.

เรื่องเล่าในราวป่า กับ ส.ขานคำ 

.ตอนที่ 4.

ตอนที่ 4

แสนคึกคัก-ลูกหลานนักปฏิวัติในฐานที่มั่น

งานสร้างโรงเรียนการเมืองการทหาร 7 สิงหา คืบหน้าไปพร้อม ๆ กับจำนวนสหายนักเรียนเพิ่มขึ้น ใครมาก่อนก็สร้างบ้านไว้รอคนมาทีหลัง

งานหลักอย่างหนึ่งที่ต้องตระเตรียมไว้ก็คือ การฟันไร่ เพื่อเตรียมเสบียงอาหารไว้รองรับระหว่างการศึกษาการเมืองการทหาร

สหายชนชาติม้งจำนวนรวม 3 หมู่เป็นสหายชาย 2 หมู่ สหายหญิง 1 หมู่ เดินทางมาเข้าร่วมโรงเรียนการเมืองการทหาร 7 สิงหา ด้วยความคึกคัก สหายชนชาติม้งทั้ง 3 หมู่นี้ ส่วนใหญ่เป็นลูก ๆ หลาน ๆ ทหารและสหายผู้ปฏิบัติงานชนชาติม้ง

ความคึกคักแห่งเยาวภาพของเยาวชนเปล่งประกาย จรัสกล้าอย่างเต็มที่จากบรรดาสหายม้งเหล่านี้

แม้มิใช่จะเป็นดั่ง “ พวกเรา ลงกลางน้ำกระทุ่ม คลื่นแล่นฉิวปะทะเรือดุจเหินบิน….” เพราะอยู่เป่าเขา

แต่พวกเขา ( ส. ชนชาติม้ง) แสดงความคึกคักเร่าร้อน ตั้งแต่การตัดไม้ไผ่ เพื่อสร้างบ้าน การฟันไร่ถึง 3 ไร่ คือไร่ข้าว, ไร่ข้าวโพด และไร่มันสำปะหลัง ส่วนไร่ผักสหายที่ราบไปฟัน

“ ม้งคือเจ้าภูเขา”

เยาวภาพแห่งเยาวชนของลูกหลานนักปฏิวัติ ประชาชนในฐานที่มั่นในปี 2521 เป็นอย่างไร

เช้าตรู่พวกเขาในชุดทปท . เดินขึ้นภูชายแดน ( ยังอยู่ฝั่งลาว) พร้อมเสียงเพลงปฏิวัติภาษาม้งและภาษาไทย กึกก้องป่าเขาลำห้วย ตกเย็นกลับลงมาพร้อมเสียงเพลง ( งานฟันไร่จะห่อข้าวกลางวันไปกิน เพื่อไม่ต้องเสียเวลาเดินทางกลับมากินข้าวกลางวันที่สำนัก)

การเดินขึ้นภูสูงพร้อมกับร้องเพลงท่วมเขาทะลุฟ้านี่ เป็นเรื่องท้าทายสำหรับสหายที่ราบอย่างมาก เรื่องนี้เสมือนเป็นยิ่งกว่าประกาศนียบัตรแห่งการเดินภู ที่ต้องประสานลมหายใจเข้าออกกับจังหวะการก้าวขา

สหายชนชาติบางคนยังเป่าขลุ่ยผิว ( ขลุ่ยไม้ไผ่ที่เป่าด้านข้างแบบเดียวกับขลุ่ยจีนหรือฟรุต) เวลาขึ้นลงภู

ในช่วงนั้นบรรดาสหายที่ราบซึ่งเป็นนักศึกษาและเพิ่งเข้าป่า อยู่ระหว่างการฝึกฝนพละกำลังขั้นพื้นฐาน

ส่วนสหายชาวนา แม้ไม่มีปัญหาเรื่องพละกำลัง แต่จังหวะก้าวขา การใช้กล้ามเนื้อ การเดินขึ้นเดินลงภูต่างกับการเดินที่ราบ

สหายชาวนาจะเดินนำลิ่ว ๆ เมื่อผ่านช่วงที่ราบ แต่เมื่อขึ้นดอย ไต่ภู สหายม้งก็จะแซงขึ้นหน้าไป ( กรณีที่เส้นทางไม่อันตรายปล่อยให้เดินอิสระ แต่ส่วนใหญ่จะจัดการเดินทางเป็นหมวดหมู่ ไม่มีการแซงหน้ากันให้เสียขบวนแถว)

