เส้นทางแต่ละเส้น ... ทางเดินแต่ละทาง
จุดเริ่มต้นอาจจะเริ่มคนละที่ ...
แต่ปลายทางคงบรรจบที่จุดเดียวกัน
หากฝัน...หากเป้าหมาย...เป็นจุดหมายเดียวกัน  

ความเดิม ...หลังจากลัดเลาะตามไล่เขา จาก อ.ทองผาภูมิ  ผ่าน อช.ทองผาภูมิ กระทั่งเลี้ยวลงสันเขา มุ่งหน้าตามจุดหมายที่ป้ายข้างทางชี้บอก "เหมืองสมศักดิ์ ที่พัก-อาหารอร่อย"  จากนี้ไป จาก2WD เจ้าตัวเล็ก เปลี่ยนเป็น 4WD ด้วยเพราะทางลูกหินที่ลื่น จากสายฝนที่โปรยปรายลงมาเป็นระยะ

http://www.oknation.net/blog/vickie/2007/01/08/entry-4

 เจ้าตัวเล็กแล่นไปได้หน่อยก็เจอทางน้ำ  ไม่มีปัญหาเท่าไหร่  แต่ไอ้ปีนท่อส่งน้ำสีขาว ๆ ที่มันขวางอยู่นี่ซิ  หวั่น ๆ มันจะลื่นพิกล แต่ก็รอดมาได้  เจอบ้านพักอยู่ตรงนั้นหลังเดียวโดด ๆ กับเด็ก ๆ ที่โผล่หน้ามาดู  แต่เค้าคงรู้แหล่ะว่าเราจะเข้าเหมือง …..จากจุดนี้ ลัดเลาะไต่ทางชันขรุขระไปเรื่อย ๆ  ข้ามน้ำอีก 2 จุด ชักเริ่มไม่แน่ใจ ว่ามาถูกทางหรือเปล่า เพราะมันเงียบ เปลี่ยว เลี้ยวอ้อมเนินเขาไปมา  รู้แต่ว่าไกลโข โดยไม่มีวี่แววอะไรเลย…เว้นแต่สายฝน  ตอนนั้นฉันคิดแค่ว่าเจ้าตัวเล็กอย่ายางแตก หรือเครื่องดับซะก่อนล่ะ 

เจ้าตัวเล็ก พาฉันตะลุยตามเส้นทางสายเปลี่ยวไปอีกไกลพอควร ก็ถึงทางแยก ข้างหน้า  ที่ทำให้ต้องหยุดอ่านป้ายให้เข้าใจ  แยกขวา ไปฐานปฏิบัติการ ตชด. (คาดว่ามีชื่อเรียก”เนินเขาสูง”) ช่องทางตะนาวศรี 20 กม. ส่วนแยกซ้าย ไปน้ำตกเจ็ดมิตร ติดต่อเหมืองสมศักดิ์  ฉันก็เลยตัดสินใจเลี้ยวซ้าย ช่วงนั้นฝนยังโปรยลงมาบาง ๆ แต่เหมือนอยู่ในดงหมอก เหลือบตามองกระจกหลัง เห็นไม่เกิน 5 เมตร ข้างหน้าก็เหมือนกัน  ขณะที่ข้างขวา เห็นเนินเขาสลับซับซ้อนลาง ๆ 

จากช่วงนี้  เริ่มเป็นทางลงเนินที่ท้องรถขูดกับก้อนหิน ให้เสียวหัวใจเล่นเป็นช่วง ๆ  เท่านั้นไม่พอ เจอทางลูกหินลอย ที่คดเคี้ยวลงเนิน เหยียบเบรกไม่อยู่แล้วตอนนี้ ได้แต่คอยบังคับพวงมาลัย ไม่ให้พุ่งลงข้างทางอย่างอิสระซะก่อน  ยังดี ที่เค้าทำขั้นหิน ช่วยชะลอความเร็วรถไปได้พอควร  แต่ก็ต้องผจญกับทางลงเนินแบบนี้อีกราว 2 ช่วง ก่อนที่เจ้าตัวเล็กจะไปสงบนิ่งอยู่ริมธารน้ำ ที่ฝั่งตรงข้ามมีป้ายพร้อมลูกศร ชี้ให้ไปติดต่อ เหมืองสมศักดิ์  ตรงนี้น้ำเยอะหน่อย แต่เจ้าตัวเล็กบอกสบายมาก
 

เลี้ยวไปตามป้ายก็เห็นบ้านพักเรียงราย  ฉันชะลอรถ ถามไถ่ได้ความว่า เป็นเหมืองสมศักดิ์แน่  แต่ก็แหมมม ดันขึ้นเลยเข้าไปซะสุดทาง  แล้วจะไปติดต่อแมวที่ไหนล่ะ เลยต้องวิ่งฝ่าสายฝน ลงมาถามให้แน่ใจ ก่อนจะไปพาเจ้าตัวเล็กกลับมาจอดที่เรือนหลังใหญ่สุด  แล้วก็ได้พบหน้ากับเจ้าของ Forest Glade House ....ป้าเกลนนิส เสตะพันธุ์ ...หรือเรียกสั้น ๆ ว่า ป้าเกลน  ผู้ซึ่งละทิ้งเมืองหลวงหลังคุณสมศักดิ์(สามี)เสียชีวิต กลับมาดูแลบ้านหลังน้อย กลับลูกน้องเก่าอีกเกือบ 20 ชีวิต

