22:03:29 น. | หมวดหมู่ : เก็บเรื่องมาเล่า รอยเท้าที่ก้าวผ่าน

พิมพ์หน้านี้

“เมื่อวันอังคารที่ 23 พฤษภาคม 2549 ได้เกิดอุทกภัยร้ายแรงในเขตพื้นที่เทศบาลตำบลช่อแฮ อ.เมืองแพร่ อันมีสาเหตุมาจากสถานการณ์ภาวะร่องความกดอากาศต่ำ ทำให้ปริมาณฝนตกหนักทั่วไป และทำให้เกิดน้ำป่าไหลหลากดินโคลนถล่ม ในลำห้วยแม่สาย ลำห้วยแม่ก๋อน เข้าท่วมพื้นที่บริเวณกว้างในคืนวันที่ 22 พฤษภาคม 2549 ณ บ้านนาตอง ซึ่งเป็นพื้นที่บนภูเขา ในเวลาประมาณ 02.00 น. ของวันอังคารที่ 23 พฤษภาคม 2549 น้ำจากบนภูเขาได้ไหลบ่ามาถึงพื้นที่ด่านล่าง ทำให้หมู่บ้านด้านล่างได้รับความเสียหายจากดิน โคลน เศษไม้ต่าง ๆ ที่ไหลมาทับถมบ้านเรือนราษฎรจนได้รับความเสียหาย....” ข้าพเจ้าได้ไปเยือนพื้นที่แห่งนี้ครั้งแรก เมื่อเดือนมิถุนายน 2550....1 ปีหลังจากเหตุการณ์ข้างบนผ่านพ้นไป...ร่องรอยความเสียหายยังมีให้เห็นอยู่ทั่วไป... จากอุทกภัยดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ก็ส่งผลให้ทางขาด ทำให้บ้านนาตองถูกตัดขาดจากภายนอกไประยะหนึ่งค่ะ จนกระทั่งเมื่อสองวันที่ผ่านมา ข้าพเจ้าก็ยังพบว่า ทางเส้นนั้นยังซ่อมไม่เสร็จเลยค่ะ น้ำป่าไหลหลากที่ร้ายแรง ส่งผลให้เส้นทางน้ำบ้านนาตองเปลี่ยนไปเลยค่ะ บ้านที่เหลือรอดจากอุทกภัย ก็จะเป็นบ้านที่ปลูกอยู่บนเนินสูงชันค่ะ อย่างหลังนี้ เป็น หนึ่งในไม่กี่หลังที่เหลือรอดจากการพัดพาของน้ำ ครั้งนั้น...พวกเราไปเยือนนาตอง ด้วย 2 เหตุผล ??? เหตุผลที่ 1 เราจะไปดูเต่าปูลูกัน....เพราะทราบมาว่า พื้นที่แห่งนั้น มีคำขวัญว่า " มะแขว่นลือชื่อ . เลื่องลือถ้ำงาม . นามบ้านนาตอง . ถิ่นของปูลู . ที่อยู่ปลามัน . สุขสันต์เมี่ยงอม....ที่เหลือจำไม่ได้แล้วค่ะ ^_^ เหตุผลที่ 2 เราจะไปดูถ้ำงามที่...เลื่องลือ...ลือว่าอย่างไรนั้น เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อไปค่ะ... ขอเล่าเหตุผลที่ 1 ก่อนนะคะ...พื้นที่แห่งนี้ ได้ชื่อว่าเป็นพื้นที่อนุรักษ์เต่าปูลู เต่าหางยาวหายาก ที่นับวันจะสูญหายไปแล้ว...ก่อนหน้านั้นเต่าปูลูที่มีมากมายในพื้นที่แห่งนี้ และคงเป็นสินค้าสำคัญ...ถึงขนาด วัดเล็ก ๆ ที่มีอยู่แห่งเดียวในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกขนาดนี้ มีข้อความเขียนไว้ที่เชิงบันไดก่อนขึ้นวัดว่า “บันไดแห่งนี้ สร้างขึ้นด้วยชีวิตของเต่าปูลู” เมื่อแรกอ่าน ข้าพเจ้ารู้สึกตกใจ...คิดว่า บันไดนี้ ทำจากกระดองเต่าปูลู...แต่สอบความไปมาก็ทราบว่า บันไดแห่งนี้ สร้างจากเงินที่ได้จากการขายเต่าปูลู....ไม่อยากจินตนาการต่อไปหรอกค่ะ ว่ากี่ชีวิตของเต่าปูลู ถึงจะได้บันไดแห่งนี้มา.... ต่อจากการดูเต่า....เราก็ไปดูถ้ำ เราต้องใช้เวลาจากถนนหน้าหมู่บ้าน เดินเข้าไปในป่าที่เป็นที่ตั้งของถ้ำที่ว่า...ประมาณ 15 นาที เส้นทางรกชัฏ เต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง เราเดินลึกเข้าไปในป่า ซึ่งค่อนข้างโปร่ง เพราะส่วนใหญ่ ชาวบ้านถางไว้เพื่อปลูกพืช....พืชเศรษฐกิจของที่นี่ คือ “เมี่ยง” ค่ะ หน้าตาต้นเมี่ยง ดังรูปข้างล่างนี่แหล่ะค่ะ เราต้องเดินผ่านป่าไผ่เข้าไป ขึ้นเนินย่อม ๆ ซึ่งเรียกเหงื่อได้พอสมควร ข้าพเจ้าหาอุบายพักขาด้วยการหยุดถ่ายรูป ทิวทัศน์สองข้างทาง....เดือนที่เราไปเป็นหน้าฝน ดินจึงค่อนข้างนิ่ม ป่าจึงเขียวชอุ่มด้วยฉ่ำฝน ใบไม้หนาครึ้ม และอากาศเย็นสบาย ก่อนขึ้นถ้ำนี่สิคะ...เราต้องกลายร่างจากสัตว์ชนิดเดียวที่เดินสองเท้า...เป็นเหมือนสัตว์อีกหลายชนิดที่เดินด้วยสี่เท้า...เพราะทางขึ้นเป็นทางดินค่อนข้างชันและลื่น จึงต้องใช้มือและเท้าช่วยกันพาลำตัวขึ้นไปอย่างเต็มที่...กว่าจะถึงปากถ้ำ เล่นเอาหอบไปเหมือนกัน ครั้งนั้น...ข้าพเจ้าได้ของฝากติดตัวมาจนบัดนี้ผ่านไปแล้ว 1 ปี...ร่องรอยของฝากเหล่านั้นยังติดอยู่บนเรือนกาย หลังจากที่กลับจากเข้าป่าไปครั้งนั้น...ผ่านไป 1 สัปดาห์ ข้าพเจ้าเริ่มคันที่ขา แล้วพบว่า มีตุ่มแดง ๆ มากมายขึ้นที่ขา ส่วนที่พ้นกางเกงออกมา ที่ทำให้ข้าพเจ้าคันและเกาเป็นลิง....แพทย์ดูแผลแล้วถามว่า ที่บ้านเลี้ยงสัตว์เลี้ยงประเภทใดบ้าง...ข้าพเจ้าบอกว่าไม่มี....หมอบอกว่า “คุณโดนเห็บกัด” ทำให้ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่า มันเป็นผลมาจากการไปบุกป่าครั้งนั้น ด้วยกางเกงขาสามส่วนหรือเปล่า???...แต่เมื่อสองวันที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้ไปเยือนนาตองเป็นครั้งที่ 2 พร้อมแผลเป็นที่ยังไม่ค่อยจางหาย...ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งบอกว่า ข้าพเจ้าคงโดน “เห็บถ้ำ” กัด และพิษของมันแรงมาก จะทำให้เป็นแผลอย่างน้อย ถึง 7 สะเก็ดด้วยกัน...เลยถึงบางอ้อ!! ด้วยว่าแผลของข้าพเจ้านั้น...หายแล้วเป็นอีก หายแล้วเป็นอีก อยู่นั่นแล้ว....และไม่แน่ใจว่า มันครบ 7 สะเก็ดรึยัง แต่ที่รู้ ๆ คือ มันผ่านมาแล้ว 1 ปีเต็ม มันยังแสบ ๆ คัน ๆ อยู่เลย!!! สองข้างทาง ที่อุดมไปด้วยเห็บถ้ำ ข้าพเจ้าได้เห็นเจ้าสัตว์หน้าตาไม่รับแขกแบบนี้ด้วยเหมือนกัน หรือ แมลงหน้าตาน่ารักแบบนี้ ถ้ำที่ว่านี้...เพื่อนของเราคนหนึ่งในคณะเล่าว่า...เคยมาดูเมื่อสองปีมาแล้ว และพบโครงกระดูกมนุษย์ รวมถึงร่องรอยอารยธรรมของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์บนถ้ำแห่งนี้...แต่ครั้งนี้ที่เรามากัน กลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากขี้ค้างคาว พื้นที่บางส่วนในถ้ำ ถูกเทด้วยปูนซีเมนต์ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ภายในคูหา......เอ แล้วสิ่งที่ว่ามันหายไปอยู่ที่ไหนกันหมด...??? จะเล่าให้ฟังต่อไปตอนหน้าค่ะ เรื่องและภาพโดย : วนา ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ

“เมื่อวันอังคารที่ 23 พฤษภาคม 2549 ได้เกิดอุทกภัยร้ายแรงในเขตพื้นที่เทศบาลตำบลช่อแฮ อ.เมืองแพร่ อันมีสาเหตุมาจากสถานการณ์ภาวะร่องความกดอากาศต่ำ ทำให้ปริมาณฝนตกหนักทั่วไป และทำให้เกิดน้ำป่าไหลหลากดินโคลนถล่ม ในลำห้วยแม่สาย ลำห้วยแม่ก๋อน เข้าท่วมพื้นที่บริเวณกว้างในคืนวันที่ 22 พฤษภาคม 2549 ณ บ้านนาตอง ซึ่งเป็นพื้นที่บนภูเขา ในเวลาประมาณ 02.00 น. ของวันอังคารที่ 23 พฤษภาคม 2549 น้ำจากบนภูเขาได้ไหลบ่ามาถึงพื้นที่ด่านล่าง ทำให้หมู่บ้านด้านล่างได้รับความเสียหายจากดิน โคลน เศษไม้ต่าง ๆ ที่ไหลมาทับถมบ้านเรือนราษฎรจนได้รับความเสียหาย....”

ข้าพเจ้าได้ไปเยือนพื้นที่แห่งนี้ครั้งแรก เมื่อเดือนมิถุนายน 2550....1 ปีหลังจากเหตุการณ์ข้างบนผ่านพ้นไป...ร่องรอยความเสียหายยังมีให้เห็นอยู่ทั่วไป...

จากอุทกภัยดังที่กล่าวไว้ข้างต้น ก็ส่งผลให้ทางขาด ทำให้บ้านนาตองถูกตัดขาดจากภายนอกไประยะหนึ่งค่ะ จนกระทั่งเมื่อสองวันที่ผ่านมา ข้าพเจ้าก็ยังพบว่า ทางเส้นนั้นยังซ่อมไม่เสร็จเลยค่ะ

น้ำป่าไหลหลากที่ร้ายแรง ส่งผลให้เส้นทางน้ำบ้านนาตองเปลี่ยนไปเลยค่ะ

บ้านที่เหลือรอดจากอุทกภัย ก็จะเป็นบ้านที่ปลูกอยู่บนเนินสูงชันค่ะ อย่างหลังนี้ เป็น หนึ่งในไม่กี่หลังที่เหลือรอดจากการพัดพาของน้ำ

ครั้งนั้น...พวกเราไปเยือนนาตอง ด้วย 2 เหตุผล ???

เหตุผลที่ 1 เราจะไปดูเต่าปูลูกัน....เพราะทราบมาว่า พื้นที่แห่งนั้น มีคำขวัญว่า

" มะแขว่นลือชื่อ . เลื่องลือถ้ำงาม . นามบ้านนาตอง . ถิ่นของปูลู . ที่อยู่ปลามัน . สุขสันต์เมี่ยงอม....ที่เหลือจำไม่ได้แล้วค่ะ ^_^

เหตุผลที่ 2 เราจะไปดูถ้ำงามที่...เลื่องลือ...ลือว่าอย่างไรนั้น เดี๋ยวจะเล่าให้ฟังต่อไปค่ะ...

ขอเล่าเหตุผลที่ 1 ก่อนนะคะ...พื้นที่แห่งนี้ ได้ชื่อว่าเป็นพื้นที่อนุรักษ์เต่าปูลู เต่าหางยาวหายาก ที่นับวันจะสูญหายไปแล้ว...ก่อนหน้านั้นเต่าปูลูที่มีมากมายในพื้นที่แห่งนี้ และคงเป็นสินค้าสำคัญ...ถึงขนาด วัดเล็ก ๆ ที่มีอยู่แห่งเดียวในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาลึกขนาดนี้ มีข้อความเขียนไว้ที่เชิงบันไดก่อนขึ้นวัดว่า “บันไดแห่งนี้ สร้างขึ้นด้วยชีวิตของเต่าปูลู” เมื่อแรกอ่าน ข้าพเจ้ารู้สึกตกใจ...คิดว่า บันไดนี้ ทำจากกระดองเต่าปูลู...แต่สอบความไปมาก็ทราบว่า บันไดแห่งนี้ สร้างจากเงินที่ได้จากการขายเต่าปูลู....ไม่อยากจินตนาการต่อไปหรอกค่ะ ว่ากี่ชีวิตของเต่าปูลู ถึงจะได้บันไดแห่งนี้มา....

