เพียงแค่ 2 วันเสาร์-อาทิตย์ (23-24 กพ.51) ที่ป๋มหายหัวไปเพื่อปฏิบัติภารกิจเป็นนางงามรักเด็ก ร่วมกับทีมบล็อกเกอร์จากบ้านโอเคเนชั่น ที่ไปกันมากหน้าหลายตา

ป๋มนัดเพื่อนไว้ เพื่อเดินทางไปด้วยกัน กะจะออกจากเนชั่นตอน 06.30 น. เป็นอย่างช้า เพราะไม่อยากเจอแดดสายๆ แล้วก็ไม่อยากรีบเร่งมาก แต่ ... เมื่อคืน(22 กพ.) กว่าจะนั่งแปะ นั่งทำโปสการ์ด เพื่อไปจำหน่าย ระดมรายได้สมทบกองทุนโอเคเนชั่นเพื่อน้องฯ เสร็จ ก็ปาเข้าไปร่วมตี 2 ก็รูปส่วนใหญ่เพิ่งได้มาวันเดียวกันนั่นเอง ส่วนที่ได้มาก่อนหน้า ก็เลือกทำไปราว 30 กว่ารูป ดีที่เสร็จไปส่วนหนึ่ง

วิกกี้ไปถึงตึกเนชั่นก็ราว 7 โมงเช้า ก่อนรถบัสบล็อกเกอร์จะออกเดินทาง แต่เนื่องจากป๋มกะเตร็ดเตร่ไปเที่ยวที่อื่นอีก ก็เลยขอตามไป แต่กว่าจะย้ายข้าวของขึ้นรถ ก็ปาเข้าไป 7 โมงเกือบครึ่ง แล้วยังไปเจอรถติดตั้งแต่กิโล 5 กว่าๆ เลยแวะจิบกาแฟสดกันแถวกิโล 6 ซะก่อนกะว่าจิบเสร็จรถจะโล่ง ที่ไหนได้ เกือย 8 โมงเช้า ป๋มเพิ่งจะกระดื๊บไปถึงทางเข้าราม 2  โห.... ที่แท้รถมันติดตรงทางเข้านี่เอง

หลุดจากตรงนั้นมาได้ คราวนี้ เหยียบโลด ฝ่าจะถึงโรงเรียนบ้านทดเจริญปาเข้าไป 11 โมงนู่น คุณพี่บลูฮิลล์ มารับถึงรถ แล้วยังมีคุณก้อนหิน8887 ที่มาเรียกกินขนมถ้วย ซึ่งป๋มก็เอารถเข้าไปจอดจนจะติดโต๊ะขนมถ้วยอยู่แล้วเชียว ไม่รู้เพราะหิว หรือเพราะอยากกินขนมถ้วย

แต่ไปสายอย่างงี้ ป๋มจะขายโปสการ์ดยังไงดีเนี่ยะ เพราะทุกคนทำกิจกรรมกันหม๊ด  เอาละ ...เก็บใส่รถไว้ก่อน แล้วเดี๋ยวตอนกินข้าวเที่ยงหล่ะ จะเดินขายให้กระหน่ำ แต่ไม่ลดราคาเหมือนตอนซัมเมอร์เซลล์นะ  ก็มีรึที่บล็อกเกอร์ทั้งหลายจะต่อราคา .... ทุกคนร่วมใจกันทำบุญ ซื้อคนละใบ สองใบ หลายคนซื้อ 5 ใบ หลายคนจ่ายเกินราคา

โปสการ์ด 100 ใบ 100 ภาพ ไปขายหมดบนรถทัวร์ตอนที่ไปปราสาทสด็อกก็อกธม ...
ขอบคุณน้องพร-สิงห์มือซ้าย ที่ช่วยเอาไปขายให้นาคร๊า
และที่สำคัญ ๆ ขอบคุณเพื่อนๆ บล็อกเกอร์ทุก ๆ คน ที่ช่วยกันรังสรรค์งานนี้ 
รวมถึงร่วมกันทำบุญผ่านโปสการ์ดทุก ๆ ใบ

สรุปโปสการ์ด 100 ใบ ใบละ 20 บาท ได้เงินมาทั้งสิ้น 2,140 บาท .....
ส่งมอบให้คุณก้อนหิน 8887  เหรัญญิกกองทุนฯ เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

  มาดูภาพกิจกรรมในงานกันบ้างนะฮับ

ยกแรก พี่ๆบล็อกเกอร์ ถูกน้องๆ ลากไปแล้ว

โฉมหน้าพี่ๆ แด๋วเต๊อะ...แด๋วมีเอาคืน...ฮา

ป๋มมาแอ๊บเด็กซะหน่อย  แต่ท่าทางต้องเป็นผู้ปกครองเด็กซะแล้ว

มาถึงวงเต้นรำกันบ้าง  พี่ ๆ ๆ หนุกมั่กเลยคร่ะ

พี่ๆ น้องๆ เต้นกันไม่มีคำว่า "เหนื่อย"

