เราเลยโอ้เอ้เช่นเคย 5 5 5  ให้คนอื่นเดินไปกัน เราก็ถ่ายรูปไล่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะต้องเดินลัดเลาะไต่ก้อนหินที่แสนไม่ชอบ แล้วยังต้องระวังไม่วางเท้าไปบนมอสนุ่มๆ ไต่เลาะขึ้นไปสูงเอาการก่อนจะตัดขึ้นยอดเขากันอีกครั้ง ช่วงนี้ น้องธร มาเดินด้วย

โอววว คราวนี้ทางชันแบบ unlimited เชียว เราเลยอาศัยจังหวะเดิมส่วนตัว เดิน 5 พัก 10 คือ เดิน 5 ก้าว พัก 10 นาที  ฮาา า า  เย้ยยยย ไม่ใช่ พัก 10 วิ.เอง เพราะถ้าพักนานก็เหนื่อยอยู่ดี แถมต้องมาสตาร์ทเครื่องกันใหม่อีก 

สร้อยไข่มุก ระหว่างทางสวยงามเชียว ดอกกำลังบาน ทั้งสีชมพู และสีขาว เราก็เลยขอเสียเวลาถ่ายรูปไปเรื่อยๆ  ก้มหน้าก็เจอขนุนดิน เงยหน้าก็เจอเอื้องพยัพหมอก แต่ดันอยู่สูง เลนส์ป๋มถ่ายไปก็เสียของ เลยไม่หยุดเสียเวลา ลุ้นถ่ายสร้อยไข่มุกดีกว่า แล้วยังยอดอ่อนสีแดงๆ ของบีโกเนียอีก  เดินไป ถ่ายรูปไป จนความหิวมาเยือน คราวนี้ เลยต้องเร่งสปีดหน่อย แต่เรา 3 คนก็เดินหลงเทรลไปหน่อย เลยต้องมุดทางรก ๆ เพื่อลงไปจุดที่เป็นแอ่งน้ำกับเสียงเพื่อนๆ ด้านล่าง 

แล้วจุดนี้ก็เป็นจุดกินข้าวเที่ยง ที่ทำแบบง่ายๆ ยำปลากระป๋อง บีโกเนีย กับปลาทอดกรอบ แล้วก็กับข้าวที่ทำไว้เมื่อเช้า (จริงๆ ก็ที่กินเหลือนั่นแหล่ะ  555) แล้วก็เป็นแอ่งน้ำสุดท้าย ที่เราต้องตุนน้ำดื่ม กับน้ำใช้บางส่วนขึ้นไปด้วย เพราะที่พักคืนนี้ไม่มีแหล่งน้ำ

เกกันพอประมาณ เราเริ่มขึ้นเป้กันต่อ ตัดขึ้นเขาอีกฝั่ง ที่ดูท่า น่าจะเป็นเส้นทางเกือบจะสุดท้ายก่อนทะลุสู่หน้าผาแล้ว แต่กว่าจะผ่านไปถึงจุดนั้น เราต้องฝ่าฟันกับทางรก ๆ จากเดิน 2 เท้า ก็เปลี่ยนเป็น 4 เท้า คลานไป มุดไป เห่ะ ๆ มันทรมานสิ้นดี ก็โผล่ทะลุไปสู่หน้าผานั่นแหล่ะ สายลม สายหมอกที่ปะทะหน้าเราจังๆ ลบความเหนื่อยความร้อนไปได้โข

เพื่อนๆ แอ็คชั่น ก่อนขึ้นเป้ หลังเจอแต่หมอก ๆ ๆ ๆ กับลมแรงจัดๆ จนแทบจะปลิว

ใบอ่อนของบัวแฉก เหมือนผีเสื้อจัง

เจอดงบัวแฉก พืชโบราณ ที่ยืนหยัดบนเขาสูง ป่าสูงในภาคใต้ยังมีให้เห็นแบบสมบูรณ์ๆ
เยอะเอาการ

เพื่อนๆ ขึ้นเป้ไปแล้ว แต่เราขออยู่ต่ออีกหน่อย ด้วยหวังว่า ขุนเขาจะอวดโฉม พ้นสายหมอกให้เราได้ถ่ายรูปบ้าง แม้ละอองหมอกจะค่อนข้างจัด แล้วคำอธิษฐานในใจก็เป็นจริง เมื่อลมแรงๆ หอบสายหมอกพ้นทางไปได้หน่อย ให้เราได้เก็บภาพทั้งเนินลมฝน หุบเขา และอีกด้าน "ยอดฝามี" ยอดสูงสุดของเทรลนี้ สูง 1,600 ม.รทก. 

 
ยอดสูงสุด 1600 ม.รทก.