ต่อจากการดูเต่า....เราก็ไปดูถ้ำ เราต้องใช้เวลาจากถนนหน้าหมู่บ้าน เดินเข้าไปในป่าที่เป็นที่ตั้งของถ้ำที่ว่า...ประมาณ 15 นาที เส้นทางรกชัฏ เต็มไปด้วยต้นไม้สองข้างทาง

เราเดินลึกเข้าไปในป่า ซึ่งค่อนข้างโปร่ง เพราะส่วนใหญ่ ชาวบ้านถางไว้เพื่อปลูกพืช....พืชเศรษฐกิจของที่นี่ คือ “เมี่ยง” ค่ะ หน้าตาต้นเมี่ยง ดังรูปข้างล่างนี่แหล่ะค่ะ

เราต้องเดินผ่านป่าไผ่เข้าไป ขึ้นเนินย่อม ๆ ซึ่งเรียกเหงื่อได้พอสมควร ข้าพเจ้าหาอุบายพักขาด้วยการหยุดถ่ายรูป ทิวทัศน์สองข้างทาง....เดือนที่เราไปเป็นหน้าฝน ดินจึงค่อนข้างนิ่ม ป่าจึงเขียวชอุ่มด้วยฉ่ำฝน ใบไม้หนาครึ้ม และอากาศเย็นสบาย

ก่อนขึ้นถ้ำนี่สิคะ...เราต้องกลายร่างจากสัตว์ชนิดเดียวที่เดินสองเท้า...เป็นเหมือนสัตว์อีกหลายชนิดที่เดินด้วยสี่เท้า...เพราะทางขึ้นเป็นทางดินค่อนข้างชันและลื่น จึงต้องใช้มือและเท้าช่วยกันพาลำตัวขึ้นไปอย่างเต็มที่...กว่าจะถึงปากถ้ำ เล่นเอาหอบไปเหมือนกัน

ครั้งนั้น...ข้าพเจ้าได้ของฝากติดตัวมาจนบัดนี้ผ่านไปแล้ว 1 ปี...ร่องรอยของฝากเหล่านั้นยังติดอยู่บนเรือนกาย

หลังจากที่กลับจากเข้าป่าไปครั้งนั้น...ผ่านไป 1 สัปดาห์ ข้าพเจ้าเริ่มคันที่ขา แล้วพบว่า มีตุ่มแดง ๆ มากมายขึ้นที่ขา ส่วนที่พ้นกางเกงออกมา ที่ทำให้ข้าพเจ้าคันและเกาเป็นลิง....แพทย์ดูแผลแล้วถามว่า ที่บ้านเลี้ยงสัตว์เลี้ยงประเภทใดบ้าง...ข้าพเจ้าบอกว่าไม่มี....หมอบอกว่า “คุณโดนเห็บกัด”

ทำให้ข้าพเจ้าไม่แน่ใจว่า มันเป็นผลมาจากการไปบุกป่าครั้งนั้น ด้วยกางเกงขาสามส่วนหรือเปล่า???...แต่เมื่อสองวันที่ผ่านมา ข้าพเจ้าได้ไปเยือนนาตองเป็นครั้งที่ 2 พร้อมแผลเป็นที่ยังไม่ค่อยจางหาย...ผู้เชี่ยวชาญท่านหนึ่งบอกว่า ข้าพเจ้าคงโดน “เห็บถ้ำ” กัด และพิษของมันแรงมาก จะทำให้เป็นแผลอย่างน้อย ถึง 7 สะเก็ดด้วยกัน...เลยถึงบางอ้อ!! ด้วยว่าแผลของข้าพเจ้านั้น...หายแล้วเป็นอีก หายแล้วเป็นอีก อยู่นั่นแล้ว....และไม่แน่ใจว่า มันครบ 7 สะเก็ดรึยัง แต่ที่รู้ ๆ คือ มันผ่านมาแล้ว 1 ปีเต็ม มันยังแสบ ๆ คัน ๆ อยู่เลย!!!

