วันที่สาม

เรามีนัดกับศูนย์ฯ พม่าประมาณ 8 โมงเช้า ต้องหอบหิ้วสัมภาระกันมากมาย แต่ปรากฏว่าศูนย์ฯส่งรถมารับ ดีจังเลย นึกว่าจะต้องเดินเสียแล้ว ความจริงหากจะเดินมันก็ไม่ไกลเท่าไหร่ เดินประมาณ 15 นาที เพราะตอนเช้าอากาศไม่ร้อน แถมเพื่อนเดินมากมาย เพราะศูนย์พม่าตั้งอยู่บริเวณมหาวิทยาลัยย่างกุ้ง เช้า ๆ จะมีทั้งอาจารย์และนักเรียน เดินไปเรียนและทำงาน ทุกคนใส่เครื่องแบบเหมือนกัน คือผ้าถุงสีเขียว เสื้อเอวลอยแขนยาวสีขาว เหมือนกันทั้งอาจารย์และนักเรียน ทุกคนจะมีปิ่นโตเล็ก ๆ เป็นอาหารกลางวันกันทุกคน ที่นั่นไม่ค่อยมีร้านอาหารให้นั่งกินพร่ำเพรื่อ ทุกคนต้องเตรียมอาหารกลางวันจากบ้านของตนไปเอง ร้านอาหารจะมีบริเวณตลาด หากเราจะกินอาหารตามร้านค้า เราจะต้องไปตลาด ซึ่งไม่ค่อยสะดวกเพราะตลาดอยู่ไกล

บาเยญนอง หรือ บุเรงนอง กษัตริย์องค์สำคัญของพม่าค่ะ

งานประชุมดำเนินไปด้วยความราบรื่น รัฐบาลพม่า ส่งคนมาสังเกตุการณ์ สองสามคน แต่ข้าพเจ้าก็ได้รับความร่วมมือและความช่วยเหลือเป็นอย่างดีจากเพื่อน ๆ ที่ศูนย์ฯแห่งนี้ เมื่อถึงมื้อกลางวัน ทางศูนย์ฯ จัดอาหารให้เราในบริเวณชั้นสองของตึก ห้องประชุมอยู่ชั้น 4 ตึกนี้มี 5 ชั้น ไม่มีลิฟท์โดยสาร พวกเราต้องเดินขึ้นห้องประชุม กว่าจะถึงห้องประชุมซึ่งอยู่ชั้น 4 เราหอบกันลิ้นห้อย นี่แหล่ะน้า ผลของการติดความสบายจนเคยตัว ใช้แต่ลิฟท์โดยสาร เลยไม่ค่อยได้ออกกำลัง เดินขึ้นตึกแค่นี้ ถึงกับหอบ แต่ข้าพเจ้าสังเกตเห็นว่า ผู้เข้าประชุมบางคน อายุล่วงเลยกว่า 60 ปีแล้ว ยังกระฉับกระเฉง เดินขึ้นได้สบายกว่าเราเสียอีก เห็นไหมคะว่า ความเจริญทางวัตถุ เทคโนโลยี สร้างให้คนขี้เกียจ และอ่อนแอ กลับมาที่มื้อกลางวันกันดีกว่า อาหารที่นี่รสชาติจืดดีจริง ๆ แถมไม่มีกลิ่นเครื่องเทศอีก เพื่อนข้าพเจ้าคนหนึ่งบ่นว่า อาหารที่นี่ไม่มีกลิ่นหอมน่ารับประทานเหมือนบ้านเรา รสชาดก็จืด ๆ เค็ม ๆ มัน ๆ แต่ก็พอจะกินได้ แถมคุณพี่ปีม้าของข้าพเจ้า ยังหอบหิ้วน้ำพริกกระปุกชนิดต่าง ๆ ของแม่ประนอมไปด้วย อาหารกลางวันของเราจึงมีรสชาดที่คุ้นเคยยิ่งขึ้น .... เฮ้อ!!!

King อลองพญา ค่ะ

จากการที่ได้เดินทางไปทำงานและสัมผัสประเทศเพื่อนบ้านหลาย ๆ ประเทศ อาหารที่ถูกปากข้าพเจ้ามากที่สุด เห็นจะเป็นประเทศอินโดนีเซีย เพราะรสชาติใกล้เคียงกับไทยมากที่สุด และข้าพเจ้าก็นึกบทสรุปสำหรับตัวเองได้ว่า ข้าพเจ้าคงไปอยู่ที่ไหนไม่ได้นอกจากเมืองไทยบ้านเกิดเมืองนอน อยู่ที่อื่น ตื่นตาตื่นใจชั่วครั้งชั่วคราว แต่แล้วก็คิดถึงบ้าน กินอาหารไม่ถูกปากก็คิดถึงบ้าน จะมีที่ไหนอบอุ่นเหมือนเมืองไทยไม่มีอีกแล้ว ถึงจะมีขโมยชุกชุม มิจฉาชีพเต็มบ้านเต็มเมือง การเมืองเต็มไปด้วยคอรัปชั่น ศาสนาจะอ่อนแอแต่เมืองไทยมีศูนย์รวมใจสูงสุดให้ยึดเหนี่ยว ...เหนือสิ่งอื่นใด เรามีเพื่อนร่วมชาติที่พูดภาษาเดียวกัน เรามีวัฒนธรรมประเพณีเหมือนกัน และที่สำคัญเรามีอิสระทางความคิด

ข้าพเจ้าพบว่า อาหารกลางวันทุกมื้อที่เรารับประทาน เป็นฝีมือของพนักงานของศูนย์ทำกันเอง เราถามเค้าว่า ทำไมไม่สั่งที่ร้านอาหาร เค้าบอกว่า จำนวนเงินที่เรา ให้กับศูนย์ ศูนย์ไม่มีสิทธิ์เก็บเอาไว้ ทุกดอลลาร์ที่เราให้เค้า เค้าจะต้องส่งรัฐบาลทั้งหมด แล้วศูนย์จะต้องสำรองจ่ายเงินไปก่อน ส่วนรัฐบาลจะจัดสรรเงินให้ศูนย์เท่าไหร่ เป็นดุลพินิจของรัฐบาล ส่วนจะพอหรือไม่ เป็นเรื่องที่ศูนย์ฯจะไปบริหารกันเอง ดังนั้น พนักงานทุกคนจะต้องมาช่วยกันทำอาหาร เสริฟท์อาหาร ทำกันเองทุกอย่างเพื่อประหยัดเงิน และที่สำคัญ ศูนย์ฯไม่ได้รับอนุญาตให้สั่งอาหารมาจากภัตตาคาร ดังนั้น จึงต้องทำกันเอง

ข้าพเจ้ารู้สึกตกใจมาก ถามว่า พวกเรามาทำความลำบากให้เขาหรือเปล่า เค้าบอกเปล่าเลย เค้ายินดีและเต็มใจ เพราะศูนย์ฯเอง ไม่เคยได้จัดกิจกรรมแบบนี้เลย ดังนั้น เค้าจึงรู้สึกยินดีมากที่มีส่วนร่วมในการจัดประชุมในครั้งนี้ และรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการจัดประชุมอีกด้วย เค้าบอกพวกเราว่าไม่ต้องกังวล พวกเขาไม่ได้รู้สึกลำบากอะไร สนุกเสียอีก คงเป็นเช่นนั้นจริง ๆ ข้าพเจ้าเห็นพนักงานทุกคนแข็งขัน ยิ้มแย้ม เต็มใจ ไม่มีใครหน้าหงิกหน้างอ ทำงานให้เราด้วยความไม่เต็มใจ ข้าพเจ้ารู้สึกดีเป็นอย่างมาก และคิดในใจว่าใครหนอช่างว่า พม่าเป็นคนโหดร้าย ตรงกันข้าม น้ำใจนั้นแสนจะประเสริฐ ความเข้มแข็งก็เป็นเลิศ และที่สำคัญ ความที่มีหัวใจนักสู้ ทำให้ข้าพเจ้านิยมชมชอบพวกเขายิ่งนัก หากไม่คิดอะไรมาก ย่างกุ้งเป็นเมืองที่น่าอยู่ทีเดียว ตอนเย็นของวันนี้ เรามีงาน welcome party กันเล็ก ๆ ที่โรงแรมที่ข้าพเจ้าพัก ทุกคนสนุกสนานและเป็นกันเอง มิตรภาพของพวกเรา กระชับแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น

เราได้รับอนุญาต ให้ถ่ายรูปได้เฉพาะสถานที่ท่องเที่ยวเท่านั้น...ข้าพเจ้าจึงไม่มีภาพ บรรยากาศทั่ว ๆ ไปมาฝากกัน ต้องขออภัยด้วยค่ะ....ก็ดูภาพ ส่วนอื่น ๆ ของเจดีย์ชเวดากองเพิ่มเติมจากตอนที่แล้วไปพลาง ๆ ก่อนค่ะ

บริเวณทางขึ้นองค์เจดีย์ชเวดากอง ก็จะมีร้านขายของที่ระลึกประเภทนี้ค่ะ

คนขายก็หน้าตาใจดีอย่างนี้ค่ะ

คุณป้าคนนี้ ขายตุ๊กตาบ่าวสาวค่ะ สังเกตว่า คุณป้าอายุกว่า 70 ปีแล้ว แต่ใบหน้ายังเต่งตึงสวยใส

คุณป้าบอกว่า เคล็ดลับก็คือ แป้งทะนาคานั่นแหล่ะค่ะ แป้งสีเหลืองที่สาวพม่านิยมทากันนั่นแหล่ะค่ะ เคล็ดลับความงามของคุณป้าเค้าหล่ะค่ะ

อันนี้ก็เป็นสินค้าของคุณป้าค่ะ เป็นกล่องใส่อุปกรณ์เครื่องประดับสำหรับบ่าว-สาวค่ะ

บันทึกไว้โดย วนา : กรุงย่างกุ้ง ๑๔ ธันวาคม ๒๕๔๘ จบเรื่องราวของวันที่สามค่ะ (ยังมีต่อ วันพรุ่งนี้ค่ะ)

เรื่องและภาพ โดย : วนา

ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะชมค่ะ