ชื่อสหายชายชนชาติที่พอนึกออก อาทิ ส . ชูธง, ส. ธงรบ, ส. ธงสู้ เป็นต้น ส่วนสหายหญิงชนชาติ มี ส. ชื่นใจ, ส. ชื่นจิต, ส. สุดา เป็นต้น

สหายชนชาติไม่เพียงแต่คึกคัก ยังคึกโครมอีกด้วย

เรื่องมีอยู่ว่า หมู่สหายม้งชายขึ้นภูไปตัดไม้ไผ่เพื่อมาสร้างบ้าน เสียงร้องเพลงเคลื่อนสูงขึ้น ๆ ไปตามทางเดิน จากนั้นพอแว่วเสียงตัดไม้ ดัง โป้ก ๆ มาบางครั้งบางคราแล้วแต่กระแสลม

ประมาณใกล้ ๆ เที่ยง ซึ่งบางวันจะมีเครื่องบินมาบินวนเวียนอยู่แถวดอยยาว - ผาหม่น บ้างครั้งก็ข้ามภูชายแดนมาฝั่งลาวด้วย

วันนั้นไม่มีเสียงเครื่องบิน แต่มีเสียงโครมครามตึงตังดังปานป่าแตกภูถล่มมาจากภูชายแดน

“ เขีย! โอ้ว!! ช้งลอ!!!…” เสียงตะโกนภาษาม้งดังขรมตามมา ( หนี! เว้ย!! ไผ่มาแล้ว!!!..)

“ ช้งลอ! เขีย!! โอว!!!! ( ไผ่มา! หลบ!! เว้ย!!!!)

เสียงตะโกนภาษาม้งดังขรม เวลานั้นสหายนักเรียนการเมือง - การทหาร 7 สิงหา ล้วนเข้าใจคำม้งง่าย ๆ กันแล้ว ประกอบกับรู้ว่า สหายชนชาติม้ง 1 หมู่ขึ้นไปตัดใหม่ไผ่บนภูชายแดน จึงไม่มีใครแปลกใจกับเสียงนั้น

เสียงตึงตัง โครมคราม และเสียงตะโกนบอกสอดรับกันเป็นจังหวะจะโคนประมาณ 30 นาที

จากนั้นเสียงเพลงปฏิวัติทั้งม้ง ทั้งไทยก็ดังขึ้นอีก

“ พวกเราเป็นนักเรียนของประชา…………..”

“ แป๋เหย่งเทียแป่เส็ง…………………..”

กระทั่งมีเสียงไฮ่เก๋อเซียะ ตามมา รวม ๆ เสียงทั้งหลายก็ลั่นภูตามเคย ที่ ขาด หาย ไปก็เพียงเสียงขลุ่ยผิว ตอนนั้นสหายที่อยู่เชิงดอยยังคิดอยู่ว่า สหายชนชาติม้งทำอะไรกันนี่?

…………………..

“ ครั้นแล้วความจริง ก็ปรากฎ ”

ความงามงดแห่งพลังการสร้างสรรค์

“ ซุงไม้ไผ่” ยาวใหญ่ หลายลำนั้น

ทิ้งลงดอยลดหลั่นตามกันมา

“ ม้งตัวน้อย” ไผ่ตัวใหญ่ ใยฉุดลาก

ใช่เรื่องยากทิ้งดิ่งดอยไหลถลา

ส่งเสียงเตือนจับจังหวะกะเวลา

“ ซุงไม้ไผ่” พร้อมหน้ามาตีนดอย

เมื่อบรรดา “ ซุงไม้ไผ่” ที่หมู่สหายม้งใช้วิธีพิสดาร ทั้งคึกคัก !! และคึกโครม!! ไหลไม้ไผ่ มาถึงตีนดอยใกล้สำนัก แล้ว จากนั้นเป็นการลากช่วงสั้นมากองรวมกันไว้ ก่อนนำไปสร้างโรงเรือนต่อไป

