มีแมกไม้ให้คำร้อง มีทำนองในกอไผ่ มีเสรีในหัวใจ

วันจันทร์ที่ 8 กันยายน 2551

วนา
ranking : สมาชิกทั่วไป
email : noi_build@hotmail.com
วันที่สร้าง : 2008-03-28
จำนวนเรื่อง : 82
จำนวนผู้ชม : 11956
จำนวนผู้โหวต : 52
ส่ง msg :

บันทึกชีวิต

บทกวี

ธรรมะ

เก็บเรื่องมาเล่า

เที่ยวละไม

เล่าอดีต

รอยเท้าที่ก้าวผ่าน

บันทึกธรรม

เล่านิทาน

ข่ายลูกหลานเมืองแพร่

พนมพรฟาร์ม

สื่อหนังสือพิมพ์

สื่อโทรทัศน์

คือไม้ต้นหนึ่ง......ที่ขยายแนวป่า

แสวงหาความจริงจากการสัญจร
Permalink : http://www.oknation.net/blog/vana

วันศุกร์ ที่ 20 มิถุนายน 2551

ค่ำคืนหนึ่ง....วัดพระนอน...ชม "บอกไฟดอก"

Posted by วนา , ผู้อ่าน : 167 , 22:23:32 น. | หมวดหมู่ : รอยเท้าที่ก้าวผ่าน

พิมพ์หน้านี้

งานประเพณีขึ้นเดือนเก้า...... พระนอนเจ้าที่รวมใจ๋ ลวดลายตุงสลุงน้ำงาม..... มะขามแก้วของฝากมีชื่อ เลื่องลือไกลบอกไฟดอก บ้านพระนอน....!!! คำขวัญข้างต้นที่นำมากล่าว เป็นคำขวัญของบ้านพระนอน คือชื่อชุมชน ๆ หนึ่งใน จ.แพร่ ต้องถือว่า พวกเรา “โชคดี” งานนี้ได้มาชมอย่างไม่คาดฝัน และถือว่าเป็นบุญตาที่ได้เห็น เพราะ...เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็น หลังจากกลับจากภารกิจที่บ้านนาตอง....เราต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า และอยากจะนอนพักผ่อน....กันมาก บางคนตาปรือ จะหลับมิหลับแหล่กันแล้ว แต่เพราะจำเป็นต้องผ่านเส้นทางบ้านพระนอน...เราจึงพบกันว่า วัดพระนอนวันนี้ มีงานเทศกาล แวะเข้าไปดูนิดหน่อย แต่หากไม่ติดใจที่จะมาเที่ยวชม...ด้วยความเหน็ดเหนื่อยมีมากกว่า.... หากแต่ว่า เมื่อเดินเข้าไปเที่ยวชม คร่าว ๆ เจ้าของถิ่น เล่าให้ฟังว่า คืนนี้มีประกวด “บอกไฟดอก” ข้าพเจ้าถามว่า เป็นแบบไหน เหมือนดอกไม้ไฟหรือเปล่า...เจ้าของถิ่นไม่เล่ามาก แต่อยากให้พวกเราได้มาดู สองทุ่มกว่าแล้ว...เรานั่งทำงานกันอยู่ที่บ้าน ไม่มีใครมีทีท่าว่าจะออกไปเที่ยวงานวัด...ใจจริงลึก ๆ แล้ว ข้าพเจ้าอยากไปดู แต่หากต้องไปคนเดียว ก็คร้านที่จะไป เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...พี่ไกร โทรมาถามว่า พวกเราไม่ไปดูประกวด “บอกไฟดอก” กันหรอกเหรอ...ใจข้าพเจ้าคิดว่า หน้าตาน่าจะเหมือน การประกวดบั้งไฟ ยังนึกเสียวอยู่เลยว่า พื้นที่วัดพระนอนนั้นคับแคบ จะปลอดภัยแค่ไหนเชียว...หากเกิดอุบัติเหตุขึ้น พี่ไกรบอกว่า ไม่มีกล้องถ่ายรูป แต่อยากจะเก็บภาพถ่ายเอาไว้ เพราะเป็นประเพณีที่สูญหายไปช่วงชีวิตหนึ่ง และเพิ่งจะรื้อฟื้นกลับมาเมื่อปีสองปีที่ผ่านมานี้เอง.....