  

ขอลมจัดๆ อีกสักหลายๆ รอบ ให้เมฆหมอกข้ามสันเขาได้ ขอเก็บภาพความยิ่งใหญ่ของขุนเขาอีกสักรอบเถิ๊ดดด เพี้ยง !!!!   เรายืนรอจังหวะถ่ายรูปไป ลุ้นไป จนน้องลูกหาบ ขำขำ .....เห็นมั๊ยยย เจ้าพ่อเขาหลวงใจดีจะตายไป ส่งลมแรงจัด จัด พัดมา จนเราเกือบปลิว จนต้องนั่งยองๆ แต่ก็ได้ถ่ายรูปสมใจ 5 5 5 5 

ขุนเขาอลังการ จนไม่อยากจะไปไหน

เมฆดำ ดำ มาอีกแล้ว เผ่นเถอะเรา  เราหยุดถ่ายรูปเสียนาน จนเกือบลืม ถ้าน้องไม่เตือนให้เดินต่อ เดี๋ยวทิ้งระยะห่างเกินไป  ไปก็ไป ด้วยความเสียดาย ที่ไม่ทันได้ถ่ายรูปตัวเองกับขุนเขาไว้สักกะรูป มัวแต่ถ่ายคนอื่น .... สงสัยเค้าอยากให้เราไปอีกเป็นแน่

จุดนี้เราต้องเดินลัดเลาะ ตัดไปขึ้นยอดสูงสุด ระหว่างทางทำเอาเราเดินช้าไปอีก ด้วยกอบีโกเนียดอกสีส้ม ใบสวยๆ จนขอแวะถ่ายรูปอยู่ร่ำไป แถมป่าช่วงนี้ เริ่มเข้าเขตป่าโบราณ ต้นไม้เริ่มใส่เสื้อกันหนาว กอมอสหนานุ่มปกคลุมลำต้น มองไปทางไหน เจอแต่สีเขียวๆ เย็นใจ

 

ระหว่างทางขึ้นยอด 1,600 ม. ยังเจอกับทางลื่นๆ ที่กลุ่มก่อนหน้ากลัวเราเดินสะดุด เลยปราบซะเตียนไปหลายช่วง เราเลยต้องแปลงกายเป็นไอ้แมงมุมกันอีกรอบ เดินเลาะ เกาะ กอด ต้นขึ้นขึ้นข้างๆ ทางเดินลื่นๆ ยังไม่ทันถึงยอด 1,600 ดี ฝนก็เริ่มโปรยปรายลงมา ก่อนจะตกหนักอย่างไม่ลืมหูลืมตา เหมือนรู้ว่าเราอยากเล่นน้ำ แต่บนยอดเขาจะหาน้ำได้ที่ไหนถ้าไม่ใช่จากฟ้า... แย่หน่อยอีตรงที่คราวนี้ดันลืมเอาผ้าคลุมเป้ไป ยังดีที่ป๋มติดรองถุงพลาสติกใหญ่ๆ ในเป้ไปก่อนชั้นหนึ่ง อย่างน้อยเสื้อผ้าใส่นอน + ถุงนอนไม่เปียกก็สบายแล้ว 

ปกติฝนไม่ตกก็เดินยากอยู่แล้ว พอเจอฝน คราวนี้เราเล่นจับกบกัน ยอด 1,600 ไม่ต้องแวะก็ได้ ภาพคราวก่อนยังจำติดตา ตัดลงไปผาเหยียบเมฆเลยดีกว่า กับทางดิ่งๆ ชันๆ ลมแรงๆ เดินๆ ๆ  แต่พอฝนซา ป๋มก็อยากถ่ายรูปอีกนั่นแหล่ะ ...

จนโผล่ไปถึงสันเขาแคบๆ ต้นไม้แคระ ดงบัวแฉกใบใหญ่  นี่เราเข้าใกล้เข้าไปทุกที เลยไม่ต้องรีบร้อนเดินแล้ว ก็เลยถือโอกาสถ่ายรูปนานหน่อย ก็เพราะต้องรอจังหวะ กว่าที่สายหมอกระลอกใหญ่ ระลอกแล้ว ระลอกเล่าจะผ่านพ้นไป
 

สุดท้ายก็ได้ภาพเพื่อนๆ เริงร่าอยู่บนสันเขาแคบๆ ที่พักค่ำคืนนี้ แต่หน้านี้ เป็นหน้าลม ที่ลมแรงจัดๆ เป็นอันว่าหมดสิทธิ์กางเต้นท์ หรือผูกเปลกันบนนี้แน่นอน เพราะขนาดยืนยังแทบจะเซล้มตอนที่ลมกระโชกเข้ามา....สุดท้ายเลยต้องนอนปลาทู อยู่ริมหน้าผา ตรงที่กินข้าวเย็นแทน

