ปั่นป่วน หงุดหงิดใจกับข่าวไม่ยอมหยุด ของพนักงาน"ทีไอทีวี" มาหลายวัน
นับจากที่ สถานีโทรทัศน์ TITV เจอคำสั่งยุติการแพร่ภาพ ตามพรบ.องค์กรกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ.2551  ตั้งแต่หลังเที่ยงคืนวันที่ 14 มกราคม 2551 หรือ ย่างเข้าวันใหม่ 15 มกราคม 2551 นี่เป็นครั้งที่ 2 ในรอบเกือบจะ 1 ปี ที่รู้สึกเช่นนี้ กับคำว่า ITV ที่ตอนหลังเปลี่ยนมาเป็น TITV
 
และนี่เป็นครั้งที่ 2 ในรอบเกือบจะ 1 ปี ที่ พนักงาน TITV ร่ำไห้ ฟูมฟาย ยึดรายการที่ออกอากาศ มาสะท้อนปัญหาของพวกตัวเอง  แต่อารมณ์และความรู้สึกต่างกัน แนวร่วมทางความคิดต่างกัน

นับจากที่มีคำสั่งยึด สัมปทาน ITV คืน เพราะผิดสัญญาสัมปทาน เมื่อต้นเดือน มีนาคม 2550  พนักงาน ITV ไปร้องต่อศาลปกครอง ซึ่งศาลได้มีคำสั่งคุ้มครองชั่วคราว วันที่ 7 มีนาคม 2550  ให้มีการออกอากาศต่อไป ซึ่งหมายถึงไม่ให้จอดำมืด กรมประชาฯ ซึ่งมีหน้าที่ดูแลสัมปทานตรงนี้ ก็ผ่อนผันให้พนักงาน ITV ทำงานต่อไป แต่เป็นไปภายใต้ชื่อ TITV

แต่ที่สงสัย คือทำไมถึงการออกมาร้องแรกแหกกระเชอ ทั้งๆ ที่

1.พนักงาน TITV ได้รับเงินเดือน ของเดือนมีนาคม 2550 ไปเต็มๆ ทั้งๆ ที่พ้นสภาพไปตั้งแต่ต้นเดือน กล่าวคือทำงานไปแค่ ไม่ถึง 10 วัน

2.พนักงาน TITV ตอนนั้น ได้รับเงินชดเชยตามกฎหมายแรงงานกำหนด

3.พนักงาน TITV ตอนนั้น ได้รับเบี้ยตกใจ หรือภาษาเพราะๆ เรียกว่าค่าทำขวัญที่บอกเลิกจ้างกระทันหัน 

พนักงานหลายคนยอมรับเงิน 3 ข้อข้างบน พร้อมกันมองหาลู่ทางใหม่ๆ ให้กับตัวเอง จนเราได้เห็นหน้าตาบางคนผ่านจอทีวีช่องต่างๆ แม้จะถูกต่อว่าจากคนที่ดื้อด้านไม่ยอมรับกฎกติกา(แต่รับเงิน) ว่าเป็นพวกไม่รักสถานี ก็ตาม

พนักงานหลายคนยอมรับเงินทั้ง 3 ข้อข้างบน แต่ไม่ยอมไปไหน อ้างขอทำงานต่อเพื่อไม่ให้จอดำมืด แล้วยังไปยื่นต่อกระทรวงแรงงาน แจ้งสถานภาพการตกงาน เพื่อนำเอกสารไปแจ้งต่อประกันสังคม รักษาสิทธิ์ และขอรับเงินประกันสังคม ช่วยเหลือประกันการว่างงาน ซึ่งก็ได้ถึงเดือนละ 7,500 บาท  ขณะเดียวกัน เงินชดเชยที่รับเค้ามาแล้ว หลายคนนำไปซื้อรถ หลายคนนำไปผ่อนบ้าน หลายคนนำไปลงทุนนู่นนี่ จนหลายคนเงินหมดไปแล้วก็มี