ประเพณีนี้หายไปกว่า ๕๐ ปีทีเดียวค่ะ พี่ไกร ขอร้องให้ข้าพเจ้าไปถ่ายรูปให้หน่อย เพราะพี่ไกรไม่มีกล้อง...พวกเรารับปากทันที เอาก็เอา ไหน ๆ ก็ไม่ได้มีให้ดูง่าย ๆ นะ ไปดูกันเสียหน่อยเป็นไร...กำไรชีวิต...เรื่องนอน ยังไงคืนนี้ต้องได้นอนแน่!!! เราเดินเท้ากันไปจากบ้านถึงวัดพระนอน ใช้เวลาประมาณ ๑๕ นาที งานเริ่มไปบ้างแล้ว แต่การจุด “บอกไฟดอก” ยังไม่เริ่ม...... ขอเล่าเรื่อง “บอกไฟดอก” วัดพระนอนสักนิดนะคะ.... งานประเพณีนี้ เขาเรียกว่า “งานบุญขึ้นพระนอน” ถือเอาวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๗ ใต้ เดือน ๙ เหนือ (หมายความว่า เดือนนี้ นับทางจันทรคติทางภาคกลาง เรียกว่า เดือน ๗ ทางประเพณีล้านนา นับเป็นเดือนที่ ๙ แล้ว) ซึ่งเป็นประเพณีไหว้พระนอน วัดในเวียงของ จ. แพร่ นับได้ทั้งหมด ๙ วัด จะมี ๔ วัดที่มีพระประธานลักษณะพิเศษ คือ นั่ง นอน ยืน และเดิน วัดพระนอน ก็เป็น ๑ ใน ๔ วัดสำคัญที่กล่าวไว้....แฝงนัยยะ สัจจะ บางอย่างเอาไว้ ...!!! คุณลุงอนันต์...อายุกว่า ๗๐ ปี เล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า งานประกวด “บอกไฟดอก” นี้ มีเฉพาะที่วัดพระนอนเท่านั้น เมื่อก่อนนี้ จะมีแบบอื่นด้วย อย่างเช่น “ช้างร้อง” คือดอกไม้ไฟประเภทเสียง ผู้ทำจะทำเลียนเสียงให้เหมือนเสียงช้างร้อง เลยเรียกว่า “ช้างร้อง” ลุงนันต์บอกว่า ปัจจุบันช้างร้องสูญหายไปแล้ว ไม่มีใครทำเป็น ตอนนี้คงเหลือ “บอกไฟดอก” ซึ่งก็เพิ่งรื้อฟื้น หลังจากสูญหายไปอย่างน้อยก็ช่วงชีวิตหนึ่งของลุงนันต์ทีเดียว (ประมาณ ๕๐ ปี) ลุงนันต์บอกว่า ประเพณีงานบุญขึ้นพระนอนนี้ เป็นประเพณีโบร่ำโบราณ สมัยก่อนจะจัดวันเดียว คือ วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๙ (เหนือ) ปัจจุบัน งานจะเริ่ม ตั้งแต่ ๑๓ค่ำ ๑๔ ค่ำ และวันที่ ๑๕ ค่ำ จะมีประเพณีตักบาตรตอนเที่ยงคืน ที่วัดสระบ่อแก้ว ซึ่งเป็นวัดสำคัญอีกวัดหนึ่งด้วย นอกจากนี้ จะมีวัดทีเป็นพันธมิตรร่วมกัน ชาวบ้านจะรวมตัวกันนำผ้าป่าไปร่วมบุญด้วย ภาพบอกไฟดอก ในมุมต่าง ๆ ค่ะ น่าตื่นตาตื่นใจมากเลยค่ะ มาดูส่วนผสมของ “บอกไฟดอก” กันหน่อยนะคะ ส่วนประกอบหลัก ๆ ได้แก่ ดินปะสิว เศษเหล็ก (ขุยเหล็ก) ตัวนี้จะเป็นตัวเร่งความสูง ความแรง ของไฟ ตัวกระบอก ใช้ไม้ไผ่สีสุก ลำใหญ่มาก ๆ เส้นผ่าศูนย์กลางน่าจะประมาณ ๕-๖ นิ้วนั่นเลยหล่ะค่ะ เกณฑ์การตัดสิน ก็จะวัดกันตรงที่ : ใหญ่, สูง, สม่ำเสมอ, นาน, ควัน(มากหรือน้อย) กรรมการตัดสินแต่ละคน จะมีไม้ยาวขนาดไม้บรรทัด สำหรับวัดความสูงและความกว้าง สมัยโบราณ คนที่มีคาถาอาคม มักจะนิยมลองของด้วยการเข้าไปรำอยู่ใต้ร่มไฟพะเนียง เด็ก ๆ แถวนั้นเล่าว่า....