การเสิร์ฟ เป็นทักษะแรกที่เกิดในการแข่งขันวอลเลย์บอล  และเป็นทักษะการรุกอย่างหนึ่งที่สามารถทำคะแนนได้ทันที (Scoring skill) ลูกเสิร์ฟที่มีพลังและประสิทธิภาพสามารถข่มขวัญคู่แข่งขันและชิงความได้เปรียบเป็นผู้คุมเกมส์การเล่นได้ด้วย

วัตถุประสงค์ของการเสิร์ฟคือ การทำคะแนน หรือหากไม่สามารถทำคะแนนได้ทันทีก็จะเป็นการทำลายรูปแบบการรุกของฝ่ายตรงข้าม ซึ่งจะทำให้การตั้งรับของฝ่ายเราทำได้ง่ายขึ้น สร้างโอกาสที่ได้เปรียบในการรุกตอบโต้ (Counter attack) ดังนั้นผู้เล่นจึงควรฝึกการเสิร์ฟให้เกิดความชำนาญ โดยการฝึกหัดเสิร์ฟด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งที่เหมาะสม และดีที่สุดตามความถนัดของผู้เล่นแต่ละคนเอง

รูปแบบเทคนิคการเสิร์ฟ

รูปแบบเทคนิคการเสิร์ฟปัจจุบันพัฒนาไปมาก จากที่เคยยืนเสิร์ฟธรรมดาเดี๋ยวนี้เราแทบจะไม่ค่อยเห็นแล้ว การเสิร์ฟจะพลิกแพลงเทคนิคไปตามความสามารถของนักกีฬา เพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด

1. การกระโดดเสิร์ฟตบ Jump Power

การเสิรฟลักษณะนี้เป็นวิธีการที่มีความรุนแรงมากที่สุด แต่ก็เป็นเทคนิคที่ยากที่สุดเช่นเดียวกัน
การกระโดดเสิร์ฟลักษณะนี้บอลจะมีความรวดเร็วและรุนแรง ซึ่งจะทำให้คู่แข่งขันควบคุมการรับลูกเสิร์ฟได้ยาก การสร้างสรรค์รูปแบบการรุกก็จะทำได้ยากด้วย

2. การกระโดดลอยตัวเสิร์ฟ Jump Float

การเสิร์ฟลักษณะนี้ลักษณะของบอลจะไม่รุนแรง แต่จะพุ่งเข้าใส่ตัวผู้รับในลักษณะส่ายและร่อนซึ่งการบังคับบอลจะทำได้ยาก จุดสำคัญของการเสิร์ฟลักษณะนี้คือจังหวะการตีบอล การใช้แรงตบกระแทกบอลให้ส่ายร่อน การกระโดดจะช่วยให้วิถีของบอลพุ่งขนานตาข่ายเข้าสู่ระดับอกของผู้รับ

3.การยืนเสิร์ฟ

การยืนเสิร์ฟเป็นเทคนิคที่ง่ายที่สุดของการเสิร์ฟ ลูกเสิร์ฟลักษณะนี้มักใช้กับการเสิร์ฟที่ต้องการให้เข้าจุดเป้าหมาย สามารถบังคับทิศทางได้ง่าย การเสิร์ฟนี้จะมีประสิทธิภาพก็ต่อเมื่อควบคุมทิศทางได้ดี และสามารถทำให้บอลส่ายร่อนไปยังผู้รับ

เอนทรี่นี้เป็นเพียงแค่การแนะนำเทคนิคการเสิรฟ รูปแบบที่นิยมใช้กันทั่วไปในทีมชั้นนำ ส่วนวิธีการฝึกซ้อม เทคนิคที่สำคัญที่ควรทราบ จะนำมาเสนอในตอนต่อไปครับ .......