สองข้างทาง ที่อุดมไปด้วยเห็บถ้ำ ข้าพเจ้าได้เห็นเจ้าสัตว์หน้าตาไม่รับแขกแบบนี้ด้วยเหมือนกัน

หรือ แมลงหน้าตาน่ารักแบบนี้

ถ้ำที่ว่านี้...เพื่อนของเราคนหนึ่งในคณะเล่าว่า...เคยมาดูเมื่อสองปีมาแล้ว และพบโครงกระดูกมนุษย์ รวมถึงร่องรอยอารยธรรมของมนุษย์ก่อนประวัติศาสตร์บนถ้ำแห่งนี้...แต่ครั้งนี้ที่เรามากัน

กลับไม่พบสิ่งใดเลย นอกจากขี้ค้างคาว พื้นที่บางส่วนในถ้ำ ถูกเทด้วยปูนซีเมนต์ และมีพระพุทธรูปองค์ใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ภายในคูหา......เอ แล้วสิ่งที่ว่ามันหายไปอยู่ที่ไหนกันหมด...???

จะเล่าให้ฟังต่อไปตอนหน้าค่ะ

เรื่องและภาพโดย : วนา

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 9
ก้อนหินรำพัน วันที่ : 28/06/2008 เวลา : 10.15 น.
http://www.oknation.net/blog/LOSTGEO

หวัดดีครับ..คุณวนา

ผมขอยกยอดไปเมนต์ทีเดียวตอนหน้าเลยแล้วกันครับ

อ้อ..เต่าปูลู..เคยได้ยินแต่ชื่อ..เพิ่งรู้ว่ามีอยู่แถบนี้ครับ...

ตามไปดูมนุษย์หินก่อนนะ...

ความคิดเห็นที่ 8
กัสโต้ วันที่ : 25/06/2008 เวลา : 21.02 น.
http://www.oknation.net/blog/custo
LIFE IS BEAUTIFUL WHEN YOU WALK SLOWLY

ตัวเขียวๆ นั่นอะไร อึ๋ยๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ความคิดเห็นที่ 7
officemom วันที่ : 19/06/2008 เวลา : 16.53 น.
http://www.oknation.net/blog/officemom
officemom ชอบเล่าเรื่องสนุกๆ

ทรหด อดทนจริงๆ ค่ะ

แล้ว สรุปว่ากลายร่างเป็นตัวอะไรไปแล้วบ้างคะ ?

ความคิดเห็นที่ 6
Supawan วันที่ : 19/06/2008 เวลา : 05.11 น.
http://www.oknation.net/blog/supawan

ตามมาเที่ยวค่ะ ...

ความคิดเห็นที่ 5
นาฬิกาลืมเวลา วันที่ : 18/06/2008 เวลา : 23.13 น.
http://www.oknation.net/blog/dreamline

บันไดเตาปูลู...
กว่าจะอนุรักษ์ จะสายไปไหม
เจอแมลงเยอะเลยครับ
หนอนหน้าตาอ้วนน่ากลัวมาก
แล้วจะตามมาอ่านต่อว่า สิ่งที่ว่ามันหายไปไหน

ความคิดเห็นที่ 4
ลูกเสือหมายเลข9 วันที่ : 18/06/2008 เวลา : 22.15 น.
http://www.oknation.net/blog/chai
<<==แวะไปทัก..แล้วคุณจะรักหนุ่มคนนี้

ตามมา(ชื่น)ชมครับ

ความคิดเห็นที่ 3
พิราบดำ วันที่ : 18/06/2008 เวลา : 22.15 น.
http://www.oknation.net/blog/pat-1
เมืองมะขามหวาน

ภาพสวย.................ต้องไปนอนค้างคืน

ความคิดเห็นที่ 2
ซันตะวันยิ้ม วันที่ : 18/06/2008 เวลา : 22.14 น.
http://www.oknation.net/blog/suntawanyim

ยังไม่มีโอกาสได้ไปเยือน

จะติดตามตอนต่อไปอยากรู้ว่า....หายไปได้อย่างไร

ความคิดเห็นที่ 1
saleman วันที่ : 18/06/2008 เวลา : 22.09 น.
http://www.oknation.net/blog/saleman

มาทำงานที่แพร่ ตั้งนาน ยังไม่ได้ไปเที่ยวเลย

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน