ปลายทางแห่งตัวตน บางคนใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อค้นหา  บ้างเดินไปตามเงื่อนเวลา

บ้างค้นหาด้วยหัวใจ  กัส แวน ซองค์   ผู้กำกับที่เคยได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล

ออสการ์  ให้ความหมายของการค้นพบตัวตนบนเส้นทางชีวิต ได้อย่างน่าสนใจ

ในภาพยนตร์ดราม่า  Finding Forrester (2000)  ที่ถ่ายทอดเรื่องราวของนักเขียน

เฒ่าผู้ยิ่งใหญ่ที่เห็นแววนักศึกษาหนุ่มผิวสี  และรู้ว่านี่คือ พรสวรรค์ อย่างแท้จริง

   วิลเลี่ยม ฟอร์เรสเตอร์ (ฌอน คอนเนอรี่) นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ที่หันหลังให้กับสังคม

เขาเคยโด่งดังจัดว่าเป็นนักเขียนระดับตำนานกับงานเขียนที่ชื่อว่า AVALON LANDING

ผลงานมาสเตอร์พีชที่นำมาสอนนักศึกษาในวิทยาลัยมาแล้วหลายต่อหลายรุ่น

และหนึ่งในนั้น จามัล วอลเลซ  นักศึกษาที่ทำคะแนนการเขียนได้ดีจนวิทยาลัย

ในแมนฮัตตันให้ทุนเรียนฟรี   จามัล เด็กหนุ่มผิวสีที่มีฝีมือเยี่ยมยอดในการเล่น

บาสเกตบอล และสิ่งนี้ทำให้เพื่อนๆ ยอมรับในตัวเขา  แต่ในอีกมุมหนึ่งฝีมือในการ

เขียนของเขาก็ไม่ธรรมดา  ความสามารถในเรื่องนี้ไม่มีใครล่วงรู้ได้ เพราะเขาเก็บมัน

ไว้เพียงลำพังเท่านั้น

   จนเมื่อวันหนึ่งเขาคิดสนุกตามคำเรียกร้องของผองเพื่อนซนๆ ของเขาให้เข้าไป

ในห้องของตาแก่คนหนึ่งนั่นก็คือฟอร์เรสเตอร์ เพราะพฤติกรรมของฟอร์เรสเตอร์

ประหลาดและน่าสงสัย เขาชอบจ้องมองพวกของจามัลเวลาเล่นบาสฯ จามัลเข้าไป

ในห้องของฟอร์เรสเตอร์ และถูกจับได้ เขาวิ่งหนีจนลืมกระเป๋าไว้ที่นั่น และวันต่อมา

กระเป๋าใบนั้นถูกโยนออกมาจากหน้าต่างห้องของฟอร์เรสเตอร์  สมุดงานเขียนใน

กระเป๋าของจามัลถูกแก้ไขและถูกคอมเม้นท์จากนักเขียนรุ่นใหญ่ จามัลกลับไปที่ห้อง

ของฟอร์เรสเตอร์อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่การลอบเข้าไปอย่างพลการเหมือนครั้งก่อน

หากแต่เป็นการขอให้ฟอร์เรสเตอร์คอมเม้นท์งานเขียนของเขาอีก

   ฟอร์เรสเตอร์มองเห็นแววของเด็กหนุ่มวัย 16 ปี  ด้วยการใช้คำและความแตกฉาน

ด้านภาษาของจามัล ฟอร์เรสเตอร์รู้ว่าจามัลมีพรสวรรค์ในการเขียนหนังสือ เขาแนะนำ

วิธีและชี้ให้เห็นมุมมองของการเขียนแก่จามัล  เพียงแต่ความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่

ถูกจำกัดด้วยเงื่อนไขที่ว่า  ไม่เปิดเผยชื่อของฟอร์เรสเตอร์ และห้ามนำงานเขียนที่

เขียนในห้องของฟอร์เรสเตอร์ออกจากห้องโดยเด็ดขาด 

   จามัล ส่งเรียงความของเขาเข้าประกวด แต่ถูกคณะกรรมการสอบสวน ด้วย

เพราะชื่อและย่อหน้าแรกของเรียงความ  มาจากการก๊อปปี้บทความที่ตีพิมพ์ใน

นิวยอร์คเกอร์ เมื่อปี 1960  มันเป็นบทความของ วิลเลี่ยม ฟอร์เรสเตอร์ นั่นเอง

ทางคณะกรรมการจะอนุโลมให้ในกรณีที่จามัลได้รับอนุญาตจากเจ้าของบทความ

เท่านั้น  แต่ด้วยสัญญาแห่งมิตรภาพที่เขาและฟอร์เรสเตอร์มีต่อกัน เขาไม่สามารถ

เปิดเผยความสัมพันธ์นี้ได้  ผลก็คือเขาถูกฑัณบน  จามัลต่อว่าฟอร์เรสเตอร์ที่ตั้งชื่อ

เรียงความนี้ให้กับเขาในฐานะของครูคนหนึ่ง  แต่ฟอร์เรสเตอร์ไม่รู้มาก่อนว่าจามัล

จะส่งเรียงความเรื่องนี้เข้าประกวด เพราะสัญญาของเขาคือห้ามนำงานเขียนออกนอก

ห้องเด็ดขาด  และด้วยความโกรธเขาบอกจามัลว่าจะไม่ยอมไปรับหน้าแทนใครทั้งนั้น

   ในวันที่คณะกรรมการจะตัดสินเรื่องนี้ ทุกคนต้องฮือฮาเมื่อนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่

อย่าง ฟอร์เรสเตอร์ปรากฏตัวและอ่านเรียงความเรื่องหนึ่งต่อหน้าที่ประชุม หลังจาก

การอ่านสิ้นสุดลง ทุกคนปรบมือและยกย่องว่าเป็นเรียงความที่มีภาษาศิลป์ที่สวยงาม 

ฟอร์เรสเตอร์บอกกับทุกคนว่า เรียงความที่เขาเพิ่งอ่านจบไปนั้น  เป็นผลงานของ

จามัล วอลเลซ  เพื่อนของเขาเอง ที่เขามาในวันนี้ก็เพื่อ มิตรภาพของเพื่อนที่มีต่อกัน

   วิลเลี่ยม ฟอร์เรสเตอร์ นักเขียนที่ใช้ชีวิตอยู่ห้องที่ปิดตาย ไม่แสวงหาความศิวิไลซ์

ภายนอกใดๆ ทั้งนั้น  แต่เมื่อเขาได้พบกับจามัล วอลเลซ เด็กหนุ่มผิวสี ที่มีพรสวรรค์

และความจริงใจอย่างแท้จริง  ทำให้ฟอร์เรสเตอร์เปิดประตูต้อนรับชีวิตใหม่ที่มาพร้อม

มิตรภาพอีกครั้ง หลังจากที่ฟอร์เรสเตอร์เสียชีวิตด้วยโรคมะเร็ง เขามอบบ้านและ

ผลงานทั้งหมดที่มีให้กับจามัล ต่อมาจามัลใช้ชีวิตนักเขียนอย่างภาคภูมิ ด้วยบื้องหลัง

ความสำเร็จของเขามาจากครูที่เขานับถือและเพื่อนที่เขารัก…."วิลเลี่ยม ฟอร์เรสเตอร์"

   Finding Forrester เป็นภาพยนตร์แห่งมิตรภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงการค้นหาคำตอบ

ในชีวิตของตนเอง ด้วยความรักในสิ่งๆ หนึ่งอย่างแท้จริง การทุ่มเทให้กับมันอย่างเต็มที่

ก็คือหนทางที่กำลังเดินไปสู่ความสำเร็จ  นั่นเอง

มากกว่านั้น ครั้งหนึ่งกับกำลังใจจากเพื่อนและครูที่ดีคนหนึ่ง 

ก็กลายเป็นความทรงจำแห่งมิตรภาพที่สวยงามตลอดไป เช่นกัน ..

 วาดดาว ..