แต่ทั้งหมดทั้งมวล จะบอกว่าพนักงานเหล่านี้ไม่รู้เรื่อง คงเป็นไปไม่ได้ เมื่อกฎหมาย พรบ.องค์กรกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย พ.ศ.2551 มีผลบังคับใช้ เพื่อการทำให้ ทีวีที่มันบิดๆ เบี้ยวๆ อยู่นี่ ให้กลับเข้าที่เข้าทาง  กลับมาเป็นทีวีสาธารณะอย่างแท้จริง ทำไม พนักงานเบี้ยวๆ เหล่านี้ ถึงตีโพยตีพาย โดยที่มีนายทุน อย่าง ต๋อย ไตรภพ อยู่เบื้องหลัง
 ถ้าไม่ใช่เพราะผลประโยชน์นายทุน

แต่ที่ป๋มหงุดหงิดสุด ๆ ก็คือ พวกTITV ยังไม่รู้สึกตัว ยังพยายามจะบีบบังคับ หรือจะเรียกว่าอะไรก็แล้ว  แต่ข้อเรียกร้องของเค้าไม่เป็นธรรมกับคนทั่วๆ ไปแน่นอน  นั่นก็คือ ความพยายามเอาพวกตัวเองเข้าไปสู่สถานีสาธารณะ โดยไม่สนใจคนที่มาสมัครงาน  ทั้งๆ ที่หลายคนเป็นคนรุ่นใหม่ไฟแรง และอาจจะมีอุดมการณ์มากกว่าซะด้วยซ้ำ

เรื่องของเรื่องก็คือ เมื่อสถานีทีวีสาธารณะ ภายใต้ชื่อ Thai PBS ( Thai Public Broadcasting Service)  เปิดรับสมัครพนักงาน โดยเปิดกว้างรับบุคคลทั่วไป ทั้งยังเปิดทางให้กับพนักงาน TITV
และวันนี้ (18 มค.51) พนักงาน TITV พาพวกกว่า 200 ชีวิต ไปสมัคร หลังจากที่ส่งคนไปขอใบสมัครมากรอก  ณ ที่ตั้ง แล้วเหมารถ ยูโรทู ไปสมัคร นำโดย นายจอม เพชรประดับ อดีตผู้ช่วยบรรณาธิการบริหารฝ่ายข่าว , นายพลภฤต (พน-ละ-พรึด) เรืองจรัส อดีตบรรณาธิการข่าวภูมิภาค และน.ส.ฐปนีย์ เอียดศรีไชย ผู้สื่อข่าวและผู้ประกาศข่าว (คนที่ร้องไห้จะเป็นจะตาย เพราะไอทีวี จะต้องกลับมาเป็นของรัฐ เมื่อประกาศครั้งแรก  แต่ไม่ยักร้องไห้ เมื่อสมบัติชาติกลายเป็นของนายทุน) ทั้งยังขอโอกาส ให้ Thai PBS รับเข้าทำงานทั้งหมด เพราะอยากทำงานเป็นทีม

ป๋มอยากถามหาสำนึกของคนเหล่านี้  ที่จะถืออภิสิทธิ์ไปเสียทุกเรื่องหรืออย่างไร 

- สามัญสำนึกของคนทำงานสื่อ ที่เอาสื่อในเครื่องมือมาเป็นกระบอกเสียงของตัวเอง เพียงด้านเดียวที่ตัวเอง เสียผลประโยชน์   ยกตัวอย่าง BBC ภาคภาษาไทย รวมถึงภาษาอื่นๆ บางภาษา ที่ต้องถูกปิดตัวเอง เพราะไม่มีงบสนับสนุน ในวันสุดท้ายของการออกอากาศ เค้าก็ยังทำหน้าที่อย่างคงเส้นคงคงวา

- สามัญสำนึกของจรรยาบรรณ ที่สื่อควรนำเสนอข่าวอย่างตรงไปตรงมา ไม่ตกอยู่ใต้อิทธิพลของนายทุน หากคิดได้ว่า ควรเป็นทีวีเสรี ก็ควรจะจัดการ ไม่ตกอยู่ใต้อาณัตินายทุน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของ ชินคอร์ปฯ

- สามัญสำนึก เรื่องที่ ITV ผิดสัญญา แก้สัญญา จนรัฐเสียหายเป็นแสนล้าน แต่ทำไมสื่อ ที่บอกว่า เป็นอิสระ อย่างไอทีวี(สมัยนั้น) ทำไมไม่พูดถึง ไม่เผยแพร่ ทั้งที่นายทุนงาบงบฯก้อนนี้ไป 

