วอน “ริบบิ้นขาว” นิยาม ความรุนแรง ใหม่

การออกมาแสดงความเป็นกลาง ด้วยการรณรงค์ ไม่ให้ใช้ความรุนแรง ของกลุ่ม “ริบบิ้นสีขาว” นับเป็นสิ่งที่ดีและควรค่าแก่การสนับสนุน โดยเฉพาะเป็นการดึงเยาวชน นิสิต นักศึกษา คนหนุ่ม-สาว ส่วนหนึ่งออกมาร่วมรับรู้ และมีส่วนร่วมทางการเมือง ที่กำลังอยู่ในสภาวะวิกฤติ

แต่ขณะที่มีเสียงตอบรับจากประชาชนส่วนหนึ่ง และมีการโหมประโคมข่าวจากสื่อมวลชน ในฟากฝั่งของมวลชนพันธมิตรที่กำลังประท้วงอยู่ที่สะพานมัฆวาน รวมทั้งนักวิชาการที่เป็นแนวร่วมกลับมีความรู้สึกที่ไม่ดีต่อการออกมาของกลุ่ม”ริบบิ้นสีขาว” และมีปฏิกิริยาตอบโต้อย่างค่อนข้างรุนแรง โดยเฉพาะแกนนำทั้ง 5 คนของพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย ที่ถึงกลับได้ออกมาแฉว่า “กลุ่มริบบิ้นสีขาว”ที่นำโดย นายโคทม อารียาและ ดร.ปริญญา เทวานฤมิตรกุล ฉวยโอกาส และไม่จริงใจ เพราะทั้งสองคนมักจะหลบเข้าหลังฉากทุกครั้งที่มีเหตุวิกฤติของบ้านเมือง แล้วรอจังหวะโอกาสที่จะออกมาแสดงตนเป็นอัศวินม้าขาวมาแก้วิกฤติ โดยยกตัวอย่างในอดีตที่เกิดขึ้นหลายต่อหลายครั้ง และโดยเฉพาะการออกมาครั้งนี้ มีเลศนัยว่ามีการต่อสายเชื่อมโยงกับฝ่ายรัฐบาลเพื่อกันนิสิตนักศึกษาออกจากกระบวนการของฝ่ายพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

ผู้เขียนในฐานะผู้สังเกตการณ์ทางการเมือง ขอเรียนว่า เห็นด้วยกับการไม่ใช้ความรุนแรง ซึ่งเชื่อว่า คนไทยทุกคนที่มีจิตปรกติก็คงจะเห็นเช่นเดียวกัน แต่หลังจากวิเคราะห์ตามสภาพที่เห็นที่เป็นจริงแล้ว ก็ชักคล้อยตามกับปฏิกิริยาของฝ่ายพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย และเห็นว่า การดำเนินการของ “กลุ่มริบบิ้นสีขาว”ดูเป็นกลางแบบชอบกลอยู่ โดยเฉพาะนิยาม “ความรุนแรง” น่าจะจำกัดวงค่อนข้างแคบไปหรือเปล่า ? เพราะเหมือนจะหมายความเพียงว่า ทหาร-ตำรวจ ต้องไม่ใช้ความรุนแรงสลายม็อบ , พันธมิตรฯ และ กลุ่ม นปก. สนามหลวง ต้องไม่ใช้กำลังและอาวุธเข้าประจัญบานกัน 

นอกจากนั้น วิธีการรณรงค์ของกลุ่มริบบิ้นสีขาว ก็ไปรณรงค์กับกลุ่มเป้าหมายที่ไม่ยักกะตรงกับการที่จะลดความรุนแรง ซึ่งหมายถึงการใช้กำลังและอาวุธเข้าห่ำหั่นกันเท่านั้น ริบบิ้นสีขาวจึงไม่ได้ไปผูกแขน หรือติดหน้าอกทหาร-ตำรวจ โดยเฉพาะตำรวจที่สะพานมัฆวาน, ริบบิ้นสีขาว ไม่ได้แพร่ไปในกลุ่มพันธมิตรฯ และกลุ่ม นปก.สนามหลวง โดยเฉพาะกลุ่มเจ๊ดา กลุ่มเป๋ คลองเตย และกลุ่มที่โชว์อวัยวะเพศ กลุ่มขว้างปาคนที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย แต่อย่างใดเลย 

 สิ่งที่ผู้เขียนอยากเสนอ คืออยากขอวิงวอนให้ อ.โคทม และ อ.ปริญญา ได้หยุดทบทวน นิยามคำว่า “ความรุนแรง” เสียใหม่ โดยขอยกตัวอย่างเพื่อประกอบการพิจารณา เช่น กรณีเวบไซท์หมิ่นเบื้องสูง, กรณีจักรภพ เพ็ญแข,กรณีการย้ายอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษและต่อมาออกหมายจับ, การย้าย ปลด ผบ.ตร. และแถมด้วยการสอบสวนอย่างเอาเป็นเอาตาย, การออกหมายเรียกให้ คตส.ไปพบถ้าไม่ไปจะออกหมายจับทั้ง 11 คน, รวมทั้งการย้ายข้าราชการทั้งที่กระทรวงการต่างประเทศ,กระทรวงมหาดไทย,กระทรวงยุติธรรม และข้าราชการตามส่วนภูมิภาค ซึ่งในสายตาของประชาชนล้วนเป็นการย้ายเพื่อสนองตัณหาของนักการเมืองและตามใบสั่งของผู้อยู่เบื้องหลังรัฐบาลนี้ ฯลฯ อย่างนี้เป็นต้น น่าจะถือเป็นความรุนแรง หรือการก่อการที่จะนำไปสู่ความรุนแรงหรือไม่? 

 หาก”กลุ่มริบบิ้นสีขาว” สามารถนิยามความหมายของ “ความรุนแรง”ได้ครอบคลุมและตรงตามความเป็นจริง ผู้เขียนก็จะเป็นคนหนึ่ง ที่จะยื่นแขน และยึดอก ให้ติด “ริบบิ้นสีขาว”อย่างเต็มใจ.

ว.แหวนลงยา / 8 มิ.ย. 51