แด่.. ความบอบช้ำของประชาธิปไตย

แด่.. ความเจ็บปวดของประเทศชาติ

แด่.. ชีวิตที่สังเวยให้กับความรุนแรง

แด่.. ความสงบสุขของบ้านเมืองที่หายไป

แล้วสุดท้ายจะเหลืออะไรให้กับ "ประชาชน"

นอกจากบันทึกที่จารึกไว้ซึ่ง ชื่อของผู้นำแต่ละฝ่าย

วัน เวลา สถานที่ และตัวเลขชีวิตที่สูญเสียไป

ล้วนแล้วแต่สะท้อนถึง ความเสื่อมในสามัญสำนึก

ของผู้รับผิดชอบปัญหา และความถดถอยของ

ระบอบการปกครอง ในยุคที่การคอร์รัปชั่นอยู่เหนือ

สัตยาบรรณที่ให้ไว้กับแผ่นดิน ในยุคที่การแสวงหา

ผลประโยชน์ส่วนตัวและพวกพ้อง อยู่เหนือ

การเสียสละเพื่อประโยชน์ส่วนรวมของชาติ

หวังเพียงจะมีผู้มุ่งหวังความเจริญของชาติและความสุขสงบของประชาชนอย่างแท้จริง

“คนดี” ที่ออกมาแก้ปัญหาที่(ดูเหมือน)จะอับจนหนทาง และบานปลายอยู่นี้

“คนกล้า” ที่จะเสียสละเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

นำพาให้ประเทศและประชาชนพ้นวิกฤติอัตตาที่แฝงไว้ซึ่งผลประโยชน์รอบด้านนี้

...ด้วยความบอบช้ำน้อยที่สุด

แผ่นดินไทยจะมี (มั้ย?)

คนที่ไม่มุ่งหวังเพียงกอบโกยและฉวยโอกาส ในยามที่บ้านเมืองอ่อนแอ

ในเวลาที่คนในชาติเจ็บปวดกับสถาการณ์วิกฤติอยู่หน้าหุบเหวอย่างนี้

(ทั้งภาครัฐ เอกชน นักวิชาการ และสื่อมวลชน ที่เป็นตัวจริงและมีวุฒิภาวะ)

เหนือเส้นสายรุ้ง เรายังพอมีหวังที่จะเห็น...

“บ้านเมืองที่สุขสงบ”  ด้วยสันติวิธี ใช่มั้ย ?

วาดดาว..

ขอบคุณภาพจาก Internet

ขอบคุณเพลงจาก  www.esnips.com

เพลง Over The Rainbow : Emi Fujita

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA