ความเดิมตอนที่แล้ว : เดินขึ้นภูกระดึง กับระยะทาง 5.5 กม แล้วยังต้องเดินทางราบอีก 3.7 กม. จากหลังแป ถึง ศูนย์บริการนักท่องเที่ยววังกวาง ไปนั่งจับเจ่ารอสัมภาระ ที่มาหลังฝนตกหนัก

http://www.oknation.net/blog/vickie/2008/06/02/entry-1

เมื่อคืนหลับสบาย ตื่นจนสายพร้อมกับแสงตะวันสาดส่อง ...มาภูกระดึงทีไร ไม่เคยตื่นทันไปดูตะวันขึ้นที่ผานกแอ่นกับเค้าซะที 5 5 5 5  ก็ธ่อ ป๋มขี้เกียจตื่น แต่ไม่เท่ากับขี้เกียจตั้ง 2 กม. เพื่อไปดูอาทิตย์ขึ้น  หลังจากดูโปสการ์ดที่วางขายแล้ว ป๋มก็ตัดใจได้  นอนตื่นสายดีกว่า  ...หุหุหุ

เช้านี้โอ้เอ้ได้ไม่นาน เพราะนัดหมายเข้าป่าปิด 8 โมงเช้า รีบล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนไปกินข้าว แล้วก็ตระเตรียมเสบียงมื้อเที่ยง วันนี้ พวกเราดังแล้วแยกวง ป๋มเข้าป่าปิดกับเพื่อนอีก 2 คน ส่วนอีก 4 คน ไปเดินเล่นถ่ายรูปตามผาต่างๆ

แต่มีเหรอที่เราจะได้เข้าป่าปิดกัน 3 คน ทีมเราไปกันทั้งหมด 10 คน เพราะไปรวมกับน้องอีก 2 กลุ่ม พอเจอหน้ากัน ต่างก็ร้อง "อ้าว"  ก็ขึ้นสองแถวมาด้วยกันนินา

"พี่สง่า" เจ้าหน้าที่ ที่พาเราออกเดินหลังชำระค่าธรรมเนียมเรียบร้อย  ซึ่งเจ้าหน้าที่จะทอดเวลาในการนำนักท่องเที่ยวออกเดิน เพื่อแต่ละกลุ่มจะไม่ซ้อนกัน หรือกลายเป็นกลุ่มใหญ่เกินไป  เพราะงั้น แม้วันนี้จะดูมีนักท่องเที่ยวเข้าป่าปิดเยอะ  แต่พอเดินเข้าไปจริงๆ มีแต่กลุ่มเราแค่ 10 คน

"ป่าปิดภูกระดึง" พื้นที่โซนในที่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าได้ในช่วงฤดูร้อน ระหว่างเดือนเมษายน - พฤษภาคม จากนั้นก็จะปิดพร้อมกับการปิดให้ให้นักท่องเที่ยวขึ้นภูกระดึง 

พื้นที่ป่าปิดส่วนใหญ่เป็นทุ่งหญ้า มีแนวหินใหญ่เหมือนเป็นสันเขื่อนกันดินถล่ม ตามขอบเขา 2 ฝั่ง ที่ได้ชื่อว่า "กำแพงเมืองจีน" มีน้ำตกขึ้นชื่อคือ "น้ำตกหงษ์ทอง" กับ "น้ำตกขุนพอง" ที่มีต้นเมเปิ้ลใหญ่ แผ่กิ่งก้านอยู่หน้าน้ำตก

อ้อมหลังองค์พระไปไม่ไกล ก็ข้ามน้ำตกธารสวรรค์ ป๋มอดไม่ได้ที่จะหยุดถ่ายรูป วันนี้ก็งัดกล้องตัวเดิมนั่นแหล่ะมาใช้ แต่คงต้องเปิดไว้ตลอดเวลา พร้อมไม่งั้นฟังเสียงเฟืองมันครืดคลาดแล้วใจหาย ... คราวนี้น้ำน้อยกว่าที่เคยไปเมื่อคราวก่อนมากทีเดียว เดินข้ามสบายๆ

ว่าแต่หยุดถ่ายรูปนิดเดียว คนอื่นเดินหายไปแล้ว  "หุหุ ... เค้าไม่ถ่ายรูประหว่างทางเดินกันเลยเหรอ" ป๋มได้แต่คิดในใจ  อ้าวนั่นเจ้าโก หยุดถ่ายรูปทิวสนอยู่ข้างหน้าเหมือนกัน  ลงท้ายเรา 2 คนก็เดินตามหลังไปห่างๆ ดีกว่า

ทิวสนที่คุ้นเคย

เดินไป ถ่ายรูปไปกับเส้นทางคุ้นเคย  สองปีผ่านไป เส้นทางป่าปิดก็ยังคงเดิม รายทางที่สองเท้าก้าวผ่าน มีทั้งกระดุมเงิน หม้อข้าวหม้อแกงลิง  กับดอกอะรูมิไร้ ทั้งสีเหลือง และสีชมพู  

ชอบที่สุด วันนี้ฟ้าแจ่มใสสีฟ๊าฟ้า  มีเมฆเป็นริ้วขาวๆผาดผ่าน ทำให้เรา 2 คน เดินไปได้อย่างช้า ช้า  .... ช้า

"เฮ้ยคุณ  น้องกลุ่มนั้นเค้าไปกันถึงไหนแล้วเนี่ยะ .... เค้าไม่หยุดถ่ายรูปกันบ้างหรือไงเนี่ยะ"  ป๋มพรึมพรำกับเพื่อนที่เดินด้วยกัน 

ดอกหญ้าที่ชื่นชอบ กับสายลมพัดโบก  จำได้ว่า 2 ปีก่อนก็ถ่ายรูปมุมเนี่ยะ  แต่ฟ้าคนละอารมณ์เลยเชียว

วันนี้ขอถ่ายภาพท้องฟ้า ท้องฟ้า และท้องฟ้า เยอะๆ นะฮับ ก็ป่าปิดภูกระดึงหน่ะ ระหว่างเส้นทางก็ดูจะเป็นทุ่งหญ้าซะเป็นส่วนใหญ่ แล้ววันนี้ฟ้าก็เป็นใจซะด้วย

          ต้นไม้ใหญ่ยืนต้นตาย ช่วยให้ทุ่งหญ้าของป๋ม ไม่โล่งจนเกินไป

           ทุ่งหญ้า บนภูสูง มาคราวนี้ เขียวสดได้ใจ  กับฟ้าใสๆ

                                         ฟ้าแจ่มเมฆ สวย 

"เมฆก้อนนี้เหมือนโลมา กำลังแหวกว่าย  เอ๊ะ หรือพะยูน กำลังว่ายหาหญ้าทะเล

ป๋มถ่ายรูป ไป จินตนาการไป ผ่านทุ่งหญ้า กับแดดร้อนๆ ในบางช่วงที่พอกลับถึงบ้านก็กลายเป็นเหลนท่านเปาเลย แถมหน้าลอกอีกต่างหาก

กำแพงฝั่งซ้าย  สันเขาอีกฝากหนึ่งกับที่เราเดินอยู่  ลึกเข้าไปหน่อยเป็นที่ตั้งของสถานีส่งสัญญาณโทรคมนาคม กองทัพอากาศ เป็นจุดที่ขากลับ เราจะเดินตัดขึ้นไป ตามด่านช้าง  เพื่อเดินไป"ผาหล่มสัก"

             ส่วนนี่....ฝั่งขวา   เสี้ยวหนึ่งของกำแพงเมืองจีน

                ส่วนลึกต่อเข้ามา ของแนว "กำแพงเมืองจีน"