กลับบ้านที่อุบลฯคราวนี้ พอเลยเที่ยงวันที่บ้านผมก็ต่างคนต่างหอบที่นอนคนละตัวออกมานอนรับลมกันใต้ร่มไม้ที่หน้าบ้าน แม่ผมไม่นิยมเปิดแอร์ตอนกลางวันครับ แม่บอกว่าเปิดแอร์มันเปลืองไฟ มานอนใต้ร่มไม้ดีกว่า สาบานได้ว่าแม่ไม่ได้เห่อโลกร้อนอะไรนั่นหรอก แค่ค่าไฟมันแพง เราก็เลยแยกย้ายกันไปนอนกันคนละมุม พ่อจะนอนที่โถงหน้าบ้านกับพี่สาว ยังดีที่บ้านผมแม้จะชั้นเดียวแต่ก็หลังคาสูงเลยพอได้ลมเย็น

   แม่จะไปนอนในโรงเก็บของที่สร้างขึ้นด้วยเสาเพียงสี่ต้นมุงด้วยสังกะสี หลายคนคงคิดว่าแม่ผมเข้านอนใต้หลังคาสังกะสีมันจะเย็นได้ยังไง เฉลยให้รู้กันว่า ข้างๆโรงเก็บของนั่นแม่ผมปลูกไม้เลื้อยไว้ในกระถางครับ พอโตมันก็เลื้อยขึ้นไปปกคลุมหลังคาทั้งหมดไว้ ผลที่ได้คือเราไม่ต้องติดฉนวนกันความร้อนเพราะต้นไม้กรองความร้อนไว้ได้หมด ภายใต้หลังคาสังกะสีเลยเย็นสบายไม่ร้อนแม้แต่นิดเดียว แถมมีสีสันสวยงามอีกด้วย...

   วันนึงแม่บอกว่าลองเดินเข้าไปดูตัววัดอุณหภูมิซิว่าเท่าไรแล้ว พอผมเห็นตัวเลขก็ตกใจครับ 39 องศาฯ ตายล่ะหว่า..

   ผมได้ยินเรื่องที่คนเราปล่อยก๊าซเรือนกระจกมากๆแล้วจะทำให้โลกร้อนมาตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็คิดว่าอย่างน้อยเหตุการณ์นี้มันจะไปเกิดในรุ่นลูกรุ่นหลานเรา บางคนบอกว่าจะเกิดเหตุแบบนี้ก็อีกเป็นร้อนปี ... ผมก็ไม่ได้คิดอะไร คิดเพียงแต่ว่ากว่ามันจะเกิดเราก็ไม่รู้อยู่ไหนแล้ว อย่าไปสนใจดีกว่า...แต่นี่ วันนี้..ข้างหน้าผมความร้อนของอากาศที่บ้านมันจะ 40 องศาเซลเซียส มันเกิดขึ้นแล้ว...กับตัวผมเองไม่ใช่รุ่นลูกหรือรุ่นหลานผมแล้ว...

   ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะเราและผมเองเห็นแก่ตัวครับ เชื่อมั้ยว่าธรรมะข้อนี้ช่วยแก้ไขโลกร้อนได้ เพียงแต่เราไม่เห็นแก่ตัว พอรู้ว่ากว่าเหตุการณ์โลกร้อนจะเกิดขึ้นมันก็ตั้งอีกร้อยปีข้างหน้า เราก็คงตายไปแล้ว ทุกคนเลยตะบี้ตะบันปล่อยของเสียกันอย่างเต็มที่ อ้าว...อย่างนั้นเราก็ไม่ได้รักลูกรักหลานเราอย่างที่ปากบอกน่ะสิ รู้ทั้งรู้แต่ประมาทไงครับ ก่อนปรินิพพานพระพุทธเจ้าถึงได้บอกให้พระทั้งหลายจงตั้งพร้อมอยู่ในความไม่ประมาท..นี่ไงครับผลของความประมาท มันเลยเกิดเหตุเร็วขึ้นกว่าเดิมเป็นร้อยปี

   อันนี้ก็เห็นจะจริงครับที่ว่าเราเห็นแก่ตัว ก็เพราะ..เรารักตัวเองมากกว่ารักคนรุ่นหลังที่จะเกิดขึ้นมาเพราะเราอีกนั่นแหละ  ใครเกิดมาทีหลังก็ถือว่าซวยไปต้องมานั่งแก้ไขปัญหากันเอาเอง โชคร้ายที่เกิดช้า เราคิดกันอย่างนี้จริงๆ

   ผมเปิดดูแผนที่ป่าไม้ประเทศไทยแล้วก็ตกใจครับ เมื่อ 40 กว่าปีที่แล้วเรามีพื้นที่ป่าไม้ประมาณ 50 % ของพื้นที่ประเทศ เวลาผ่านไป...วันนี้เราเหลือป่าไม้เพียง 30% ของพื้นที่ เหตุผลหรือครับ ก็เพราะ คนไทยรุ่นก่อน ทำความเดือดร้อนไว้ให้เรานั่นแหละครับ เขาเห็นแก่ตัวเอง เห็นแก่เงินกันไง

   คนรุ่นเมื่อ 40 ปีก่อนเขาเห็นแก่ตัวตัดไม้ทำลายป่ากันหมด พวกเราคนไทยที่เกิดมาตอนนี้เลยต้องรับกรรมจากการกระทำของคนไทยรุ่นก่อนไงล่ะครับ จะบอกให้ก็ได้ว่าคนไทยเมื่อก่อนเขาไม่ได้รักพวกเราที่เกิดมาในตอนนี้หรอกครับ ถ้าเขารักเราเขาจะตัดไม้ทำไมล่ะ ทั้งๆที่รู้ว่าตัดไม้แล้วปัญหาอะไรบ้างจะเกิดตามมา แต่เขาก็ยังปล่อยให้ลูกหลานก็คือพวกเราในวันนี้ต้องเจอกับปัญหาน้ำท่วม ฝนแล้ง ขาดน้ำ ก็เพราะคนรุ่นก่อนทำไว้ทั้งนั้นแหละครับ พวกเขาก็เห็นแก่ตัวไงล่ะ

   มาถึงวันนี้ พวกเราก็ก้าวขึ้นมาดูแลประเทศแทนเขาแล้ว เราจะแก้ไขปัญหานี้กัน หรือคิดอย่างคนรุ่นที่แล้วว่า ช่างมันเถอะกว่าปัญหาจะเกิดเราก็ตายกันไปแล้ว ซึ่งเดี๋ยวก็จะมีคนอย่างผมเกิดขึ้นมาอีก แล้วก็ต้องมาเขียนต่อว่าคนรุ่นก่อนกันอีก

   ถ้าเรารักลูกหลาน เป็นห่วงคนข้างหลังกันจริงๆ ช่วยกันลดความเห็นแก่ตัวแล้วมาช่วยกันดูสิครับว่า ต้นไม้คนละต้นพอจะปลูกให้กับโลกเราได้มั้ย อะไรที่จะช่วยลดพลังงานพอจะทำได้มั้ย แสดงออกกันเถอะครับว่าคุณรักลูก หลาน เหลน ที่จะเกิดตามมาจริงๆ...แล้วโลกจะหายร้อนครับ