พิมพ์หน้านี้
|
ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร รับทราบทั้งข่าวสุข และข่าวเศร้า วันเว้นวันทีเดียว วันก่อนนั่งทำงานอยู่ เพื่อนโทรชวนกินข้าว เราก็นัดแนะเพื่อนฝูงกัน แล้วก็รู้ข่าวว่า "พี่วินัย" มิ่งมิตรที่อยู่ข้างวัดกองม่องทะ ใกล้แม่น้ำรันตี ที่เราเคยไปอาศัยนอน อาศัยที่พักผ่อนกันอยู่เนื่องๆ ประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ อาการโคม่า ขนาดว่า โรงพยาบาลจากเมืองกาญฯ ต้องส่งต่อไปรักษาตัวอยู่ที่ โรงพยาบาลพระยายมราช อ.เมือง จ.สุพรรณบุรี วันต่อมา เราก็ไปงานแต่งงานเพื่อน ที่จ.นครปฐม ค่อยมีความสุขล้นปรีเปรม เข้ามาในชีวิต แต่แล้ววันนี้ เราก็ได้ข่าวเศร้า ปลายทาง MSN จากน้องนักเดินป่า จาก Trekkingthai.com ว่า แล้วก็มาทราบว่า พี่ตะเกียงป่า เข้ามาเป็นเพื่อนบ้านในโอเคเนชั่นด้วย
http://www.trekkingthai.com/board/show.php?Category=trekking&No=98303&forum=13&page=1&PHPSESSID=2d530b5729c9260f4269690746ba431f คือป่าฝน คือคนนำทาง กี่รอยเท้าก้าวย่างกลางป่าลึก ทุกใบไม้ที่จารึก รู้สึกได้ ทุกรอยเท้าทอดวางล้วนทางไท เธอคือลมหายใจ.. คนเดินทาง เดินอยู่บนหนทาง มิตรภาพ ดั่งฟ้าฉาบตะวันฉายไม่สิ้นสร่าง ดั่งกองไฟไม่สิ้นฟืน ราตรีฟาง เป็นไออุ่นอยู่กลางป่าดึกดำ คือความมั่นใจเสมอมิตร ลำธารชีวิตไหลชื่นฉ่ำ ใบไม้ร่าเริง ลมร่ายรำ ขุนเขาสูงล้ำ เธอนำทาง เธอคือขุนเขา เป็นเขาหลวง ฤดูกาลหนักหน่วง ไม่เคยห่าง มรสุมอาจคลุมฟ้าจนเลือนราง แต่ดอกไม้รายทาง.. ยังเบ่งบาน เบ่งบานด้วยดอกรักแห่งมิตรภาพ ซึ่งซึมซาบ ปลูกไว้เธอโปรยหว่าน เธอเดินทางเพื่อคนอื่นมายืนนาน ขุนเขาย่อมขับขาน คิดถึงเธอ... นายตะเกียงป่า
คิดถึง... ยังซึ้งซาบอยู่ มิรู้หาย ดงดอกพร่างพราย อวลกลีบดอกไม้ ใต้ฟ้าตะวัน คิดถึง รำพึง ดวงใจ ไหวหวั่น เนิ่นนานเพียงใดหนอคืนวัน จึงฉัน .อีกครา..เยือนป่าอีกคราว.. .........เห็นภาพแล้วรำพึง คิดถึงซึ้งซึ้งอยู่ มิรู้หาย...
.................................................................................................................
จากนี้ สู่นิรันดร์ |
| โมโกจู | ||
เดินทางไกลเพื่อหินเรือใบ |
||
|
View All |
||
| เปรโต๊ะลอซู ภาค 3 | ||
ไปจับหมอกกันมั้ย |
||
|
View All |
||
| << | พฤศจิกายน 2007 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | ||||
| 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 |
| 11 | 12 | 13 | 14 | 15 | 16 | 17 |
| 18 | 19 | 20 | 21 | 22 | 23 | 24 |
| 25 | 26 | 27 | 28 | 29 | 30 | |