อ้อ..."เดือนเพ็ญ" ของสามหนุ่ม...สามมุม นี่เอง

อ้าว...ดูอีกที มีตั้ง 4 หนุ่มแหน่ะ
คุณโฟล์คเหน่อ...คุณThaihippy...คุณมะอึก...คุณความทรงจำเก่าๆ




ป๋มรักเด็ก จริงๆ นะ ทำหน้าที่ไม่บกพร่อง

อ้าว  เร็วววววว.....มาตั้งทีมได้แล้ว  ดูเด๊ะน้องๆ เค้าซ้อมกันหญ่าย

ท่าหมากเตะพิฆาต

โอววว...ดูเพ่ๆ เค้าทำดิ อ่ะ...ต่อให้ตั้งท่าไปก๊อนนน  แด๋วก็รู้เตะบอลอ่ะง่ายเหมือนแอ็คชั่นป่ะ

กระจาดนี้ อร่อยดี มีทั้งขนมใส่ไส้ ...ขนมฟักทอง แล้วก็ขนมกล้วย

อิ่มบุญ อิ่มใจ อิ่มท้อง กับข้าวอร่อยทั้งน๊านนน แถมมีปลาทูของโปรดป๋มอีก ทั้งๆ ที่ไม่ใช่แมวซะหน่อย

ได้เวลาเดินทางกลับ  ทีมรถบัสไปปราสาทสด็อกก็อกธมต่อ ป๋มกะเพื่อนหารือกันว่าเอาไงดี ตะแรกกะแยกตัวแวะไปนอนเล่นที่ อช.ปางสีดา แต่ระหว่างทางที่รถผ่านมา ท่าทางสระแก้วร้อนเอาการ น้ำคงน้อย แม้ตอนกลางคืนจะดูยะเยือกอยู่...คุยไปคุยมา เราเลยตกลงไปปราสาทสด็อกก็อกธมด้วยดีกว่า ไหนๆ ก็มาแล้ว  แล้วค่อยเดินทางต่อ....เป้าหมายวังน้ำเขียว  รอยต่อโคราช

ปราสาท สด็อกก็อกธม ที่ชื่อสื่อความหมายถึงความเป็นมาของสถานที่ตั้งของปราสาท มากกว่าตัวปราสาท เพราะ ก็อก แปลว่า กก  ..ว๊าา... จำได้แค่เนี๊ยะ  อ้อ....สร้างในสมัยพระเจ้าชัยวรมันที่ 4

ที่เหลือก็เดินถ่ายรูป เก็บภาพ พร้อมกับให้นึกย้อนถึงอดีต เหมือนตอนนู๊นนนนนนน....   เค้าอยู่ปราสาทแบบนี้กันได้อย่างไร   ไปดูรูปกันนะฮับ

ซากกำแพงที่ผุพังลงมา

แนวกำแพง

กำแพงนี้ พังลงมาไม่หมด

เพราะติดรากไม้อุ้มก้อนศิลาแลงไว้

แนวกำแพงด้านข้าง

มุมด้านข้าง


ถ่ายจากด้านนอก

ปราสาทด้านใน  ใกล้องค์ประธาน ที่กำลังบูรณะ

ตาม อาจารย์มานะ  อย่าแตกแถว 

 
เดินเรียงกันมา   แล้วก็เดินตามกันไป

มุมนี้ .....ชอบจัง  รู้สึกจะมีผู้ชายหน้าตาฝรั่ง เข้าไปถ่ายรูปอยู่ด้วยฮับ

ราว 3 โมงกว่า เกือบ 4 โมง ที่เราขอแยกตัว เดินทางต่อไปยังวังน้ำเขียว...หลังดูแผนที่เสร็จ ก็ได้ข้อสรุปว่าเราจะย้อนกลับทางบ้านโคกสูง แล้วแยกออกไปทางสระแก้ว โดยใช้เส้นทางหลวง 33 ออกกบินทร์บุรี  ตัดเข้าเส้น 304 มุ่งหน้าวังน้ำเขียว ... ขับไปขับมา ยังไม่ทันจะถึงสระแก้ว  ชักจะง่วงซะแล้ว แบบว่าป๋มแพ้แดด เจอแดดร้อนๆ แล้วหมดแฮง  "เย้ ๆ ๆ เจอแล้วปั๊มน้ำมัน มีกาแฟสดด้วย" ว่าแล้วก็แวะเข้าล้างหน้าล้างตา จิบกาแฟ  แล้วค่อยเดินทางต่อ  อีก 100 ฝ่าโล เราคงถึงที่นั่นราว 6 โมงครึ่ง 

