ภาพโดยพี่พจน์


กับทริปที่ 2 ของการแบกเป้ขึ้นเขาพนมเบญจา จ.กระบี่ (ใครยังไม่อ่านตอนแรก แวะไปอ่านก่อนนะฮับ)

มีเรื่องขำขำ เล่าให้ฟัง  ถ้าไม่เขียนถึง รู้สึกเหมือนเล่าไม่หมด ความทรงจำตรงนี้ เพื่อน ๆ เจอหน้ากันทีไร ขำกันไม่หายทุกทีไป

เหตุเกิด ในวันที่ 2 ของการเดินทางกับเพื่อนอีกก๊วนใหญ่ และเป็นก๊วนใหม่ของผม(อีกนั่นแหล่ะ) แต่หลายคนก็คุ้นเคยกันดี  วันนี้ กลับจากป่าโบราณ แล้วก็ยอดสูงสุด  ที่ผมไปซ่อม เพราะทริปแรก ไม่ได้ไปเดิน

หลังอาบน้ำอาบท่า ในธารน้ำที่บอกว่าเย็นโคตร ๆ นั่นแหล่ะ เสร็จสรรพ เราก็มานั่งรวมพลกันอยู่บนลานหินบริเวณคอนางนอน หลังร้องเพลงสนุกสนาน ใครนึกเพลงไหนได้ ก็งัดกันขึ้นมาสุดฤทธิ์ มั่วมั่ง ดำน้ำมั่ง  อากาศเริ่มเย็นลงทุกขณะ  น้ำค้างโปรยละอองลงมา แต่พวกเราก็ยังนั่งเกาะกลุ่มกันอยู่ได้ อาศัยเพียงผ้าขาวม้าโพกหัว  

"เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ
และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ  ฮืม ๆ ๆ ๆ

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว
มีเรื่องราวของความเป็นจริง
มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง
มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
เห็นเงาของเมฆหรือเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว 
เห็นความรักฉันบ้างไหม"

เพลงนี้มักถูกหยิบยกขึ้นร้องในราวป่า นอกเหนือจากเพลง "แสงจันทร์"

พยายามร้องให้เนื้อเพลงมันถูกต้องแล้วกันนะคร๊าบบ ในป่าก็เงี๊ยะ ไม่มีหนังสือเพลง มันก็ต้องลูกมั่วเป็นหลัก 

เสียงใครคนหนึ่งร้องทักขึ้นมา "หุงข้าวกันยัง  กับข้าวล่ะ"

"เรียบโร้ย  พี่พจน์ทำกับข้าวไว้แล้ว" เสียงผู้รู้ตอบกลับ แต่ไม่ยักกะพูดถึงเรื่องหุงข้าว

พี่พจน์ พี่ชายใจดี ที่ขี้เกียจเดินขึ้นยอด เพราะกินยาแก้หวัดเข้าไปด้วย  กับภัทร และก็อก รวมเป็น 3 ขออยู่โยงเฝ้าแคมป์ แล้วยังช่วยทำกับข้าวไว้รอพวกเราอีก  ฝีมือพ่อครัวพจน์ ไม่เคยทำให้น้องๆ ผิดหวัง  มิน่า กลับจากเดินป่าทีไร น้ำหนักขึ้นทุกที

"อ้าว มืดแล้ว ไปกินข้าวกันเหอะ" หลังจากชักชวนกัน พร้อมกับหมอกที่ลงต่ำลงทุกที คล้ายกับฝนจะตก

ล้อมวงกันเสร็จ "อ้าวเฮ้ย  แล้วข้าวล่ะ"  ทุกคนเหวอไปตาม ๆ กัน "อ้าว(อีกที) ไม่มีใครหุงหว่ะ"

"เฮ้ย" ร้องขึ้นมาเกือบจะพร้อม ๆ กัน แล้วก็ตามด้วยเสียงหัวเราะ  "มัวแต่นั่งร้องเพลงกันอยู่นั่นแหล่ะ"  แถมกับข้าวที่พี่พจน์บรรจงทำ ดันเป็นแกงเผ็ดซะนี่ จะกินกับข้าวเปล่า ๆ ไงไหว เอาวะ ข้าวเย็นที่เหลือก้นหม้อ ให้หนุ่ม ๆ กินไป ส่วนสาว ๆ กินข้าวไม่มาก ตบท้ายด้วยขนมปังแคร็กเกอร์ กินกะแกงไก่ 5 5 5  เผ็ดนะ  แต่อร่อยไปอีกแบบ รองท้องไปก่อน ระหว่างที่พี่ใหม่ หุงข้าว  แถมเจียวไข่เพิ่มอีก 

"พี่หุงข้าวหม้อสนามไม่เป็น"  พี่พจน์บอก  5 5 5 บอกแล้วไม่ฟัง ดันไปนั่งร้องเพลงกันอยู่นั่น  5 5 5

ค่ำคืนนี้แม้จะทุลักทุเล แต่กับข้าวอร่อย แล้วก็จบลงด้วยเสียงหัวเราะกับเกม "หมุนช้อน" ที่เพื่อนหมอจากแดนใต้งัดขึ้นมาเล่น  ก่อนที่เราจะแยกย้ายกันไปลงเปลใครเปลมัน .... นอนหลับฝันดีนะคร๊าบบบบบ

   ภาพโดย Starry

ในย่างก้าวการเดินทางสายป่า แบบแผนของชีวิตก็คือการปรับตัวแบบป่า ๆ

อย่าคาดคั้น .... อย่าคาดหวัง ....จึงจะสมหวัง