บางความห่วงใย...ถึงใครคนนั้น…เมื่อวันที่ 7 ตุลา!!!!

6.15 น. เสียงผู้ประกาศข่าวสามคน ของโทรทัศน์ทหารช่องสีเขียว รายงานข่าวประจำวันตามปกติ ขณะที่ฉันกำลังแต่งตัว...เพื่อจะออกจากบ้านไปทำงานตามปกติ

เสียงรายงานข่าวแทรกเข้ามา พร้อม เสียงคุณอัญชลีเจื้อยแจ้วปลุกผู้คนให้ตื่นจากการหลับใหลที่หน้าทำเนียบฯ ดังมาจากสถานีวิทยุ 97.75 น. ที่ฉันเปิดค้างเอาไว้ทุกวันเป็นปกติ

เสียงนักข่าวภาคสนามรายงานข่าวเข้ามาอย่างตื่นเต้นว่า ตำรวจกำลังยิงแก๊สน้ำตาเพื่อสลายการชุมนุม...ที่หน้ารัฐสภา....ฉันตกใจมาก มันจะสลายอะไรกันแต่เช้าวะ...บางคนยังงัวเงียขี้ตาอยู่เลย...เสียงจากโทรทัศน์ ที่ดังควบมากับเสียงรายงานข่าว เป็นเสียงปืนดัง ปัง! ปัง! ปัง! อยู่ตลอดเวลา...ฉันรีบลนลานออกไปเปิดโทรทัศน์ที่อยู่นอกห้องนอนทันที เพื่อตรวจเช็คสถานการณ์ที่รายงานจากช่อง ASTV…แล้วก็เป็นไปตามข่าว...ช่อง ASTV กำลังถ่ายทอดสด จากสถานที่จริงที่หน้ารัฐสภา เสียงพี่มาลีรัตน์ ออกมาเรียกร้องให้ตำรวจหยุดการกระทำอันนั้นเสียเถิด...แกนนำหลาย ๆ คน พูดไป เอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าไป...ฉันขับรถออกจากบ้านแล้ว....มุ่งหน้ามาทำงานตามปกติ...ที่เทเวศน์...ใกล้กันนิดเดียวเอง

เช้าวันนั้น...ฉันต้องไปทำธุระที่ ถนนรัชดาภิเษก....ชายหนุ่มคนเดิมของฉัน...ขอกระโดดลงตรงลานพระบรมรูปทรงม้า...พร้อมคำกำชับจากฉัน...ให้ถึงออฟฟิศไม่เกินบ่ายโมงนะ...เขารับปาก

เพียงออกจากที่ตรงนั้น...รถฉันก็โดนสกัดกั้นจาก...กลุ่มพันธมิตร ที่พยายามเอายางรถยนต์มากั้นปิดถนนไว้....ชายหนุ่มของฉัน ตรงเข้าไปดึงยางรถยนต์นั้นออก พร้อมโบกรถให้ฉันรีบขับออกไป...ผ่านตรงนั้นมา เจออีกกลุ่มหนึ่ง...กำลังเอายางรถยนต์ พร้อมเก้าอี้ กั้นปิดถนนไว้ แล้วเลือกโบกให้รถบางคันไป..ฉันจอดรอ พันธมิตรคนหนึ่ง โบกธงแดง ให้รถฉันผ่านไปได้ แต่อีกคนหนึ่ง ก็รีบโยนเก้าอี้ขวางรถฉันไว้ทันที...ฉันเหยียบเบรคจนหัวคะมำ...รอคอย..ให้เขาเปิดทาง ฉันต้องรีบไป...คนโบกธงเข้ามาโบกให้ฉันอีกครั้ง พร้อมดึงสิ่งกีดขวางออก...ฉันเตรียมออกรถ ผู้ชายคนนั้น โยนเก้าอี้ตามมาอีก ฉันท่าจะไปไม่ได้เสียแล้ว...แต่ในที่สุด ฉันคิดว่า หากเขาไม่ให้ไปจริง ๆ ฉันจะโผล่หน้าออกไปบอกว่า...พี่คะ ขอไปทำธุระก่อน แล้วจะกลับมาร่วมชุมนุมกับพี่นะคะ......แต่ในที่สุดฉันก็ผ่านไปได้