- สามัญสำนึก ของความเป็นสื่อ ที่ออกมาด่าว่า เมื่อกรมประชาสัมพันธ์ ดึงคลื่นสัญญาณกลับมาเป็นทีวีสาธารณะ  ออกมาขอความเห็นใจว่าต้องตกงาน  แต่ทำไม ไม่บอกให้หมดว่า พวกตัวเอง รับเงินชดเชยมาเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อ 10 เดือนที่แล้วหล่ะคร๊าบบบบ   

และขณะเดียวกัน โรงงานต่างๆ เลิกการจ้างงาน  มีคนงานหาเช้ากินค่ำ เงินเดือนของพวกเค้าทั้งปี ยังน้อยกว่าเงินเดือนคนพวกนี้ 1 เดือน ตกงาน เค้าไม่มีเวทีไหนจะออกอากาศ  ไม่มีเวที ที่จะเป็นปากเสียงให้  แต่พวกคุณกลับใช่สื่อที่ ปากบอกว่า "เป็นทีวีเสรี" ออกมาเรียกร้องขอความเห็นใจ 
 อยากรู้ว่าคนที่เรียกตัวเองว่าเป็น"สื่อ"  เค้าทำกันแบบนี้หรือ

นารากร ติยายนต์ พูดในรายการ Hot News วันสุดท้าย เอาไว้ว่า" นายปราโมทย์ รัฐวินิจ จะเป็นอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์คนแรก ที่ลงนามสั่งปิดสถานีโทรทัศน์เสรีแห่งแรกของประเทศไทย"

แต่ป๋มกลับเห็นว่า "นายปราโมทย์ รัฐวินิจ จะเป็นอธิบดีกรมประชาสัมพันธ์คนแรก ที่ลงนามสั่งปิดสถานีเสรี ที่ถูกนายทุนยึดไปเป็นของตัว  เพื่อนำคลื่นสัญญาณกลับมาเป็นทีวีสาธารณะของประเทศ และคนไทยทุกคน"  และขอปรบมือให้  แม้จะช้าไปมาก แต่ก็ยังดีที่ไม่เห็นแก่พวกพ้อง

*** หมายเหตุ ***
มีข้อมูลเก่าที่ป๋มอ่านแล้ว เห็นว่าน่าจะนำมาให้หลายคนได้ย้อนอดีต สมัยมีคำสั่งของการยุติการแพร่ภาพครั้งแรก ในเดือนมีนาคม 2550 ให้ได้อ่านกัน
 
http://www.oknation.net/blog/naitiwa/2007/03/07/entry-1

http://www.oknation.net/blog/baramee/2007/02/09/entry-1

*****

ทีนี้เราคงต้องมาติดตามกันต่อไป สำหรับทีวีสาธารณะ Thai PBS ที่บอกว่าจะเริ่มการออกอากาศรายการข่าวที่ผลิตขึ้นมา ภายใต้โครงสร้างใหม่ ตั้งแต่วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2551 และตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม คงจะมีรายการตามผังรายการใหม่ โดยกรรมการสื่อสาธารณะ 5 คน  ย้ำถึงเจตนารมณ์ของ ทีวีสื่อสาธารณะ ตามกฎหมายกำหนด จะต้อง

1. สร้างความสมดุลย์ของการสื่อสารในสังคม  ไม่ต้องถูกกดดันในการหารายได้
2. มีความเป็นอิสระ ปราศขจากความครอบงำ ทั้งจากภาครัฐ และเชิงพาณิชย์
ขึ้นตรงต่อจรรยบาบรรณวิชาชีพสื่อ
3. ทำงานสารธารณะ เชื่อมโยงกับสังคมตลอดเวลา  และการมีส่วนร่วม
4. มีการบริหารการทำงานที่โปร่งใส

หน้าที่ของเรา ในฐานะประชาชนคนไทย ก็คงต้องช่วยกันดูแล อย่าให้มีใครเอาทีวีสาธารณะ แห่งนี้ไปปู้ยี่ปู้ยำอีก แม้แต่คณะกรรมการชั่วคราว 5 คน ที่เข้ามาดูแลช่วงแรกนี่ ก็ไม่มีสิทธิทำนอกกรอบ