หลังจากรื่นรมย์กับงานแจ๊สที่หัวหิน เพื่อนในกลุ่มก็มีไอเดียให้ไปต่อกับ

     หนังดีๆ สักเรื่อง     ด้วยความตั้งใจไปดูงานใหม่ของผู้กำกับมือรางวัลอย่าง

     พี่ต้อม เป็นเอก  รัตนเรือง  กับหนังอิโรติกดราม่าที่มีชื่อสั้นๆ ว่า   “พลอย”  

     เราเลยตอบโอเคแบบไม่ลังเลเลยว่า “จัดให้”

           พลอย  เป็นผลงานลำดับที่ 6 ของผู้กำกับอัลเทอร์ระดับต้นๆ แห่งวงการ

     หนังไทย  เป็นเอก รัตนเรือง  ที่พาหนังเรื่องนี้ไปฉายที่คานส์มาแล้ว

          จากที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ ทำให้นึกถึงหนังของคู่รักเตียงหักอย่าง “Break Up”

     และทำให้คิดไปไกลถึงบทเพลงแห่งความปวดร้าวของความรัก “ยิ่งใกล้ ยิ่งเจ็บ”

      …. คนที่รักร้างไปนั้นเจ็บไม่นาน  คนไม่รักใกล้กันช้ำใจยิ่งกว่า ….

     เพราะ “พลอย” เป็นเรื่องราวความรักของคู่รักที่แต่งงานกันมานานถึง  7 ปี 

     แม้จะเป็น 7 ปี ที่อยู่ด้วยกันทุกวัน  แต่ดูเหมือนจะเป็น 7 ปี ที่มีช่องว่างและ

     ระยะห่างที่ไกลกันเหลือเกิน เป็นระยะของการเฝ้ามองที่ขาดความไว้ใจต่อกัน

          คู่รัก อย่าง  วิทย์  (พรวุฒิ  สารสิน)  และแดง (ลลิตา ปัญโญภาส)  กับ

     การเดินทางแห่งชีวิตคู่ที่ยาวนานถึง 7 ปี ภายใต้ความปรารถนาของฝ่ายหญิง

     ที่ต้องการความรักที่ให้ “ความรู้สึก” ถึง “รัก” ได้  มิใช่เพียงคำพูดว่ารักที่เป็น

     แค่เสียงแต่ไร้ความรู้สึก   ภายใต้ความรักที่ไม่แสดงออกของฝ่ายชายเพราะ

     เขาคิดอยู่เสมอว่าทั้งคนรักและความรักยังอยู่ตรงหน้า  นี่คือช่องว่างที่ขาด

     การเติมเต็ม  คือระยะห่างของความรักที่ถูกมองข้าม

          ตลอดเวลา 7 ปี ความรู้สึกและความปรารถนาของทั้งคู่  ถูกความเงียบ

     ปกคลุมเอาไว้  ไม่มีการพูดจา ไม่มีการเรียกร้อง เป็นเพียงเสียงของความ

     ต้องการที่ไม่มีใครได้ยิน  แต่เมื่อพลอย (อภิญญา สกุลเจริญสุข) หญิงสาว

     ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขาและเธอ ทำให้ห้วงยามแห่งความเงียบ เปลี่ยนเป็น

     เสียงของความระแวง  จากที่ไม่เคยพูดจา กลายเป็นการตั้งคำถาม  จากที่

     ไม่เคยเรียกร้อง เปลี่ยนเป็นรักที่มีเงื่อนไข  

          การตั้งคำถามและสร้างเงื่อนไขให้กับความรักของทั้งคู่ ทำให้บาดแผล

     ที่ถูกปิดเอาไว้  เริ่มเห็นริ้วรอยของความแตกร้าวและไม่เข้าใจกัน  ในที่สุด

     ในขณะเดียวกันความรักของสาวแม่บ้าน และหนุ่มบาร์เทนเดอร์ ในโรงแรมที่

     วิทย์และแดงไปพัก ก็ดำเนินไปอย่างไร้เงื่อนไข  ไม่มีกฎเกณฑ์  มีเพียงกาย

     และเซ็กซ์ ที่ทำให้เขาและเธอต่างเข้าใจความต้องการซึ่งกันและกันเท่านั้น

          “พลอย” เป็นภาพยนตร์ที่เล่าถึงความรัก 2 แบบ ของคน 2 คู่ ที่ต่างให้นิยาม

     และใช้จ่ายความรักในอัตราส่วนที่ต่างกัน  หนังต้องการเปรียบเทียบความรักใน

     แง่มุมของคน 2 คู่ คู่แรก (ดราม่า) แม้อยู่ใกล้แต่ไร้ซึ่งสัมผัส  คู่หลัง (อิโรติก)   

     สุขกับเกมรักแล้วก็จากไป   ถ้าคุณได้ไปดูหนังเรื่องนี้ คุณจะรู้คำตอบว่า ..

     พลอย เป็นหญิงสาวแห่งรักร้าว  หรือนี่คือวันที่อบอ้าวของรักหมดอายุ

          และถ้าความรัก คือของขวัญที่พระเจ้าประทานให้กับมนุษย์ทุกคนบนโลก

     แล้วล่ะก็  โบว์ที่ผูกกล่องของขวัญก็คือความผูกพันแห่งรักที่สวยงาม  แต่ใน

     ขณะเดียวกัน  ก็เป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการความเจ็บปวดทรมานให้กับมนุษย์

     ไปพร้อมๆ กันด้วย

          แม้ความรักจะไม่มีน้ำหนักและจับต้องไม่ได้   แต่คู่รักสามารถสัมผัสมันได้

     ด้วยความเข้าใจ ด้วยความห่วงใยในความรู้สึกของกันและกัน อย่างที่ได้เขียน

     ไว้ในสมุดบันทึกความเห็นของมหาชนที่มีต่อภาพยนตร์เรื่อง “พลอย”  ซึ่งวาง

     ไว้หน้างานนิทรรศการภาพถ่ายของพี่ต้อม  เป็นเอก รัตนเรือง  บนชั้น 5

     โรงหนังพารากอน ซีนีเพล็กซ์ ว่า .... 

          ภาพยนตร์เรื่อง “พลอย”  เป็นมากกว่าภาพมายาแห่งงานศิลป์บนแผ่นฟิล์ม  

     หากแต่มันคือ ภาพความรักในชีวิตจริง ที่บอกกับเราว่า ....

       “ ความรัก ”    มิใช่ มีเพียง ‘ กาย ’ ที่อยู่คู่กัน    

      แต่มันควรมี  ‘ ใจ ’  ที่อยู่ใกล้กันมากกว่า ”  

      แด่ ... ความรักของทุกคู่รัก  “ที่ไม่มีวันหมดอายุ” 

     ScanByMe  ScreenForYou

     วาดดาว ..

Gimmick :

1. หนังเรื่องนี้มีฉากอิโรติกที่มาราธอนมากๆ เพราะถ่ายทอดเรื่องราวความรัก

2 มุมมอง ควบคู่กันไป โดยตัดสลับไปมา และไม่โป๊ XX อย่างที่คิด (ไปไกล : )

งานนี้กองเซ็นเซอร์ไม่ว่าง และไม่มีสถาบันแม่บ้านแห่งประเทศไทย

รวมทั้งเจ๊เจ้าระเบียบออกมาประท้วงเรียกร้อง เหมือนแพทยสภากับแสงศตวรรษ

2.  อนันดา มีบทพูดแค่ประโยคเดียว คือ “เด็กมันเมายาน่ะพี่” เจ้าตัวบอกว่า

นี่ถ้าตัดฉากเมคเลิฟอันน้อยนิดมหาศาลไปอีก เขาคงไม่ได้เล่นแหงมมมมๆ  

เพื่อนที่ไปดูด้วยกัน ถามเขาตอนที่ให้สัมภาษณ์หน้าโรงหนังพารากอนว่า

ทำไมก่อนเมคเลิฟ ต้องใส่สูทด้วยค่ะ เจ้าตัวยิ้มและตอบเขินๆ ว่า 

มันคือเกมๆ หนึ่งน่ะครับ เพื่อให้เข้าใจว่า ผมเป็นลูกค้าที่มีอะไรกับแม่บ้าน

ในโรงแรม (โหยย อิโรติกที่มีนัยยะ)

3.  แม่บ้านในโรงแรม ไม่มีบทพูดใดๆ เลย แต่มีบทร้อง (อู้วววว !! XX )

เล่นเอาบรรดาหนุ่มๆ ปล่อยมือแฟนสาวที่พาไปด้วย หันมาสนใจท่วงทำนอง

เพลงของเธอ (ซะง้านนนน)  อืมม์..เตือนหนุ่มๆ ก่อนว่า อย่าคาดหวังฉากนี้

มากเกินเหตุ เพราะมันมีขอบเขตในการนำเสนอจ้า

4. ช่วงกลางของเรื่องพี่ต้อมแอบปล่อยมุขฮาๆ เอาไว้ให้ขำกันทั้งโรง ไม่รู้ว่า

ฟิล์มพี่เขาเหลือ หรือกลัวนักแสดงน้อยใจที่ไม่ได้พูดอะไรเลย (อิอิ)

แต่บทเพลงที่ว่านี่ มีนัยและทิ้งความหมายเอาไว้เช่นกัน ต้องลองคิดดู

5. ชอบหนังเรื่องนี้มากกว่า Invisible Wave  เพราะใกล้เคียงความเป็นจริง

และสัมผัสได้มากกว่า อีกทั้งให้ข้อคิดสำหรับทุกคู่รักในการกุมมือเดินด้วยกัน

ถึงแม้ IW จะมีความเป็นอาร์ตมากกว่าในแง่ของการนำเสนอก็ตาม