ปีที่แล้ว ประกายไฟจากบอกไฟ ติดยอดมะพร้าวไฟลุกไหม้ ทำให้ต้นมะพร้าวตาย อีกทั้งต้นไม้อื่น ๆ ก็เฉาตายไปหลายต้นเหมือนกัน ฟังเรื่องบอกไฟดอกกันไปแล้ว.......... “วนา” เองก็มีเรื่องให้ตื่นเต้นเหมียนกัน เมื่อเริ่มจุด....ไม่เคยเห็น....ไม่เคยรู้มาก่อนว่าขนาดของไฟ...(ขนาดไหน) เลยเข้าไปเกาะติดสถานการณ์ ถ่ายรูปเสียใกล้ ในระยะประชิด คิดว่า อย่างมากก็คงสูงไม่เกิน ๒ เมตร ตามที่เคยเห็นในกรุงเทพฯ บ้านเฮา (อย่างภาพนี้ เพิ่งเริ่มจุด) สองสามวินาทีแรก มันก็สูงประมาณ ๒ เมตร แต่เอ ทำไมไฟมันทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ๆ เริ่มสูงเลยหัว ก็เลยวิ่งหนีออกห่างมาอีกประมาณ ๒ เมตร แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ลูกไฟยังคลุ้มคลังอยู่เหนือศีรษะ เลยวิ่งหนีห่างออกไปอีก ๓ เมตร แหงนหน้าขึ้นเพื่อจะถ่ายรูป...ตายละหว่า ทำไมไฟมันยังสูงท่วมหัว และยังไม่พ้นรัศมีของลูกไฟที่มันสามารถจะตกใส่หัวได้อยู่ตลอดเวลา... (พอเต็มที่แล้วไฟมันก็ขนาดเท่านี้ค่ะ) และตกลงมาเป็นแบบนี้ ทีนี้...ลักษณะการวิ่งจึงคล้ายการวิ่งหนีตายจากระเบิด....ไปหยุดหอบ แฮ่ก ๆ อยู่แถว ๆ หน้าประตูโบสถ์ บริเวณนั้น มีเต็นท์ผ้าใบคุ้มหัวอยู่ เลยรอดพ้นจากการถูกลูกไฟตกใส่หัว....โอ้พระพุทธเ้จ้า ทำไมไฟมันสูงใหญ่บ้าคลั่งขนาดนั้น...หันไปมองคนอื่น มีใครวิ่งหนีตายอย่างเราบ้าง ปรากฏว่า พวกรู้งาน เขาก็จะยืนดูกันใต้เต็นท์ที่ทางวัดกางบริการไว้ให้..............หน้าแตกเลยเรา ^_^!!! คืนวันนั้น มีผู้ส่งเข้าประกวดทั้งหมด ๒๔ บอก จุดครั้งละ ๓ บอกค่ะ ดูภาพตามไปเลยค่ะ............. เตรียมฝัง.....บอก บรรยากาศผู้เฝ้ารอชม...... เมื่อจุดไปแล้ว ๓ ดอก จะต้องขุดเอาบอกที่จุดแล้วขึ้นมา แล้วฝังบอกใหม่ลงไป...... คณะกรรมการ....... ดูกันชัดชัดค่ะ.... ขนาดมอดแล้ว ความร้อนแรงยังทำให้เปลวไฟลุกโพลงขนาดนี้เลยค่ะ สนามนี้ เป็นเสมือนสนามประลองของเด็ก ๆ เขาเหมือนกันนะคะ หลาย ๆ คน รวมกลุ่มกันส่ง "บอกไฟดอก"เข้าแข่งขันเหมือนกัน ...รอคอย.... ขอจบเรื่องราวของ ประเพณีขึ้นพระนอน ชม "บอกไฟดอก" เมืองแพร่ พอตื่นตาตื่นใจนะคะ มีความสุข ... ทุกรอยเท้า...ที่ก้าวเดิน!!! จบเรื่องราว ๑ วัน อันแสนคุ้มค่า เรื่องและภาพ โดย วนา ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ

งานประเพณีขึ้นเดือนเก้า...... พระนอนเจ้าที่รวมใจ๋

ลวดลายตุงสลุงน้ำงาม..... มะขามแก้วของฝากมีชื่อ

เลื่องลือไกลบอกไฟดอก บ้านพระนอน....!!!

คำขวัญข้างต้นที่นำมากล่าว เป็นคำขวัญของบ้านพระนอน คือชื่อชุมชน ๆ หนึ่งใน จ.แพร่

ต้องถือว่า พวกเรา “โชคดี” งานนี้ได้มาชมอย่างไม่คาดฝัน และถือว่าเป็นบุญตาที่ได้เห็น

เพราะ...เกิดมาก็เพิ่งเคยเห็น

หลังจากกลับจากภารกิจที่บ้านนาตอง....เราต่างเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า และอยากจะนอนพักผ่อน....กันมาก บางคนตาปรือ จะหลับมิหลับแหล่กันแล้ว

แต่เพราะจำเป็นต้องผ่านเส้นทางบ้านพระนอน...เราจึงพบกันว่า วัดพระนอนวันนี้ มีงานเทศกาล แวะเข้าไปดูนิดหน่อย แต่หากไม่ติดใจที่จะมาเที่ยวชม...ด้วยความเหน็ดเหนื่อยมีมากกว่า....

หากแต่ว่า เมื่อเดินเข้าไปเที่ยวชม คร่าว ๆ เจ้าของถิ่น เล่าให้ฟังว่า คืนนี้มีประกวด “บอกไฟดอก” ข้าพเจ้าถามว่า เป็นแบบไหน เหมือนดอกไม้ไฟหรือเปล่า...เจ้าของถิ่นไม่เล่ามาก แต่อยากให้พวกเราได้มาดู

สองทุ่มกว่าแล้ว...เรานั่งทำงานกันอยู่ที่บ้าน ไม่มีใครมีทีท่าว่าจะออกไปเที่ยวงานวัด...ใจจริงลึก ๆ แล้ว ข้าพเจ้าอยากไปดู แต่หากต้องไปคนเดียว ก็คร้านที่จะไป

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น...พี่ไกร โทรมาถามว่า พวกเราไม่ไปดูประกวด “บอกไฟดอก” กันหรอกเหรอ...ใจข้าพเจ้าคิดว่า หน้าตาน่าจะเหมือน การประกวดบั้งไฟ ยังนึกเสียวอยู่เลยว่า พื้นที่วัดพระนอนนั้นคับแคบ จะปลอดภัยแค่ไหนเชียว...หากเกิดอุบัติเหตุขึ้น

พี่ไกรบอกว่า ไม่มีกล้องถ่ายรูป แต่อยากจะเก็บภาพถ่ายเอาไว้ เพราะเป็นประเพณีที่สูญหายไปช่วงชีวิตหนึ่ง และเพิ่งจะรื้อฟื้นกลับมาเมื่อปีสองปีที่ผ่านมานี้เอง.....ประเพณีนี้หายไปกว่า ๕๐ ปีทีเดียวค่ะ