ป้าเกลนเรียกบ้านพักของตัวเองว่า เป็นบ้านเล็กในป่าใหญ่  ไม่ใช่รีสอร์ท หรือที่พักใด ๆ อย่างที่หลายคนพยายามจะเรียก  ซึ่งเราก็ชอบใจจังกับคำ ๆ นี้ ที่ดูเป็นความเจียมเนื้อเจียมตัวของบ้านน้อย ๆ ที่อบอุ่น ในอ้อมกอดของขุนเขา และไพรกว้าง  เออ..เหลือบดูนาฬิกาตอนนั้น ราว 5 โมงกว่า ๆ เห็นจะได้  ....นี่เราใช้เวลาไปราว 45 นาที กับการงมทางราว 5.1 กม.เข้าเหมืองเลยหรือนี่

ด้วยความกลัวจะไม่ได้พัก  เลยรีบแนะนำตัวเองเป็นการใหญ่  ป้าเกลน บอกว่า ดีใจที่ฉันมา ถึงจะคนเดียวก็รับรองเต็มที่ค่ะ  ว่าแล้ว ป้าเกลนก็จัดแจงหากาแฟมาต้อนรับ บอกแม่ครัว ทำกับข้าวเผื่อฉันทันที เพราะเย็นย่ำเข้าไปแล้ว  ฉันต้องขอโทษขอโพยเป็นพัลวัล ด้วยว่า ไม่ได้โทรแจ้งไว้ก่อน เนื่องจากไม่ค่อยแน่ใจกับอารมณ์และความคิดของตัวเอง ในวันนั้น   ป้าเกลนให้ฉันพักที่ห้อง วีไอพีเลยเชียว บอกว่า หนูมาคนเดียว อยู่ใกล้หน่อยดีกว่า ...และไม่ว่าจะยังไงก็ไม่ยอมให้ฉันไปกางเต้นท์ หรือผูกเปลอยู่ไกล ๆ อีก  หลังล้างตาหน้าตา ฉันแอบไปนั่งเอ้อระเหย ที่ชิงช้า ริมลำธาร  ก่อนจะไปกินข้าว ….โอย…กับข้าวเยอะมาก ตั้ง 4 อย่าง หม่ำจนพุงกาง ก็ยังไม่ถึงครึ่ง

ธารน้ำใส หลังบ้านพัก

กินข้าวไป คุยกันไป  ได้ความว่า หนูเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะ ที่ขับรถลุยเข้ามาคนเดียว ไม่น่าเชื่อ.. นั่นซินะ  หนูก็ไม่เชื่อตัวเอง  แต่ที่แน่ ๆ ไอ้ความเบื่อ ความเหนื่อย ความล้าของอารมณ์ ละลายหายไปกว่าค่อน  แถมมาเจอความอบอุ่นของบ้านเล็กในป่าใหญ่แห่งนี้อีก  ….

ป้าเกลน บอกว่า ที่นี่มักมีกลุ่มออฟโรดเข้ามาเหมือนกัน เป็นกลุ่มมิตซู กลุ่มเชอโรกี หรือไม่ก็พวก ปตท. ที่เคยมา เพราะเมื่อก่อนที่เค้ามาวางท่อก๊าซ  ก็มากินนอนอยู่ที่เหมืองนี่ร่วม 30 คนเป็นปี ๆ ตอนนั้นไม่รับใครเข้าพักเลย พอท่อก๊าซเสร็จบ้านเงียบเลย  แถมหน้าฝนอย่างนี้ ไม่ค่อยมีใครมาหรอก …นั่นซี่นะ..ขนาดวันหยุดนี้ ยังมีฉันเข้ามาคนเดียวเอง ….ก็ฉันชอบเที่ยวหน้าฝนนี่นา  สายฝนนอกเมือง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในป่า ออกจะสวยงาม 

บ้านหลังใหญ่นี้ป้าเกลนบอกว่า เป็นโรงพัสดุ  คือเป็นที่เก็บของ เครื่องไม้เครื่องมือ มีห้องพักคนงาน  คนทำบัญชี มีห้องพักนาย  แยกเป็นห้อง ๆ ไป แต่ตอนนี้ ไม่ได้ทำเหมืองแล้ว หลังองค์กรแร่ถูกทุ่มตลาดเสียหายยับเยิน จนล้มระเนระนาดไปเป็นแถบ ๆ  เหมืองนี่ก็เลิกไป เช่นเดียวกับเหมืองอื่น ๆ ในละแวก  แล้วพอมาประกาศเป็นเขตอุทยานฯ ก็ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบ ส่วนที่ไม่ได้ทำเหมืองก็คืนไป ปัจจุบัน มีต้นไม้ขึ้นรกแล้ว ส่วนที่เป็นบ้านที่อยู่นี้ เค้าให้อยู่ได้ เหมือนเป็นมรดกตกทอด  แต่ห้ามปลูกสร้างใหม่ หรือขยายใหญ่โต ซึ่งทั้งป้าเกลน และฉันเห็นเหมือนกันว่า แบบนี้ น่าอยู่อาศัยกว่าทำเป็นรีสอร์ท เพราะความอบอุ่นมันคงหายไปอีกกว่าครึ่ง