ที่ใช้คำว่า “ ซุงไม้ไผ่” เพราะขนาดไม้ไผ่ที่ตัดมานั้นใหญ่กว่าโค่นขาผู้ใหญ่ตัวโต ใหญ่เกือบจะเท่าสหายชนชาติที่ส่วนใหญ่ตัวเล็กทะมัดทะแมง ลำไผ่ยาวราวสัก 7-8 เมตร ดังนั้นเวลาซุงไม้ไผ่จำนวนมากไหลลงมาตามความลาดชันของดอยสูงจึงมีความเร็วสูง เสียงดัง และทะลุทะลวงกิ่งไม้ ต้นไม้ที่ขวางทางลงมาเชิงดอยเร็วขึ้น

การตัดไผ่และทิ้งลงดอยดังกล่าว ทำให้จำนวนไม้ไผ่ที่มาใช้สร้างบ้านพักก็ครบถ้วนตามความต้องการเร็วขึ้น

อย่างไรก็ตามวิธีการไหลไผ่ลงดอย พร้อมตะโกน เขีย ช้ง ล้อ นี้ไม่ได้ใช้บ่อยนัก สหายเล่าเม็งประกาศกฎว่า วันไหนจะใช้วิธีนี้ต้องแจ้งล่วงหน้าให้ทุกคนในกองร้อยทราบ เพื่อป้องกันอันตราย

ธงพรรค ที่นำไปปักบนผาชูธง ยามที่ทหารป่า รบชนะ ฝ่ายรัฐบาล

ทะเลชีวิต

คำร้อง-ทำนอง :จิตร ภูมิศักดิ์

ลมหวิว ....เจ้าแผ่วโชยพริ้ว มาปลอบใจข้า
ยิ่งกระพือโหม ไฟที่โรยรา ลนลวกอุรา ที่แสนสุดร้อนรน

คอยหา....เฝ้ามองขอบฟ้า ใยช่างมืดมน
โอ้สุดที่รัก ล่องลอย ทุกข์ทน ฝ่าคลื่นฝืนลม ว่ายวน

ดวงดาว...เอ๋ย วอนดาว โปรดจงปรานี
วานดาวชี้ทิศทาง ให้แก่เพื่อนใจ

จง ทรงผอง พลัง ยืนหยัด สู้ไป
ฝ่าฟัน จงเขามีชัย รอดพ้นคืนมา

ความหวัง โปรดอย่าหักหลัง ลวงหลอกใจข้า
สิ่งที่ใฝ่ฝันจงอย่าโรยรา บรรเจิด อยู่บนนภา ดั่งแสงดาว....
ตราบ...นิรัน...ดร........

*****************************

หมายเหตุ :

....นำเพลง "ทะเลชีวิต" มอบให้ใครคนหนึ่ง....เพื่อเป็นกำลังใจให้กับคนนั้น เพราะรู้ว่า เขาชอบเพลงนี้มาก....และให้เป็นกำลังใจกับทุกท่าน...ที่ทุ่มเทเพื่อสังคมที่ดีงาม อย่าได้ทิ้งอุดมการณ์ และความฝัน ....แม้ว่าอุปสรรคข้างหน้า จะเต็มไปด้วยขวากหนาม...จงก้าวไปข้างหน้า...เพื่อคนที่รอคอยให้กำลังใจ...อย่างเต็มเปี่ยม

.... ศรัทธา ไม่ได้สร้างขึ้นมาในวันเดียวฉันใด จงรักษาศรัทธานั้นไว้ให้ยั่งยืนนาน....

....ติดหนี้ การเยี่ยมตอบแทนตามบ้าน เพราะเพิ่งมีโอกาสได้กลับมาหน้าจอ  ให้สัญญาว่าจะกลับไปเยี่ยมทุกท่านไม่ให้ขาดตกบกพร่อง.....และขอบคุณทุกท่านที่เป็นกำลังใจ...ให้ผลงานชิ้นนี้ผ่านไปถึงตอนจบ...อย่างไม่ท้อแท้..

.

ประกาศ

โอเคเนชั่น ไม่โอเคนะคะวันนี้ อืดสุด ๆ (เว็บอื่น ๆ ไม่เป็นค่ะเปิดดูแล้ว) ไปเยี่ยมตอบแทนท่านที่ได้เข้ามาเยี่ยมทั้งหน้านี้และ ตอนที่ 2 - 3 ช้า ต้องกราบขออภัยเป็นอย่างยิ่ง แต่จะไปให้ถึงแน่นอนทุกท่านค่ะ จะพยายาม ๆๆๆๆ และ พยายาม