พี่ไกร ขอร้องให้ข้าพเจ้าไปถ่ายรูปให้หน่อย เพราะพี่ไกรไม่มีกล้อง...พวกเรารับปากทันที เอาก็เอา ไหน ๆ ก็ไม่ได้มีให้ดูง่าย ๆ นะ ไปดูกันเสียหน่อยเป็นไร...กำไรชีวิต...เรื่องนอน ยังไงคืนนี้ต้องได้นอนแน่!!!

เราเดินเท้ากันไปจากบ้านถึงวัดพระนอน ใช้เวลาประมาณ ๑๕ นาที งานเริ่มไปบ้างแล้ว แต่การจุด “บอกไฟดอก” ยังไม่เริ่ม......

ขอเล่าเรื่อง “บอกไฟดอก” วัดพระนอนสักนิดนะคะ....

งานประเพณีนี้ เขาเรียกว่า “งานบุญขึ้นพระนอน” ถือเอาวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๗ ใต้ เดือน ๙ เหนือ (หมายความว่า เดือนนี้ นับทางจันทรคติทางภาคกลาง เรียกว่า เดือน ๗ ทางประเพณีล้านนา นับเป็นเดือนที่ ๙ แล้ว) ซึ่งเป็นประเพณีไหว้พระนอน

วัดในเวียงของ จ. แพร่ นับได้ทั้งหมด ๙ วัด จะมี ๔ วัดที่มีพระประธานลักษณะพิเศษ คือ นั่ง นอน ยืน และเดิน วัดพระนอน ก็เป็น ๑ ใน ๔ วัดสำคัญที่กล่าวไว้....แฝงนัยยะ สัจจะ บางอย่างเอาไว้ ...!!!

คุณลุงอนันต์...อายุกว่า ๗๐ ปี เล่าให้ข้าพเจ้าฟังว่า งานประกวด “บอกไฟดอก” นี้ มีเฉพาะที่วัดพระนอนเท่านั้น เมื่อก่อนนี้ จะมีแบบอื่นด้วย อย่างเช่น “ช้างร้อง” คือดอกไม้ไฟประเภทเสียง ผู้ทำจะทำเลียนเสียงให้เหมือนเสียงช้างร้อง เลยเรียกว่า “ช้างร้อง” ลุงนันต์บอกว่า ปัจจุบันช้างร้องสูญหายไปแล้ว ไม่มีใครทำเป็น ตอนนี้คงเหลือ “บอกไฟดอก” ซึ่งก็เพิ่งรื้อฟื้น หลังจากสูญหายไปอย่างน้อยก็ช่วงชีวิตหนึ่งของลุงนันต์ทีเดียว (ประมาณ ๕๐ ปี)

ลุงนันต์บอกว่า ประเพณีงานบุญขึ้นพระนอนนี้ เป็นประเพณีโบร่ำโบราณ สมัยก่อนจะจัดวันเดียว คือ วันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๙ (เหนือ) ปัจจุบัน งานจะเริ่ม ตั้งแต่ ๑๓ค่ำ ๑๔ ค่ำ และวันที่ ๑๕ ค่ำ จะมีประเพณีตักบาตรตอนเที่ยงคืน ที่วัดสระบ่อแก้ว ซึ่งเป็นวัดสำคัญอีกวัดหนึ่งด้วย นอกจากนี้ จะมีวัดทีเป็นพันธมิตรร่วมกัน ชาวบ้านจะรวมตัวกันนำผ้าป่าไปร่วมบุญด้วย

