ลัดเลาะตามธารน้ำกลางป่าลึก เพื่อหาทางตัดขึ้นยอดเขาสระ 

เมื่อแรกที่เอ่ยถึงเขาสระ วิกกี้ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน แต่เพื่อนปลายสายที่โทรมาชวน บอกว่า มาเถอะ มาช่วยสำรวจเส้นทางสำหรับท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ ของชุมชนลานวัดตะโหมด อ.ตะโหมด จ.พัทลุง เพื่อแก้ปัญหาเรื่องการล่าสัตว์ ตัดไม้ทำลายป่า  ทริปคร่าวๆ 5 วัน 4 คืน ป๋มตกปากรับคำทันที แต่ไม่นานมีเพื่อนอีกก๊วนโทรมาถามพร้อมสนใจขอไปด้วย ...เอาซิ แต่ไม่รู้เส้นทางนะ เตรียมตัวเต็มสตรีมแล้วกัน เอาแบบคล่องตัวหน่อย เพราะมันคงไม่ต่างจากเขาร้อน (ภูผาเมฆ) ที่เราไปเดินกันมาหรอก และเมื่อวันแรกเดินถึงได้รู้ว่า  "เส้นทางโหดๆ และป่าดิบๆ มันเป็นอย่างไร"

เราเลือกช่วงวันแรงงานเมื่อปี 2003 ไปกัน ทั้งหมด 13 คน พร้อมด้วยคนนำทาง จากชุมชนลานวัดตะโหมด กับเทรลเดิน เริ่มจากป่ายาง"บ้านโล๊ะจันกะ"  เลาะตะเข็บจังหวัดพัทลุง ไปออกที่บ้านตระ อ.ปะเหลียน จ.ตรัง แล้วตัดขึ้นยอดเขาสระ กลับมาลงฝั่งอ.ตะโหมด จ.พัทลุง 4 วัน 3 คืน ก็น่าจะพอ

รายละเอียดป๋มคงไม่ขอเล่าอีกนะฮับ เขียนไว้นานแล้วเป็นเรื่องเล่าเดินทางกับรูปเพียบๆ ในเว็ป Trekkingthai  ตาม link  แกะรอยเขาสระเขาบรรทัด  ว่าแต่อย่าเพิ่งใจร้อนหล่ะ อ่านเรื่องราวที่ป๋มเล่าก่อน ค่อยคลิกนะขอรับ จะได้อรรถรสเพิ่มขึ้น

เพราะเรื่องราวที่จะเล่านี้ วิกกี้ไม่ได้เขียนไว้ในบันทึกเดินทาง ยกมาเล่าเน้นๆ เฉพาะความลี้ลับ ที่เพื่อนๆ ร่วมทริป และตัวป๋มเองประสบนะขอรับ
วันแรกของป่าที่เขาบรรทัด เราออกเดินกันตอนบ่าย ข้ามธารน้ำชายป่า ไปนอนกันริมธารน้ำตก ในป่าไม่ลึกนัก ป๋มแอบอิจฉาเพื่อน"ผู้ชายสีน้ำทะเล" แต่พวกเราเรียกกันย่อๆ ว่า "ชายน้ำ"ไปผูกเปล อยู่ริมธารน้ำตกที่ไม่สูงนัก และตรงนั้น เป็นลานหินกว้าง ๆ จนเกือบจะไปขอคอนโด(ผูกเปลเป็นชั้นๆ ซ้อนกันหน่ะ) แต่ไม่เป็นไร ทริปนั้นป๋มเอาเตนท์ไป ขอนอนเต้นท์แล้วกัน  ยันเช้าถึงได้รับรู้เรื่องราวจากเพื่อนชายน้ำ ที่บอกว่า" เมื่อคืนผมได้ยินพระสวดทั้งคืนเลย"
"เฮ้ยยย เจงดิ"   พวกเราหลายคนร้องเกือบพร้อมกัน "สวดว่าไง"
"จำไม่ได้ แต่มันเป็นบทสวดแหล่ะ ผมเองก็เหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น รู้สึกเหมือนตรงลานหินหน่ะ มีพระมานั่งสวดอยู่เต็มไปหมด" ชายน้ำขยายความ
"โอววว พระเจ้า" ดีนะที่วิกกี้ไม่ไปขอคอนโดด้วย 

เท่านั้นไม่พอ คืนถัดมา หลังที่เดินผ่านป่าดิบ จนไปทะลุออกหมู่บ้านชายป่า ที่บ้านตระ อ.ปะเหลียน จ.ตรัง คืนนี้เรานอนกันที่บ้านพี่ศรี สามีเป็นผู้ร่วมพัฒนาชาติไทย สมัยอยู่ป่าร่วมรุ่นกับ พวกชำนิ+ ประพัฒน์ นั่นแหล่ะ รูปวาดสมัยก่อนเป็นรูปค่ายในป่า แขวนติดข้างฝาบ้านไว้  บ่านพี่ศรียังไม่มีไฟฟ้าใช้  เราอาศัยจุดเทียน ล้อมวงกินข้าว พูดคุยยามค่ำคืน ..... รวมถึง  เสือสมิง...

พี่ศรีเล่าให้ฟังถึงความลี้ลับของป่าเขาสระ ที่ยังมีงูตัวใหญ่ขนาดต้นไม้ ที่เคยเจอนอนขวางถนน รวมถึงหมีควายตัวใหญ่ ที่พี่ศรีเคยไปจ๊ะเอ๋มาพร้อมกับพี่สะใภ้ แต่โชคดีที่เจอกันตรงชายน้ำ แต่พี่แกก็ตกใจ ตกลงไปในน้ำ เจ้าหมีก็ตกใจ เลยเพ่นไปอีกทาง ...

