พิมพ์หน้านี้
|
ก่อนกลีบแก้วร่วงโรยลงสู่พื้น ดอกหอมชื่นเต็มช่อขอฟุ้งกลิ่น ให้ขจรตรลบอบอวลดิน เพียงถวิลหาให้คนใฝ่ปอง แต่เพียงชินกลิ่นฉมห้ามดมเด็ด แก้วขามเข็ดขลาดกลัวยามมัวหมอง กลีบบางบอบช้ำเฉาเขาไม่มอง กวาดรวมกองเก็บทิ้งหมดจริงใจ ...แกร่งกำยำลำต้นเหมือนคนกล้า แต่วิญญาณ์สะท้อนความอ่อนไหว แก้วกลัวการจากพรากมากกว่าใคร จึงผลิใบจึงดกหนาทั้งตาปี ปรารถนาความเข้าใจให้รู้จัก เป็นที่รัก..ยอมรับ..นับศักดิ์ศรี เห็นคุณค่าในตัวตนคือคนดี แก้วจึงมีดอกงามในยามนั้น ..ธรรมชาติคือชีวิตพิสมัย แก้วสดใสขาวพิสุทธิ์จุดหมายมั่น หวังผดุงโลกร่มเย็นเป็นนิรันดร์ แก้วจึงกลั่นกลิ่นตรลบอบอวลดิน ...... ก่อนกลีบแก้วโรบร่วงขอทวงสิทธิ์ โปรดอย่าปลิดคิดพรากไปจากถิ่น วันที่ต้องลาลับดับชีวิน ขอกายินได้กลับคืน..ผืนธรณี.. |
| << | มิถุนายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 |
| 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 |
| 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 |
| 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 |
| 29 | 30 | |||||