เวลาผมโดนบ่นให้เข้ามาเขียนเรื่อง ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะเขียนอะไร

ผมเป็นคนพูดไม่เก่ง ไม่แสดงออก จึงทำให้ผมค่อนข้างเก็บตัว

แล้วไหนจะเรื่องงาน เรื่องเรียน ผมบอกเธอเสมอว่าไม่รู้จะเขียนอะไร

การเมือง ผมอ่านติดตาม....

ข่าวสาร ผมรับรู้ ผมสนใจ....

ขนาดพูดผมยังพูดไม่เก่ง เรื่องเขียนนี้ลืมได้เลยครับ...

พวกคุณจึงเห็นได้ว่าผมไม่ไปคอมเม้นท์ที่ไหนเลย แต่ผมไปอ่าน....

เธอบอกให้ผมค่อยๆเริ่ม...

จริงซินะครับ ตั้งแต่เธอได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของผม...

ผมยอมรับว่าผมค่อยๆปรับตัวในหลายๆอย่าง

เธอทำให้ผมเรียนรู้ว่า "ความรัก" สามารถทำให้คนเราทำในสิ่งที่สร้างสรรค์

บล็อกนี้จึงทำให้ผมเขียนอะไรไม่ได้มาก นอกจากความรู้สึกที่มีกับเธอ

กับเสียงเพลงที่ผมเลือกมาให้เธอ ซึ่งเธอเองคงเข้าใจได้ไม่ยากเพราะเป็นสิ่งที่เธอรัก

เวลาสี่ปี ดูเหมือนนานกับการได้พบใครบางคน แต่สำหรับผมเวลาในปัจจุบัน

เป็นสิ่งที่ผมแคร์ที่สุด ผมคงทำได้แค่รักษา สิ่งที่ผม"รัก"ให้อยู่กับผมนานที่สุด

การจะบอกใครสักคนสำหรับผมว่า"รัก" เมื่อก่อนผมไม่ชอบที่จะพูดบ่อยๆ

แต่เธอบอกว่า "บอกเถอะค่ะ" เผื่อวันนึงเราไม่ได้เจอกันจะได้ไม่เสียใจ

ผมจึงปรับตัวยอมรับอะไรๆที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต

ซึ่งเป็นสิ่งใหม่ๆสำหรับผม พอมาคิดดูก็จริงอย่างที่เธอบอกนะครับ

การกระทำอย่างเดียวบางครั้งมันไม่เพียงพอ ซึ่งก็คงเหมือนกับการพูด

พูดเพียงอย่างเดียวก็คงไม่พอ ต่อจากนี้ผมก็คงทำเต็มที่เท่าที่ผมจะทำได้

และพยายามจะไม่ทำอะไรให้เธอรู้สึกเสียใจ

ขอบคุณมากครับที่ก้าวเข้ามาในชีวิตของผม "คุณที่รัก"

ดูแลตัวเองด้วย ยิ่งซุ่มซ่ามอยู่  "รักนะครับ"