อากาศบนนี้ นอกจากลมแรงจัดแล้ว ยังเย็นมาก ๆ ดีนะที่รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าโรยแป้งให้สบายตัว  
มื้อค่ำนี้อร่อยเหมือนเคย แถมได้แกงหน่อไม้ใส่สะตอ รสชาติเด็ดขาด กินแล้วก็คิดถึงแกงไตปลาของจ่าดอน แห่ง อช.ใต้ร่มเย็น นั่นก็อร่อยมาก ๆ มาถิ่นใต้ก็ต้องอาหารแนวนี้ เด็ดขาด  เด็ดขาด

หนังท้องตึง หนังตาเริ่มหย่อน ที่นั่งก็แคบๆ ประมาณอย่าเผลอ ไม่งั้นลื่นไถลลงไปรอที่ตีนเขาชัวร์ (ถ้าไม่ค้างอยู่ตามยอดไม้) เราเลยเข้านอนกันไว

หลับเมื่อไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็ฟ้าสาง แสงส้มๆ ลอดใต้ฟรายชีทเข้ามา จนเราต้องเด้งตัวเอง คว้ากระเป๋ากล้อง ปีนขึ้นไปบนสันเขา ท่ามกลางลมแรงๆ จนต้องนั่งถ่ายรูปตลอด รอจังหวะลมพัดหมอกหลบไป แต่เมฆก้อนใหญ่ๆ ก็เยอะ จนบดบังดวงอาทิตย์กลมๆ ยอมแค่ให้ปล่อยแสงลอดออกมาได้บางส่วนเท่านั้นเอง

วันนี้ผาเหยียบเมฆลมแรงจัด ๆ เลยขอถ่ายรูปอยู่ด้านบนดีกว่า

เช้านี้เรามีเวลาพักผ่อน เดินเล่น ทั้งๆ  ที่ไม่มีที่จะเดิน เลยได้แต่ปีนขึ้นไปถ่ายรูปวิวขุนเขาเก็บไว้ในกล่องความทรงจำเล็กๆ เพราะสายๆนี้ เราคงต้องจากไปแล้ว  แต่ผาเหยียบเมฆ ณ วันนี้ กลับไม่มีใครอยากลงไปแอ็กชั่นให้ถ่ายรูป ด้วยลมที่กระโชกแรงมากๆ นั่นเอง

หลังชักภาพเป็นที่ระลึก เราก็เดินทางกันต่อ คราวนี้ลัดเลาะไปตอนริมผาอย่างแท้จริง ซึ่งป๋มเคยไปเมื่อ 5 ปีก่อนยังไง คราวนี้มันก็ยังเป็นอย่างนั้น เพียงแต่เดินย้อนเส้นทางกันในช่วงจากผาเหยียบเมฆ ไปลงที่บ้านวังลุง
เส้นทางแถบนี้ ต้องเดินระวังเพราะพลาด ก็อาจจะไม่มีโอกาสแก้ตัวอีก โดยเฉพาะน้องชายคนหนึ่ง ดันกลัวความสูงเอามากๆ ช่วงขาลงมาที่พักเมื่อเย็นวานก็เห็นบอกว่า ใช้ล้ออะไหล่ช่วย ...นั่งถัดลงมา

คราวนี้ก็ไม่เป็นไร ค่อยๆ ลัดเลาะช้า ๆ ยังไงก็ถึงเหมือนกัน ส่วนตัวป๋มวันนี้ไม่ขอถ่ายรูปหล่ะ เพราะกล่าวจะหยิบกล้องเก็บกล้อง ก็ต้องวางเป้อีก แล้วที่สำคัญ ไม่อยากหยุดนาน ก็เพราะทากชุมมากๆ วันนี้เดินไปเดินมา ป๋มเลยเดินเกาะกลุ่มแรกไปเรื่อย แต่ไม่รู้เดินยังไง หลงเทรลเฉย หลุดไปคนละแยก ของเนินเขา ยังดีมีพี่พัฒน์เดินตามมาด้วย 
"คุณวิกกี้ มาถูกทางป่าวเนี่ยะ" พี่พัฒน์ถามเพราะไม่เห็นคนนำทาง แถมเทรลมันก็ดูจะฉีกแนวไปคนละด้านกับที่ลง (โถ ก็คุณพรี่พัฒน์มาตั้งหลายรอบแล้วนิ)
"แต่มันก็มีเทรลนะพี่ เนี่ยะวิกกี้ก็เดินตามเทรลมาเรื่อยๆ แต่รู้สึกจะไม่มีรอยเท้าแล้วนะ"   ว่าแล้วเรา 2 คนก็ช่วยกันกู่  แต่คำตอบก็คือ เงียบเชียบ