ภาพบอกไฟดอก ในมุมต่าง ๆ ค่ะ น่าตื่นตาตื่นใจมากเลยค่ะ

มาดูส่วนผสมของ “บอกไฟดอก” กันหน่อยนะคะ ส่วนประกอบหลัก ๆ ได้แก่ ดินปะสิว เศษเหล็ก (ขุยเหล็ก) ตัวนี้จะเป็นตัวเร่งความสูง ความแรง ของไฟ ตัวกระบอก ใช้ไม้ไผ่สีสุก ลำใหญ่มาก ๆ เส้นผ่าศูนย์กลางน่าจะประมาณ ๕-๖ นิ้วนั่นเลยหล่ะค่ะ

เกณฑ์การตัดสิน ก็จะวัดกันตรงที่ : ใหญ่, สูง, สม่ำเสมอ, นาน, ควัน(มากหรือน้อย) กรรมการตัดสินแต่ละคน จะมีไม้ยาวขนาดไม้บรรทัด สำหรับวัดความสูงและความกว้าง

สมัยโบราณ คนที่มีคาถาอาคม มักจะนิยมลองของด้วยการเข้าไปรำอยู่ใต้ร่มไฟพะเนียง

เด็ก ๆ แถวนั้นเล่าว่า....ปีที่แล้ว ประกายไฟจากบอกไฟ ติดยอดมะพร้าวไฟลุกไหม้ ทำให้ต้นมะพร้าวตาย อีกทั้งต้นไม้อื่น ๆ ก็เฉาตายไปหลายต้นเหมือนกัน

ฟังเรื่องบอกไฟดอกกันไปแล้ว.......... “วนา” เองก็มีเรื่องให้ตื่นเต้นเหมียนกัน

เมื่อเริ่มจุด....ไม่เคยเห็น....ไม่เคยรู้มาก่อนว่าขนาดของไฟ...(ขนาดไหน) เลยเข้าไปเกาะติดสถานการณ์ ถ่ายรูปเสียใกล้ ในระยะประชิด คิดว่า อย่างมากก็คงสูงไม่เกิน ๒ เมตร ตามที่เคยเห็นในกรุงเทพฯ บ้านเฮา (อย่างภาพนี้ เพิ่งเริ่มจุด)

สองสามวินาทีแรก มันก็สูงประมาณ ๒ เมตร แต่เอ ทำไมไฟมันทวีความบ้าคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ ๆ เริ่มสูงเลยหัว ก็เลยวิ่งหนีออกห่างมาอีกประมาณ ๒ เมตร แหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ลูกไฟยังคลุ้มคลังอยู่เหนือศีรษะ เลยวิ่งหนีห่างออกไปอีก ๓ เมตร แหงนหน้าขึ้นเพื่อจะถ่ายรูป...ตายละหว่า ทำไมไฟมันยังสูงท่วมหัว และยังไม่พ้นรัศมีของลูกไฟที่มันสามารถจะตกใส่หัวได้อยู่ตลอดเวลา... (พอเต็มที่แล้วไฟมันก็ขนาดเท่านี้ค่ะ)

และตกลงมาเป็นแบบนี้

ทีนี้...ลักษณะการวิ่งจึงคล้ายการวิ่งหนีตายจากระเบิด....ไปหยุดหอบ แฮ่ก ๆ อยู่แถว ๆ หน้าประตูโบสถ์ บริเวณนั้น มีเต็นท์ผ้าใบคุ้มหัวอยู่ เลยรอดพ้นจากการถูกลูกไฟตกใส่หัว....โอ้พระพุทธเ้จ้า ทำไมไฟมันสูงใหญ่บ้าคลั่งขนาดนั้น...หันไปมองคนอื่น มีใครวิ่งหนีตายอย่างเราบ้าง ปรากฏว่า พวกรู้งาน เขาก็จะยืนดูกันใต้เต็นท์ที่ทางวัดกางบริการไว้ให้..............หน้าแตกเลยเรา ^_^!!!

คืนวันนั้น มีผู้ส่งเข้าประกวดทั้งหมด ๒๔ บอก จุดครั้งละ ๓ บอกค่ะ

ดูภาพตามไปเลยค่ะ.............

เตรียมฝัง.....บอก

บรรยากาศผู้เฝ้ารอชม......