เที่ยงกว่าแล้ว ฉันตัดสินใจ ไม่ขับรถกลับมา...ใช้รถสาธารณะเพื่อกลับมาทำงาน...รถเมล์ส่งฉันลงตรงหน้าวังสุโขทัย...จากนั้นฉันต้องเดินเท้า...ฉันเดินผ่านกลุ่มพันธมิตร ตรงแยกซังฮี้...พวกเขายังยิ้มแย้ม พร้อมโบกมือตบให้กับฉัน..เสียงผู้คนบนรถเมล์ตะโกนด่าลงมา...เมื่อไหร่มึงจะเลิกกันเสียที...กูจะไปชอปปิ้ง...และ....@#$%%&*(

ฉันถึงออฟฟิศด้วยเหงื่อโทรมตัว...ต้องมาเคลียร์งานที่คั่งค้างและเร่งด่วนพร้อมเฝ้าติดตามสถานการณ์ เพื่อนร่วมงานชวนกันกลับบ้านหมดแล้ว...เหลือเพียงฉันคนเดียว..นั่งทำงานอย่างโดดเดี่ยว พร้อมติดตามข่าวทางวิทยุและอินเตอร์เน็ตเป็นระยะ ๆ ช่วงเที่ยงวันนั้น...ฉันยังโทรคุยอยู่กับชายหนุ่มคนเดิมของฉัน...เขายังปลอดภัยดี อยู่ที่หน้ารัฐสภา

สี่โมงกว่า ฉันลงมานั่งดูข่าว ติดตามสถานการณ์....ทุกอย่างตึงเครียดเขม็งไปหมด ภาพผู้คนกระจัดกระจายวิ่งหนีแก๊สน้ำตากันอลหม่าน...ภาพรถจี๊บเชโรกี ถูกระเบิดจนไฟไหม้ทั้งคัน...ภาพพี่น้องพันธมิตรขาขาด มือหลุด...กระทั่งข่าว...หญิงสาวคนหนึ่ง...เสียชีวิตแล้ว...โอ!! อะไรกันนี่...!!!

ฉันตัดสินใจโทรศัพท์ หา..ชายหนุ่มของฉัน ...โปรดฝากข้อความเสียง!!!....ไม่มีสัญญาณตอบรับ...จากเลขหมายที่ท่านเรียก!!!....ฉันกดโทรศัพท์จนถอดใจ....ตัดสินใจ กลับไปเอารถ...ที่จอดทิ้งไว้ที่ทำงานของเขา....พร้อมกับภาระอันหนักอึ้งที่เขาทิ้งไว้ให้ฉันรับผิดชอบ...อย่างปฏิเสธไม่ได้

ระหว่างนั้น...ฉันรับโทรศัพท์จากญาติพี่น้องของเขา...ไม่ขาดสาย...ฉัน...ไม่มีคำตอบใดใดให้พวกเขา???...นอกจากคำว่า "ไม่รู้"

เวลาผ่านไป...ฉันเริ่มนิ่งสงบ...คิดว่า หากเขาเป็นอะไร...ทางโรงพยาบาล น่าจะติดต่อฉัน....คิดได้เช่นนั้น ฉันจึงกลับไปรอเขาที่บ้าน....ด้วยใจสงบ...เขาจากฉันไปทุกวัน...วันนี้ก็เช่นกัน...เขาอาจจะไม่ได้กลับมา...เป็นทุก ๆ วันที่ฉันคิดแบบนี้....ฉันรอคอย ด้วยใจที่สงบขึ้น...เลิกคิดออกตามหา เพราะไม่รู้ว่าจะไปตามหาที่ไหน....คิดไว้แต่ว่า จะตามหารายชื่อผู้บาดเจ็บตามโรงพยาบาล...บางทีอาจจะได้เบาะแสของเขาบ้าง!!!

สี่ทุ่มกว่า...เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้น...เขากลับมาแล้ว ด้วยสภาพทิ่อิดโรย...มอมแมม...ตาแดงก่ำ เนื้อตัวเต็มไปด้วยขี้ฝุ่น...ในมือถือ ผ้าปิดจมูก ผ้าขนหนูชุบน้ำ แว่นตาว่ายน้ำสายขาดกระรุ่งกระริ่ง...แต่เขายังเดินได้...มือยังเคาะประตูได้...ไม่บุบสลาย...เฮ้อ!! ... ในที่สุด เขาก็กลับมา...อย่างปลอดภัย

ฉันพูดติดตลกกับเขา...กำลังโทรเช็คกับโรงพยาบาลอยู่นะเนี่ย...เขาถามว่า “จริงเหรอ” ฉันบอกว่า “ไม่จริง” ... นั่นฉันแค่คิด...แต่ยังไม่ได้ทำ

เขาถามฉันว่า... “ห่วงเขาจริงเหรอ”... ???

