มาแล้วฮับ  หะแรกจะอุ๊บไว้ไม่บอก แต่สุดท้ายก็กลัวขายไม่ออก เลยบอกดีกว่า

ก็ไม่ใช่เรื่องอื่นไกล งาน OKNation ไปเยี่ยมน้องๆ หนูๆ ที่โรงเรียนบ้านทดเจริญ อ.อรัญประเทศ จ.สระแก้ว นั่นแหล่ะฮับ หลังดูตารางงานแล้ว ป๋มว่างนี่หว่า ครั้นจะไปเช้า-เย็นกลับก็กระไรอยู่  ป๋มเล็งๆ แผนที่เสร็จ ก็เอาเป็นว่าจะขับรถตามไป แต่หลังเสร็จงานที่โรงเรียน อาจจะหาป่าแถวนั้นเที่ยวต่อ

"คุณวิกกี้ เสาร์ที่ 23 กพ. ว่างป่าว" มิตรผู้อารีของป๋มถามขึ้น
"ทำไมเหรอ ... ว่าจะไม่ว่างอ่ะ"
"จะชวนไปสระแก้ว  เอารถเราไปเอง" 
"อ้าว เจงดิ .... เค้าก็ว่าจะไปสระแก้ว ขับรถไปเอง แต่...ไม่ชวนใคร"  เพื่อนป๋มได้ยินคำตอบ เกือบงอนเหมือนกัน อุตส่าห์มาชวน แล้วมันดันบอกจะไปคนเดียวไม่ชวนใครซะงั้น ... ฮา

 "อ่ะน๊า  ถ้าเค้ารู้ว่าตะเองว่าง แล้วสนใจงานนี้ เค้าก็ชวนแล้วแหล่ะ" ป๋มรีบพูดเอาใจ 

ครั้นจะไปหาน้องๆ แต่ไม่รู้จะทำอะไรเพื่อน้อง สุดท้ายป๋มก็ตัดสินใจทำ "โปสการ์ด" เพื่อจำหน่ายหารายได้สมทบทุน แล้วยังช่วยไปรษณีย์ไทยทางอ้อม สร้างคุณค่าของการติดต่อสื่อสารในโลกของความเป็นจริงให้คงอยู่ เพราะตัวอักษรที่เราเขียนถึงกัน มันให้ความรู้สึกดีๆ อย่างบอกไม่ถูก

โปสการ์ด ส่งถึงกัน แทนใจ
รอยอาลัยในจารึก ถึงเพื่อนเสมอ
สารทุกข์สุขเศร้า ที่พบเจอ
นำเสนอ เล่าขานสู่กันฟัง

ผ่านอักษร เรียงร้อย เป็นถ้อยคำ
ผ่านภูผา ฝ่าน้ำตก มีความหลัง
ผลัดกันเขียนคนละถ้อย ร้อยเป็นความ
สอดประสาน ส่งมา ถึงบ้านเธอ

วิกกี้คิดว่า คนที่ส่งโปสการ์ดถึงกัน อาจจะมีเป็นกลุ่มที่มักส่งกันอยู่ในกลุ่ม แต่หากได้กระจายออกไป ก็จะดีไม่น้อย

มีอยู่ครั้งหนึ่ง เพื่อนส่งโปสการ์ดมาให้  แต่ดันเขียนที่อยู่ผิด เป็นคนละตำบลเลย  แต่ไปรษณีย์ยังมาส่งถูก พร้อมกับวงไว้ว่า "เขียนที่อยู่ผิดนะ"  ป๋มถึงกับหัวเราะ  "นี่เค้าคงมาส่งบ้านเราจนจำได้ ว่า ถ้าเป็นชื่อ "Vickie" หล่ะก็บ้านหลังนี้แหล่ะ

สมัยที่เปลี่ยนราคาแสตมป์ จาก 2 บาท เป็น 3 บาทใหม่ๆ พวกเราก็ยัง งงๆ ว่า โปสการ์ดมันควรจะ 2 หรือ 3 ก็เปิดเผยซะขนาดนั้น  แล้วสุดท้ายก็มารู้จากเพื่อน
"วันก่อน โปรษณีย์มาส่งจดหมาย มีโปสการ์ดของเค้าด้วย แล้วพี่เค้าก็บอกว่า คราวหน้าช่วยติดแสตมป์ 3 บาทนะครับ  คราวนี้อนุโลมให้" หุหุหุ   นี่แสดงว่า คนส่งเค้าจำได้ เห็นบ่อย จนเห็นใจ
เป็นความทรงจำที่ดีๆ ระหว่างเรากับไปรษณีย์ไปโดยไม่รู้ตัว

