มีภาพยนตร์ไม่น้อยทีเดียวที่เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของครอบครัว ไม่ว่า

จะเป็นพ่อกับลูก อย่าง I am Sam (เป็นหนังที่ชอบมากที่สุดเรื่องหนึ่ง) หรือ แม่กับลูก

อย่าง The Joy Luck Club (เป็นหนังที่ประทับใจมากที่สุดเรื่องหนึ่ง)  ภาพยนตร์แห่ง

ความรักที่สะท้อนภาพความสัมพันธ์ของครอบครัวมักมีแรงบันดาลใจจากเรื่องจริง

และหนึ่งในนั้นก็คือ Tokyo Tower : Mom and Me, & Sometimes Dad

นับเป็นหนังเกี่ยวกับครอบครัวเรื่องล่าสุดที่ได้ดูและอยากแนะนำเนื่องในโอกาสวันแม่

   Tokyo Tower : Mom and Me,& Sometimes Dad เป็นภาพยนตร์จากแดนปลาดิบ

ที่ใช้หอคอยโตเกียวเป็นเพียงฉากหลังเช่นเดียวกับ Always แต่หนังครอบครัวธรรมดาๆ

ภายใต้การกำกับของโจจิ มัตสึโอกะ เรื่องนี้ ก็ทำให้คว้า 5 รางวัล จาก Japan 

Academy Award สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นักแสดงนำฝ่ายหญิงยอดเยี่ยม

บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยม นักแสดงสนับสนุนชายยอดเยี่ยม นับได้ว่า

เป็นหนังที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดแห่งปี

   หนังเรื่องนี้สร้างจากนวนิยายขายดีซึ่งทำยอดขายกว่า 2 ล้านเล่ม และได้รับการ

ตอบรับอย่างล้นหลามในประเทศญี่ปุ่นจนมีการพิมพ์ซ้ำถึง 18 ครั้งภายในระยะเวลา

เพียงครึ่งปี ขายลิขสิทธิ์แปลแล้วหลายประเทศ เช่น เกาหลี ไต้หวัน จีน ฝรั่งเศส อิตาลี

และไทย เป็นเรื่องจริงของผู้ประพันธ์นามว่า ลิลี่ แฟรงกี้ หรือ นาคางาวะ มาซะยะ

เรียกได้ว่าร้านหนังสือในญี่ปุ่นต่างมีเรื่องโตเกียวทาวเวอร์วางขายอยู่อย่างโดดเด่น และ

นิยายเรื่องนี้ยังได้รับการยกย่องว่าเป็นที่นิยมเทียบเท่ากับเรื่อง Norwegian Wood ของ

ฮารุกิ มุราคามิ นักเขียนผู้มีชื่อเสียงโด่งดังระดับโลกอีกด้วย

   Tokyo Tower : Mom and Me, & Sometimes Dad เป็นหนังที่เล่าเรื่อง

ความสัมพันธ์ของแม่กับลูกชาย โดยให้ตัวละครในปัจจุบันค่อยๆ เล่าเรื่องราวผ่าน

ความทรงจำ ตั้งแต่วัยเด็ก หนังตัดสลับไปมาระหว่างอดีตและปัจจุบัน  เรื่องราวมากมาย

ของลูกชายที่ชื่อนาคางาวะ มาซะยะ (ม่าคุง) ซึ่งอยู่ในครอบครัวที่แม่กับพ่อแยกทางกัน

ตั้งแต่เขายังเด็ก ชีวิตส่วนใหญ่ของเขามีแม่คอยดูแล แม้ในช่วงปิดเทอมจะต้องมาอยู่

กับพ่อบ้างก็ตาม แม่ของมาซะยะเปิดร้านอาหารในหมู่บ้านเล็กๆ  และส่งลูกชายเรียน

จนถึงมหาวิทยาลัย นี่เองทำให้มาซะยะต้องใช้ชีวิตนักศึกษาในโตเกียว ด้วยวัยของเขา

ทำให้เขาสนุกกับเพื่อน และไม่สนใจการเรียน เงินที่แม่ส่งมาก็หมดไปกับการหา

ความสุขแบบไร้สาระไปวันวัน มีหนี้สินติดตัว จนต้องยอมสารภาพกับแม่ว่าต้องหยุด

เรียน แม่ของเขาก็อดทนทำงาน ส่งเงินมาให้ลูกได้เรียนต่อ มาซะยะรู้ถึงความรักของแม่

และเข้าใจชีวิตมากขึ้น เขาตั้งใจเรียนจนจบมหาวิทยาลัย และได้งานเป็นนักวาด

ภาพประกอบตามที่ฝันไว้

   ความสำเร็จในชีวิตของเขามาพร้อมๆ กับข่าวร้ายว่าแม่ป่วยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร

ทำให้แม่ต้องเดินทางมาโตเกียวเพื่อรับการรักษา หนังเรื่องนี้เดาไม่ยากเลยถึงตอนจบ

ของหนัง แต่สิ่งที่ทำให้หนังน่าสนใจคือการไม่สร้างอารมณ์เศร้ามากดดันคนดู แต่ให้

ตัวละครสะท้อนความรู้สึกรักและห่วงใยของแม่กับลูกอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะเรื่องราว

แบบนี้สามารถเกิดขึ้นกับครอบครัวไหนก็ได้  จึงไม่ใช่เรื่องยากเลยที่คนดูจะรับสาร

จากหนังและรู้สึกไปกับตัวละคร  อย่างฉาก ที่แม่จูงมือเขาในวัยเด็ก ที่เชื่อมโยง

มาถึงตอนที่เขาจูงมือแม่ข้ามถนน  ก็สื่อถึงการดูแลของคนเป็นแม่ และการตอบแทน

ของคนเป็นลูก เพราะความจริงที่มีความตายอยู่เบื้องหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งจะรู้สึก

ถึงความเหงาและหนาวเพียงใดก็ตาม แต่มือของลูกชายที่จูงเธอนั้นก็ให้ความอุ่นใจได้

แนะนำหนังที่มีเรื่องราวความสัมพันธ์ของแม่กับลูก ยายกับหลาน ที่น่าดูค่ะ