เมื่อจุดไปแล้ว ๓ ดอก จะต้องขุดเอาบอกที่จุดแล้วขึ้นมา

แล้วฝังบอกใหม่ลงไป......

คณะกรรมการ.......

ดูกันชัดชัดค่ะ....

ขนาดมอดแล้ว ความร้อนแรงยังทำให้เปลวไฟลุกโพลงขนาดนี้เลยค่ะ

สนามนี้ เป็นเสมือนสนามประลองของเด็ก ๆ เขาเหมือนกันนะคะ หลาย ๆ คน รวมกลุ่มกันส่ง "บอกไฟดอก"เข้าแข่งขันเหมือนกัน

...รอคอย....

ขอจบเรื่องราวของ ประเพณีขึ้นพระนอน ชม "บอกไฟดอก" เมืองแพร่ พอตื่นตาตื่นใจนะคะ

มีความสุข ... ทุกรอยเท้า...ที่ก้าวเดิน!!! จบเรื่องราว ๑ วัน อันแสนคุ้มค่า

เรื่องและภาพ โดย วนา

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ

แสดงความคิดเห็น | ส่งเรื่องนี้ให้เพื่อน

อ่านความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 6
ครูติ๋ม วันที่ : 27/06/2008 เวลา : 09.48 น.
http://www.oknation.net/blog/chutitim

หวัดดีค่ะคุณวนา
เวลาจุดเสียงดังเหมือนพรุไหมคะ
คงสวยงามตื่นตาตื่นใจผู้ชมแน่เลย

ความคิดเห็นที่ 5
กัสโต้ วันที่ : 25/06/2008 เวลา : 20.58 น.
http://www.oknation.net/blog/custo
LIFE IS BEAUTIFUL WHEN YOU WALK SLOWLY

รู้สึกดีทุกครั้งที่มาบ้านหลังนี้
โดยเฉพาะเรื่องราวที่เกี่ยวกับเมืองแพร่
มาที่ไร ก็เหมือนได้กลับบ้านนั่นเอง

เรื่องบางเรื่อง เป็นของบ้านตัวเองแท้ ๆ
ยังไมเคยรู้มาก่อน วัดพระนอน ก็ม่เคยไป

ขอบคุณมากนะคะ

ความคิดเห็นที่ 4
ซันตะวันยิ้ม วันที่ : 24/06/2008 เวลา : 23.53 น.
http://www.oknation.net/blog/suntawanyim

ประทับใจผลงานดีดี โหวตให้ครับ

ความคิดเห็นที่ 3
ซันตะวันยิ้ม วันที่ : 24/06/2008 เวลา : 23.53 น.
http://www.oknation.net/blog/suntawanyim

วัดสวยพระนอนงามสง่า ประเพณีน่าสนใจ
เห็นภาพแรกนึกว่าไฟพเนียง แต่ดูแล้วสูง ใหญ่ กว่ามาก
ฟังจากที่เล่าไฟคงจะแรงมาก น่าตื่นตาตื่นใจ แล้วเมื่อไหร่จะได้ไปดูบ้างหนอ

ความคิดเห็นที่ 2
officemom วันที่ : 22/06/2008 เวลา : 22.13 น.
http://www.oknation.net/blog/officemom
officemom ชอบเล่าเรื่องสนุกๆ

น่าสนุกนะเนี่ย

ไปตั้งแพร่ แน่ะ

เมื่อไหร่ เราจะได้ไปมั่งล่ะเนี่ย ลูกยั้วเยี้ยไปหมด

ความคิดเห็นที่ 1
Supawan วันที่ : 21/06/2008 เวลา : 05.38 น.
http://www.oknation.net/blog/supawan

ตามมาเที่ยวค่ะ .. คงได้เห็นสักวัน ...

แสดงความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

ชื่อ:
อีเมล์:
เว็บไซต์:
ความคิดเห็น:

ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้ ห้ามทำ - การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้ - การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น สามารถทำได้ - เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน - การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์ OKNATION กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น 1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ 2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร 3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น 4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน 5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่" OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
		กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน