ผ่านวันเวลามาเนิ่นนาน   จนสิ่งที่คิดว่าทนไม่ได้......ก็ยังทนไม่ได้อยู่    แต่เรียนรู้ที่จะอยู่กับมัน  ไม่ว่าจะเป็นการอยู่อย่างสันติ.......ยอมรับ.......จำทน........หรือจำยอม   ความฝันที่เคยมีในวัยเยาว์   พร่าเลือนหายไปกับกาลเวลา   อาจบางทีความฝันนั้นยังคงอยู่  เพียงแต่เราอยู่ในโลกของความเป็นจริงมากขึ้น  หรือมองความฝันนั้นผ่านแว่นของความจริงที่มักจะทำให้เจ็บปวด  และขลาดกลัวเกินกว่าที่จะคงความฝันนั้นไว้ 

 หลายครั้งที่หัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่วาดฝันมากมาย  และหลายคราวที่พร่ำอธิบายว่า  สิ่งที่จินตนาการอันงดงามนั้น ไม่มีอยู่ในความเป็นจริง    สัมผัสไม่ได้ และไม่มีทางที่จะเป็นไปได้    เมื่อแววตาที่เปล่งประกายเจิดจ้า ต้องหม่นหมองด้วยความโศกเศร้า  ผิดหวัง    เราพยายามปลอบตัวเองว่า  อย่างน้อยเขาก็จะได้เรียนรู้ถึงความเป็นจริงจากคำบอกเล่าของผู้ผ่านวันเวลา  รู้จักยอมรับความจริง  แทนการวาดฝันลม ๆ แล้ง ๆ   เติบโตขึ้นกับความจริง    หารู้ไม่ว่า   การเรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงต้องอาศัยการเคี่ยวกรำจากประสบการณ์ตรง  ได้ลึกซึ้งกับสัมผัสอันรวดร้าว   รับรู้กับปรากฏการณ์หลายด้านของเหรียญ ที่ไม่เพียงแค่ด้านหน้า  และด้านหลัง เท่านั้น  หากแต่ยังมีด้านข้าง  ด้านบน  ด้านล่าง  และด้านที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่า  หากแต่สามารถสัมผัสได้ถึงผลกระทบอย่างกว้างขวางและลึกซึ้ง   ลงไปถึงแก่นของวิญญาณ  อย่างที่ตัวเองถูกเคี่ยวกรำมาครั้งแล้วครั้งเล่า  แม้จะดูแกร่งขึ้น  ก็เป็นเพียงเปลือกนอก  ที่รู้จักสร้างฉาบเอาไว้   เปลือกแต่ละชั้นถูกนำมาใช้ในสถานการณ์ที่แตกต่างกัน  ความเฉยเมย  เย็นชา  ความเห็นแก่ตัว  รอยยิ้ม  เสียงหัวเราะ  คำสรรเสริญเยินยอ  ท่าทีที่อบอุ่น เป็นมิตร  หรือแข็งกร้าว  บางคราวเป็นเปลือกซ้อนเปลือกหลายชั้น จนไม่อาจรู้ได้ว่า  ตัวตนที่แท้จริงอยู่ที่ใด      

เรามักจะตัดสินแทนคนอื่น  หรือตัดสินคนอื่นจากมุมมองและตัวตนของตัวเอง มากกว่าที่จะมองจากความเป็นคนคนนั้น  หรือตัวตนของเขา   ไม่ใช่เพียงเปลือกนอกที่ฉาบทา  การหันมามองตัวเอง  เข้าใจตัวเองให้แน่แท้   อาจทำให้เราเข้าใจผู้อื่น   และเข้าใจความเป็นไปของโลก  เรียนรู้ที่จะอยู่กับความฝันและความจริงอย่างสมดุล   ความฝันสร้างได้  ความจริงก็สร้างได้  เพียงแต่คุณกล้าพอหรือไม่  ที่จะเดินออกไปจากตัวเอง