ช่วงที่ขับเลย อช.ทับลาน ไปแล้ว สายตาค่อยเหลือบไปดูเกย์วัดน้ำมัน 
"เฮ้ย คุณบูตะ น้ำมันจะหมดหว่ะ ข้างหน้ามีปั๊มป่าวเนี่ยะ"
"มี....มีปั๊มนึง ตรงวังน้ำเขียว  พอป่าว"  บูตะ เจ้าถิ่นที่แวะเวียนไปวังน้ำเขียวบ่อยๆ บอก
"น่าจะได้อยู่" อืมมมแต่พอไปถึงปั๊ม ป๋มก็ดันมองไม่ออกว่าเป็นปั๊ม เหยียบเลยไปซะได้ ...
"งั้นเราไปซื้อเสบียงที่ตลาดกันก่อน เดี๋ยวค่อยมาเติมนะ"

มื้อเย็นนี้ของเรา 2 คน ก็มีไก่ย่างอันเลื่องชื่อ รวม 2 ชิ้นใหญ่ก็น่าจะครึ่งตัวได้ ข้าวเหนียวอีก 1 ห่อ ส้มตำอีก 1 ถุง (รสชาติจัดจ้านอร่อยลิ้น) มีตับไก่ 2 ไม้ แล้วก็ผักสดอีกหน่อยนึง  อ้อ...ติดมาม่าไป 2 ห่อ เผื่อต้มซดน้ำแกงตอนดึกๆ  หุหุหุ...ด้วยเส้นคุณบูตะ  ป๋มไปเติมน้ำมันที่ปั๊มนั้น แล้วยังได้ข้าว+กับข้าว แล้วก็ขนมถ้วย ปอเปี๊ยะสด เป็นของแถมด้วย 

น้ำมันเต็มถัง กับข้าวพร้อม คราวนี้ก็เดินทางเข้าบ้านพัก ทางเข้าอยู่ตรงป้ายจุดสูงสุด ...  ป๋มไม่กล้าขับเร็วมาก เพราะกลัวเลย เจอป้ายทีก็ชะลอดูที  โอววว ป๋มไม่กล้ามองกระจกหลังเลยขอรับ .....มันมืดตื๋อ หลังจากที่ป๋มปล่อยให้รถกระบะที่ตามมาแซงขึ้นไป ....ขนาดระวังแล้ว ยังพลาดจนได้  ป๋มเลยทางเข้า แต่ก็เหยียบเบรคได้ไม่ไกลนัก เอาไงดีเนี่ยะ  ก็ถอยแล้วกัน แต่โทษที .... มันมองไม่เห็นข้างหลังเอาซะเลย ...  สุดท้ายบูตะช่วยมองหลัง ป๋มก็ระวังไม่ให้รถเป๋ ด้วยการมองเส้นข้างถนนด้านหน้าแทน 5 5 5 5  ยังไงเส้นมันก็คงไม่เป๋จนป๋มตกถนนเป็นแน่  ระยะถอยแค่ 6-7 เมตร  แต่ทำเอาป๋มเหงื่อตกเพราะกลัวรถตกถนน พร้อมกับลุ้นไม่ให้มีรถมา

มุมจิบน้ำชา ดูดาวยามค่ำคืน - และจิบกาแฟ ขนมปังชุบไข่ ยามเช้า 

แล้วก็ผ่านไปด้วยดี  คืนนี้อากาศเย็นๆ เรานั่งกินข้าว ดูดาว จนพระจันทร์สว่างกลบแสงดาว  เมื่อราว ตี 1 ที่เราง่วงกันเต็มที่ ถึงได้เข้านอน  งะ ไม่กางเตนท์และ  นอนพื้นบ้านเลย ถุงนอนใคร...ถุงนอนมัน...ป๋มหลับสนิทยันเช้า
ตื่นมาฟ้าเริ่มสว่าง ...แง้มม่านดูไม่เห็นทะเลหมอกอ่ะ  เลยไปนอนต่อ คราวนี้ ตื่นมันสายโด่ง สงสัยเพราะท้องเริ่มหิว 

หน้าบ้าน

ข้างบ้าน เห็นระเบียงชั้นบน  ตอนนี้ฟ้ายังแจ่ม จิบกาแฟไป มองไป

เช้านี้ เรามีกาแฟ ขนมปังชุบไข่ทอด ซุบเห็ดหอม แล้วก็ไข่คน โอ๊ยยอิ่มตื้อ คราวนี้ถึงช่วงเดินเล่นบ้างและ  ป๋มอิ๊บอั๊บเป็นบ้านป๋มเลย  ชอบมาก ๆ ถึงมากที่สุด บรรยากาศดีโคตรๆ ชมสถานที่เสร็จก็กลับมานอนเล่น คุยกันไป คุยกันมา  ไม่รู้เข้าโหมด Shut down ไปตอนไหน รู้แต่ตื่นมาอีกทีก็เกือบเที่ยง   เลยเก็บข้าวของ เตรียมเดินทางดีกว่า ท้องเริ่มหิวข้าวอีกแล้ว