"เดินป่าที่นี่ ตอนกลางคืนก็เกาะกลุ่มกันไว้นะ นอกจากหมีแล้วยังมีเสืออีก ไม่นานมานี่ ก็มาเอาแพะไปกิน"  พี่ศรีเล่าให้ให้ป๋ม ที่บังเอิญขึ้นบ้านไปนั่งคุยกับพี่เค้า ในขณะที่เพื่อนๆ กำลังล้อมวงบรรเลงกีตาร์ด้วยสำเนียงท้องถิ่น อยู่ใต้ฟรายชีตตรงลานหน้าบ้าน

แล้วจู่ๆ พี่ศรี ก็เล่าถึงเรื่องเสือสมิง ที่ป๋มเองก็เคยอ่านแต่ในการ์ตูน กับแม่เล่าให้ฟัง

"ทวดพี่ ตอนแรก ๆ ก็อยู่บ้านด้วยกันนี่แหล่ะ แต่จู่ๆ วันหนึ่ง เค้าก็มีอาการแปลก เริ่มเงียบ ไม่พูดไม่จา แล้วก็ชอบไปอยู่คนเดียวท้ายไร่จนค่ำมืด ค่อยกลับมา ตอนหลังก็ไปปลูกกระต๊อบอยู่ที่นั่นคนเดียว ลูกๆ หลานๆ ก็เอาข้าวเอาน้ำไปส่ง หลัง ๆ เห็นมีขนออกมาตามซอกนิ้ว แล้วก็ซอกหูด้วยนะ ตอนที่มีขนงอกมานี่ พอมีคนเอาข้าวเอาน้ำไป แกก็เผ่นเข้าป่า "เค้าลือกันว่าเป็นเสือสมิง" จนตอนหลังไม่มีใครกล้าไปหา แต่แกก็ไม่ได้ทำไรใครนะ"

พี่ศรีหยุดเล่า พร้อมกับป๋มหายใจเฮือกใหญ่ 
แสงเปลวเทียนที่จุดอยู่เล่มเดียว พริ้วไหวจากกระแสลมที่พัดวูบเข้ามา
จนเสียวสันหลัง
อยากจะเปลี่ยนเรื่องคุย แต่ก็อดถามไม่ได้
"แล้วมีใครเคยโดยทวดเล็กเล่นงานมั๊ย หรือเคยเจอตอนที่บอกเป็นเสือสมิง"

"มีเหมือนกันที่ มีพวกเกเรเข้ามาขโมยหรืออะไรสักอย่างนี่แหล่ะ ก็มีคนไปขอทวดเล็กช่วย ทวดเล็กก็มาช่วย" แต่พี่ศรีก็ไม่บอกละเอียดว่า ช่วยจัดการอย่างไร

"ทวดพี่ชื่อเล็ก" พี่ศรีพูดพร้อมกับมองหน้าป๋ม  ป๋มเองถึงกับสะดุ้งเฮือก
"เอ่อ...พี่คะ  หนูก็ชื่อเล็ก  แต่ไม่เกี่ยวนะคะ" 
  ป๋มรีบชี้แจง ก่อนที่จะเปลี่ยนเรื่องพูดคุย เพราะไม่อยากกลัวจนไม่กล้าเข้าป่าพรุ่งนี้ แต่สิ่งที่รับรู้ก็ใช่ย่อยไปกว่ากัน
"เดินป่านี้ก็อย่าทิ้งกันนะ...พวกสัตว์ป่ามันยังมีอยู่"

แล้ววันรุ่งขึ้น ก็คงเป็นอีกหนึ่งวันของการเดินป่าแห่งนี้ ที่พวกเราชาวคณะคงไม่ลืม เราเริ่มขึ้นเป้กันแต่เช้า แต่เส้นทางวันนี้ทำให้เราทำเวลาไม่ค่อยได้ เพราะต้องเดินลัดเลาะตามก้อนหินกลางธารน้ำ บางทีก็ต้องลุยไป แต่โทษที หินลื่นโคตรๆ จนเพื่อนป๋ม GTO ออกปาก "หินที่นี่ เวอร์จิ้นทุกก้อนเลยเนอะ"

และคืนนี้แหล่ะ ที่เราชาวคณะต้องอดข้าว อดน้ำ ประทังชีวิตด้วยน้ำหวายทีละหยด ทีละหยด เพราะเสียเวลากับเส้นทางไต่เชือกขึ้นหน้าผา แล้วยังถ่ายรูป"รองเท้านารีคางกบใต้" กันอีกนานๆ  แถมวันรุ่งขึ้นก่อนออกจากป่า ราวเที่ยง เจอฝนตกหนักด้านบน  แล้วน้ำป่าก็ทะลักมา จนเราต้องจ้ำพรวด ๆ เร่งรีบข้ามน้ำ ตัดขึ้นเขา กว่าจะออกมาชายป่าก็ปาเข้าไป 3 ทุ่มครึ่ง ไฟฉายทยอยออกมาส่องสว่างๆ 1กระบอกต่อ 2-3 คน เพื่อเซฟแบตฯ  เดินไปสะดุดไป ชนิดที่เพื่อนป๋ม"Titan" ออกปาก "ผมเดินด้วยใจเลยนะเนี่ยะ"

ผลพวงหลังจากกลับมา