ฉันบอกว่า “จริงสิ”

เขาทำท่า...ไม่เชื่อ

นี่ฉันดูเลือดเย็นขนาดนั้นเชียวหรือ....กลิ่นแห่งการต่อสู้...ยังคละคลุ้งอยู่รอบกายเขา

เขาเล่าว่า ดีใจ...ที่ได้ไปร่วม...ดีใจ ที่ได้ช่วยเพื่อนหลาย ๆ คน...เขาไปทำหน้าที่...เขาไม่ได้ไปร่วม...เอามันส์...เอาความสะใจ...ไปแล้ว ก็ได้ช่วยเหลือ ผู้ที่บาดเจ็บ...ไป เพื่อจะช่วยใครหลาย ๆ คน ให้รอดจากการโดนเหยียบ...ไปเพื่อไปทำหน้าที่...ใช้หนี้แผ่นดิน!!!

เขาเล่าว่า นาทีนั้น พอแก๊สน้ำตาระเบิดขึ้น...ต่างคนก็หนีเอาตัวรอด...หญิงสาวคนหนึ่งล้มลง เกือบถูกฝูงชนที่แตกฮือโดนเหยียบ...เขาตัดสินใจฉุดกระชากเธอขึ้นมา...จาก ดง...เท้า

วันรุ่งขึ้น...ฉันได้ยิน เด็กสาวคนนั้น...ประกาศหา พี่ชาย...ที่ฉุดเธอขึ้นมา...จากดงฝ่าเท้า ที่หน้าราชภัฏสวนดุสิต...เธอบอกว่า อยากขอบคุณ...พี่ชาย...หากไม่ฉุดหนูไว้...คงโดนเหยียบตาย...ฉันแอบยิ้มอยู่คนเดียว...!!!

คนพูดน้อย...อย่างฉัน...ทำได้ดีที่สุดแค่นี้เอง...ดีใจที่เขา...ปลอดภัย...ดีใจ...ที่หลาย ๆ คนที่ฉันรักและห่วงใย ...ปลอดภัย....ขอแสดงความเสียใจ...แด่ผู้จากไป...แด่ผู้สูญเสีย...ท่านคือผู้กล้า...

สังคมนี้...มีแต่คนเก่ง..เต็มไปหมด

แต่จะหาคนกล้า...นั้น...ยากเหลือเกิน

จงรีบเร่งทำความดีกันเถิด...หากเราทำดีช้าไป...ใจจะยินดีในความชั่ว….

ท่านผู้นำคะ...ฉันคิดว่า “ท่าน” คงยินดีในความชั่วแล้วหล่ะค่ะ

ท่านผู้นำคะ...ท่านทำความดีช้าไปเสียแล้ว......

ท่านผู้นำคะ....อีกกี่หยาดหยดที่ไหลริน...มันถึงจะทำให้ท่านระลึกนึกรู้ได้ว่า....ท่านสมควรไปได้แล้ว

ท่านผู้นำคะ...จากเหตุการณ์วันนั้น...ทำให้ฉันเห็นว่า...คุณสมัคร....แกดูดีขึ้นเยอะเลย

ท่านผู้นำคะ...ท่านเห็นเด็กอายุ 5 ขวบ ไหมคะ...ตอนที่หน่วยพยาบาลจับแกถอดเสื้อผ้า แล้วเอาผ้าชุบหน้าเช็ดตัว...แกร้องไห้จ้า...จากความแสบร้อนของแก๊สน้ำตา...แกเพิ่งจะตื่นนอนด้วยซ้ำ..เป็นภาพที่ฉันปวดใจเหลือเกิน...!!!

ท่านผู้นำคะ...ท่านเห็นไหมคะ...ว่ามีคนพิการเกิดขึ้นอีกกี่คน...ใครจะรับผิดชอบชีวิตต่อจากนี้ของพวกเขาคะ

ท่านผู้นำคะ...คำ "ขอโทษ"...ท่านรู้จักไหมคะ

ถึงฉันจะไม่ได้อยู่แนวหน้า....แต่ใจฉันก็ไม่เคยถอยห่าง

ถึงฉันจะไม่เคยประกาศตัว...แต่ฉันก็ทำงานให้อยู่เงียบ ๆเสมอ

ขอส่งกำลังใจ...ให้กับผู้ปฏิบัติหน้าที่คนกล้า...คนดี..แห่งสังคม.....ทุกท่านค่ะ

อายุบวร/วนา

เสียงขลุ่ย จากอาจารย์ ธนิส  ศรีกลิ่นดี : น้ำตาฟ้า