"ผมเป็นสัตวแพทย์ครับ"

"อ๋อ! ไอ้หมอหมา"

คำเรียกขานในอดีตของใครหลายคน คงไม่ผิดถ้าเขาเป็นหมอหมาจริง ๆ แต่ผิดแน่นอนหากว่าเขาไม่ใช่ "หมอหมา"

ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับ เพราะผมเองก็ไม่ใช่หมอหมา แต่เป็นหมอหมูครับ (ฮ่า ฮ่า ฮ่า) ผมทำงานสัตวแพทย์ทางด้านสุกรเป็นหลัก รักษาสุนัขและแมวนับตัวได้ ดังนั้นผมจึงไม่ใช่หมอหมา

หลายคนฟังแล้วอาจจะรู้สึกเฉย ๆ บางคนรู้สึกไม่ดี สมัยเรียนอาจารย์พูดติดตลกว่า เรียกเราหมอหมาได้นะ แต่อย่าเรียก "หมอหมาหมา" ผมก็คิดติดตลกไปว่า เรียกได้นะ แต่อย่าเติมสรรพนาระหว่างคำว่า "หมอ" และคำว่า "หมา" เด็ดขาด โดยเฉพาะชื่อของหมอ :-)

ส่วนใหญ่สัตวแพทย์มักจะไม่ค่อยรู้สึกเจ็บแค้นมากนักสำหรับคนที่เรียกหมอหมา เพราะเขามิใช่หมอหมา แต่เป็นหมอสัตว์ เป็นหมอที่รักษาสัตว์ จะเรียกอะไรก็ได้ ตราบใดที่สังคมยอมรับว่าเราเป็นหมอเช่นเดียวกัน แม้ว่าจะรักษาสัตว์ แต่ถ้าเป็นสัตว์ที่เขารัก เขาจะเรียกเรา หมอหมา หมอแมว หมอสัตว์ป่า หมอหมู หมอวัว และอีกสารพัดหมอก็ไม่น่าเกลียดแต่อย่างใด

เรารักษาสิ่งมีชีวิตที่พูดคุยกับเราไม่รู้เรื่อง บางครั้งก็ลำบาก มีเรืองเล่าติดตลกอีกเช่นกันนะครับว่า มีผู้ป่วยมาหาหมอ แล้วเขาพูดไม่ได้เนื่องจากเจ็บปาก เขาจึงแนะนำให้มาหาสัตวแพทย์ เพราะสัตวแพทย์จะสื่อสารและเข้าใจได้ดีกว่า เพราะเขามีหน้าที่รักษาสัตว์ซึ่งสื่อสารกับคนไม่ได้ แล้วให้เขาถ่ายทอดมาอีกที หมอจึงจะรักษาได้ เพราะถ้าคนไข้ไม่พูดหมอก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ก็เลยไม่สามารถรักษาได้

อย่าคิดมากนะครับ เพราะเป็นเรื่องตลกที่เล่าให้ขำขันกันเล่น ความจริงแล้วหมอก็คงมีวิธีการให้ได้มาซึ่งประวัติการป่วย สัตวแพทย์ก็เช่นเดียวกัน ทั้งซักถามเจ้าของ คนใกล้ชิด ตรวจร่างกาย เราพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อให้ได้ข้อมูลมากที่สุด แล้วจะได้วินิจฉัยได้ถูกต้องมากที่สุด

ก่อนจะจบขอนำคำกล่าวของ พันโทหลวงชัยอัศวรักษ์ ท่านเป็นคณบดีท่านแรกของคณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นคณะที่ก่อตั้งในยุคแรก ๆ ของจุฬาฯ เลยนะครับ และถือว่าเป็นคณะสัตวแพทยศาสตร์ คณะแรกของประเทศไทย ท่านว่าไว้ดังนี้ครับ

เธอจะเห็นได้ว่า ข่าวอกุศลที่ว่าวิชาชีพสัตวแพทย์ต่ำต้อยกว่าวิชาชีพอื่นนั้น ไม่มีมูลแห่งความจริง และควรจะมีความภูมิใจว่า ในฐานะที่เธอเป็นสัตวแพทย์คนหนึ่ง เธอก็มีหน้าที่จะรับใช้ประชาชน และประเทศชาติเหมือนกัน ส่วนคำสบประมาทที่ว่าเป็นหมอหมานั้นก็จะมีมาจากเฉพาะผู้ไร้การศึกษาเท่านั้น ความจริงครูเห็นว่า การรักษาหมาที่มีความซื่อสัตย์และกตัญญูนั้น ดูจะดีกว่าการรักษาคนที่ไม่มีความกตัญญูเสียอีก

จากครูที่รักและหวังดีต่อเธอเสมอ

เป็นอย่างไรบ้างครับ ลึกซึ้งกินใจ ผมจึงรู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นสัตวแพทย์ครับ แล้วคราวหน้าผมจะมาเล่าเรื่องของสัตวแพทย์ให้อ่านอีกนะครับ อย่าลืมติดตามล่ะครับ

สวัสดี