ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คณะสัตวแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะที่น้อยคนนักจะรู้จัก หลายคนในจุฬาฯ ยังไม่ค่อยรู้จักเลย ช่วงที่เข้ามหาวิทยาลัยใหม่ ๆ เจอเพื่อน ๆ เขายังงงว่าจุฬาฯ มีคณะสัตวแพทยศาสตร์ด้วยเหรอ เราก็ยืนยันว่ามี เขาต่างคิดว่ามีที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

ชีวิตก็เริ่มต้นคล้าย ๆ กับนิสิตคณะอื่น ๆ แต่ต่างกันตรงที่ผมต้องเข้ามาเรียนในเมือง ซึ่งหมายถึงภายในจุฬาฯ เพราะคณะผมอยู่ข้างนอก แต่ก็น่าแปลกนะครับ เพราะเขาจะบอกว่าคณะเราอยู่บ้านนอก เมื่อเข้าจุฬาฯ จึงจะเรียนเข้าไปในเมือง ทั้งที่คณะผมอยู่ใกล้สยามมากกว่าอีก

ปีหนึ่งไม่มีอะไรหวือหวา มีก็แต่เรื่องรับน้องนี่แหละ เพราะว่าคณะสัตวแพทยศาสตร์นั้นขึ้นชื่อว่ารับน้องโหดพอสมควร แต่หลาย ๆ คณะก็พยายามชิงความเป็นเจ้าแห่งความโหดนะครับ ผมจึงไม่ขอแย่งตำแหน่งด้วยแล้วกัน แต่ก็ไม่ได้สบายแบบหลาย ๆ คณะ

รุ่นผมมีซิ่ลมาหลายคน เขาไม่กลัวการรับน้อง แต่ผมสิไม่กล้าเท่าไร ถึงขนาดที่ว่าทะเลาะกับเพื่อนที่ซิ่ลมาให้เขาช่วยเข้าประชุมเชียร์ด้วย เพราะคนที่เข้าถูกทำโทษเป็นประจำ เขาก็ดีนะครับ เข้ามาบ้าง ผมคิดว่าการประชุมเชียร์เป็นสิ่งที่ดี เป็นการใช้ความเครียดให้เกิดประโยชน์ เพราะช่วงเวลาดังกล่าวเราจะพยายามจำสิ่งต่าง ๆ ที่รุ่นพี่ให้จำ เช่น ร้องเพลง ชื่อเพื่อน พวกผมสามารถจำชื่อเพื่อน ๆ ได้ภายในเวลา ๑ สัปดาห์ ลืมบอกไปว่ารุ่นผมเป็นรุ่นแรกที่มี ๑๐๐ คนครับ ที่ผ่านมารับไม่ถึง ดังนั้นรุ่นผมจึงมากที่สุด

การจดจำชื่อเพื่อนได้ก็ดีนะครับ ทำให้คณะมีความอบอุ่น คณะผมเป็นคณะเล็ก ๆ รู้จักกันเกือบหมด การที่เรารู้จักกัน ทำให้อบอุ่มมาก มีความเป็นพี่เป็นน้องกัน แม้ว่าการรับน้องจะโหด แต่ก็ถือว่ารับได้ครับ เพราะเขาจะไม่ทำแบบเอาเป็นเอาตายอย่างนี้ เขามีเป้าหมายชัดเจน คือต้องการให้ทุกคนรู้จักกัน รักกัน สามัคคีกัน มิใช่มุ่งแต่ความสนุกเฉพาะในหมู่รุ่นพี่ รุ่นพี่ที่ดูแลจะคอยดูว่าใครไม่ไหว เขาก็จะช่วย หรือสั่งให้เบาลง

อีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำในช่วงประชุมเชียร์คือ การไปหาบูมของคณะอื่น ๆ ให้ครบทั้งหมด ทุกคนจะได้รับมอบหมายให้ไปหามาครับ แล้วมาแบ่งปันกัน สอนกัน ทุกคนต้องบูมของคณะอื่นได้ และต้องบูมให้รุ่นพี่ฟังด้วย ตอนแรกก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจึงต้องหัดบูมของคณะอื่น ๆ ด้วย แต่แล้ววันนั้นก็มาถึง วันที่เราได้ใช้ประโยชน์จากบูมของคณะอื่น

แค่นี้ก่อนแล้วกันนะ ไว้จะมาเขียนให้อ่านใหม่

สวัสดี