พี่พัฒน์ว่า มันต้องตัดออกซ้าย  อ้าว ซ้ายก็ซ้าย เราก็เดินตัดไปเพื่อให้ขึ้นเนินด้านซ้ายมือ เลาะทางรก ๆ ไปไกลเอาการ ก็เจอเทรล ฮี่ๆ ๆ คราวนี้ถูกทาง แต่เดินไปเดินมา ก็ชักจะ งงๆ กันอีกรอบ เจอลูกไม้สวยๆ แต่ท่าทางกินไม่ได้
พี่พัฒน์บอกว่า "ไม่เป็นไร ผมมีมาม่า ยังไงก็ไม่อดตาย"
"ไม่เป็นไร วิกกี้มีพี่พัฒน์" 5 5 5  เราว่าขึ้นมาบ้าง

คุยไปเดินไป ตามเทรลเล็ก ๆ เท่าที่เราเจอรอยเท้า แต่พี่พัฒน์หน่ะจำธารน้ำเล็กๆ ได้ บอกถ้าข้ามธารน้ำก็ใช่ ปรากฎว่าข้ามไปได้ไม่นาน ก็เจอน้องธร เดินมาตาม " โธ่ ใครว่าพี่วิกกี้เกาะรอยเก่งเนี่ยะ"
"ก็แกะรอยไง  ถึงเดินออกมาได้ (พร้อมกับนึกในใจก็แกะรอยตามพี่พัฒน์ออกมานี่ไง)" 5 5 5 5  

อ่ะเจอเพื่อนๆ แล้ว เราก็ไปกันต่อ ป๋มขอเดินก่อนตามเคย 5 5 5 ไม่เข็ด...จนถึงลานหินกว้างๆ กับมุมน้ำตกเล็ก ๆ เราไม่พูดพล่ามทำเพลง วางเป้ได้ ก็เดินไปวักน้ำล้างหน้าล้างตา  ขณะที่น้องพรกับปอแนถึก รีบเช็กทาก เพราะไม่ได้ใส่ถุงกันทาก มันเลยเจาะถุงเข้าไปจุ๊บซะหลายจุ๊บ ดูรูปก็แล้วกันเยอะขนาดไหน ... นี่แหล่ะสาเหตุที่ป๋มไม่ขอหยุดถ่ายรูป (ตอนรีไซส์รูปนี่ก็หลับหูหลับตาทำ ไม่ได้เจิมชื่อเลย...ถ่ายโดย ปอแนถึก คร๊าบบบ)

หลังรอเพื่อนๆ เดินมากันทัน เราก็ไปกันต่อ จุดหมายน้ำตกด้านล่าง แวะกินข้าวเที่ยง ก่อนเดินออกจากป่า ถึงจุดหมายเท่านั้นแหล่ะ ป๋มขอถอดรองเท้าเช็กทาก เสร็จ ก็ลงนอนแช่น้ำก่อนเลย  โอ๊ยยยย ร้อนจนเครื่องจะฮีทแล้ววว

นอนมองฟ้าสวยๆ ไปเรื่อย เมฆระยอดไม้  สวยจริงๆ ... ใครว่าเมฆที่ไหนก็เหมือนกัน แต่เราว่าไม่เหมือนเสียหน่อย อยู่ที่ไหน ป่าไหน ก็มีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง

มื้อเที่ยงนี้ เรากินข้าวกันง่ายๆ เช่นเคย เพื่อความสะดวก แล้วจะได้มีเวลาพักเยอะๆ ก่อนจะต้องเดิน ๆ ๆ ๆ กันต่อไป เพื่อให้ออกถึงชายป่าให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้เตรียมตัว อาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนเสื้อผ้า เดินทางกลับ เพราะจองรถไว้เที่ยว 17.00 น. แล้วเราก็ใช้เวลาราวชั่วโมง ก็โผล่ออกมาถึงสวนสมรมเสียที กับเท้าที่เริ่มบอบช้ำเพราะตอนจิกเดินลงเขานั่นแหล่ะ หุหุหุ  ปิดทริปนี้กับริ้วรอยกิ่งไม้และหนามหวายขีดข่วน 2 แขน กับเล็บเท้าที่เสียไป 2-3 เล็บ(อีกแล้ว)

รอยริ้ว แขนเกี่ยว ขวากหนาม
สองเท้า ก้าวตามความฝัน
ลัดเลาะ ไปในไพรวัลย์
ด้นดั้น ผันผิน สู่พงพีฯ