ถ้าอาทิตย์ไหน เดือนไหน ไม่มีโปสการ์ดมาหย่อนตู้ไปรษณีย์หน้าบ้าน คนส่งอาจจะรู้สึกขาดหายอะไรไปหรือเปล่า แต่คนรับหน่ะใช่เลย .... เพราะแม้เพื่อนที่ส่ง PC.มาให้ จะเจอกันในเมือง หรือโทรศัพท์คุยกันบ่อยๆ ส่งอีเมล์ถึงกันวันละ 20-30 ฉบับ ....แต่มันคนละอารมณ์และความรู้สึกกับตอนได้รับโปสการ์ดจากเค้าเลยเชียวหล่ะ

เข้าเรื่องซะทีซิ

ได้ขอรับ ... ป๋มก็จะนำไอเดียนี้ มาระดมทุนในโอเคเนชั่นด้วยหน่ะซิ หากแต่คราวนี้ ป๋มถ่ายเอง ทำเอง แล้วก็คงขายเอง ...กะว่าจะทำไม่เกิน 100 ใบ จากตอนแรกว่าจะทำสัก 30-40 ใบ หรืออย่างมากก็ไม่เกิน 60 ใบ  น้องหมีที่นำมาประกอบฉาก ก็เป็นดารานำอยู่หลายรูปนะฮับ 

รูปทั้งหมด ถ่ายเองกับมือ สวยบ้างไม่สวยบ้าง แต่พยายามเลือกที่คิดว่าดูดีแล้วนะฮับ พออัดภาพเสร็จ ก็นำมาติดประกบกับกระดาษอีกแผ่นที่ด้านหลัง สำหรับเขียนข้อความส่งถึงกัน

ซึ่งปกติ พวกเราก็มักนั่งทำโปสการ์ดส่งถึงเพื่อนๆ ทุกครั้งที่ได้เดินทางไกล  เพื่อนแต่ละคนจะฝากรอยมือ คนละประโยค สองประโยค แล้วก็สแตมป์ตรา อช.ซะหน่อย  แค่นี้ก็หรูเลิศสำหรับพวกเรา เพราะโปสการ์ดเหล่านี้ ไม่มีวางขายตามท้องตลาด  และที่สำคัญ .... พวกเราทำด้วยใจ  เพราะงั้นทุกครั้งที่ได้รับโปสการ์ด จากเพื่อนๆ ป๋มจะยิ้มได้เสมอ

สุดท้าย ... ป๋มไม่อยากทำบุญคนเดียว มันเหงา ก็เลยจะชวนเพื่อนๆ ทำบุญด้วยกัน  โปสการ์ด เป็นสินน้ำใจ  ใบละ 20 บาท  รายได้ สมทบเข้ากองทุน โอเคเนชั่นสัญจรเพื่อน้องหนู โดยไม่หักค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น

ยังไม่บอกนะฮับ มีรูปอะไรบ้าง ก็แนวๆ ที่ป๋มนำมาโพสต์ใน Blog นี่แหล่ะ แต่กะจะทำแค่รูปละ 1 ใบ ขอร๊าบบบ

 
แล้วพบกับป๋ม หมีน้อย"Veva" ที่สระแก้วนะฮับ 

แถมท้ายด้วยเพลงฟังสบาย ๆ 
ป๋มฟังแล้วคิดถึงเพื่อน ๆ ตอนไปเที่ยวป่าเขา ทะเล ไปนอนตากน้ำค้าง ดูดาว ด้วยกัน
โลกจะสวย ทะเลจะงาม ก็เมื่อยามที่ฉันมีเธอ
แล้วเราจะไปนอนนับดาวด้วยกันที่สระแก้วนะฮับ
 
Song : คนที่รู้ใจ
Album : คนเขียนเพลง #4 จุดพักใจ
Artist : ยิว