อีกาเผาบ้านนายปลั่ง

ท่านผู้อ่านคงจะสงสัยว่าเป็นนกเป็นกาจะไปเผาบ้านเรือนเขาได้อย่างไร เพื่อแก้ความสงสัยโปรดอ่านต่อไป นายปลั่งบ้านอยู่สมุทรปราการ มีอาชีพเลี้ยงเป็ดเลี้ยงไก่ขาย ศัตรูของนายปลั่งก็คืออีกา มักจะมาขโมยลูกเป็ดลูกไก่ของแกไปกินอยู่เสมอ

            นายปลั่งแกโกรธมาก คอยดักจับอีกาอยู่เป็นเวลานาน จนวันหนึ่งแกจับอีกาได้ตัวหนึ่งเพื่อให้ลมกับความแค้ แกจึงเอาน้ำมันก๊าดราดบนตัวอีกาจนโชกแล้วเอาไฟจุดแล้วก็ปล่อยไป

            ไฟลุกท่วมตัวอีกามันจึงบินเข้าไปซุกอยู่ใต้หลังคาจากบ้านของนายปลั่งนั่นเอง ไฟได้เผาผลาญบ้านของนายปลั่งจนวอดไปทั้งหลัง ตกลงบ้านก็ไหม้ อีกาก็ม้วยไปด้วยกัน

            เรื่อง นี้ก็จบลงตรงกับคำโบราณว่า “อยัมทันตา” นั่นเอง

***********

ลิงทอดแห

            ลิงตัวหนึ่งกำลังเพลิดเพลนกับผลไม้ พลันเหลือบเห็นคนกำลังทอดแหนึกอยากทอดบ้าง พอดีคนทอดแหจอดเรือขึ้นไปกินข้าวบนบ้าน ลิงดีใจไต่ลงจากต้นไม้ลงไปในเรือผลักแหลงเรือ แหมันหนักนี่ เลยดึงลิงตกลงน้ำจมน้ำตายอยู่ตรงนั้นเอง

            นี่เป็นเรื่องผิดหน้าที่ เป็นฆราวาสไปหัดสวด เป็นนักบวชหัดร้องเพลง มันไม่เข้าท่า อย่างฆราวาสญาติโยมไปหัดสวด กุสลา ธัมมา อกุสลา ธัมมา อย่างนี้ใครจะเชิญไปสวดเพราะมันเป็นเรื่องของพระ

            ส่วนท่านที่เป็นนักบวชเป็นพระไปหัดร้องเพลง ใครเขาจะนิมนต์ไปร้องเพลงไม่มี เพราะมันไม่ใช่หน้าที่ของพระ ลิงตายเพราะผิดหน้าที่ฉันใด คนตายเพราะผิดหน้าที่ฉันนั้น

            เพราะฉะนั้นจะทำหน้าที่อะไร ให้พิจารณาอย่าให้ผิดหน้าที่

***********

คนตกปลา

            นายชิดไปตกปลาที่หนองแห่งหนึ่ง ได้ปลาหมอมาหนึ่งตัว หาที่ใส่ปลาไม่ได้ เธอจึงอมปลาไว้ในปาก ปลามันตกใจเลยดิ้นเข้าไปในลำคอ นายชิดทุรนทุรายหายใจไม่ออกชักดิ้นชักงอตายอยู่ตรงนั้นเอง

            นายชิด ตายเข้าหลักที่ว่า “ปมาโท มจฺจุโน ปทํ ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย” เมื่อเขาผ่าท้องนายชิด พบว่าปลาหมอยังไม่ตายเลย แต่นายชิดตาย ที่เล่ามานี้เป็นเรื่องคนตายเพราะปลาหมอ

            ทีนี้เรามาฟังเรื่อง ปลาหมอตายบ้าง มีผู้เล่ากันมาว่า “ปลาหมอตายเพราะปาก และเต่าตายจากเพราะปากไม่ดี” มีท่านผู้รู้อธิบายว่า เวลาปลาหมอจะหายใจ มันมักจะผุดขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำ เมื่อนกมันเห็นก็จิกเอาไปกิน หรือคนเห็นก็ทอดแหเอาไปกิน ปลาหมอจึงต้องตายเพราะปากมันแท้ๆ

            ท่านนักปราชญ์ เปรียบถึงคนที่ปากเสีย ชอบด่าว่านินทาคนโน้นคนนี้ ทันใดนั้นก็ถูกเขาฟันเอาแก้มบากปากแหว่ง บางทีฆ่าตายเสียก็มีเหมือนกับปลาหมอที่ต้องตายก็เพราะปากของตัวเองแท้ๆ และที่ว่าเต่าตายจากเพราะปากไม่ดีนี่ก็เกี่ยวกับปากเหมือนกัน

            หงส์ ๒ ตัว ไปหากินที่หนองน้ำแห่งหนึ่งเกิดไปชอบพอกันเข้ากับเต่าตัวหนึ่ง จึงชวนเต่าให้ไปหากินที่หนองน้ำอีกแห่งหนึ่งซึ่งมีอาหารบริบูรณ์กว่าที่นี่ พร้อมทั้งรับอาสาจะพาไป เต่าก็ตกลง

            หงส์จึงหาไม้มาอันหนึ่งคาบตัวละข้างให้เต่าคาบตรงกลางก่อนจะออกบินหงส์ได้สั่งห้ามว่าขณะพาไปอย่าได้อ้าปากเป็นอันขาด เต่าก็รับคำหนักแน่น

            เมื่อบินไปถึงลานหน้าบ้านแห่งหนึ่ง เด็กที่กำลังเล่นอยู่ที่ลานบ้านนั้น มันเห็นแปลกจึงตะโกนว่า “เต่าเหาะๆ” 

            เต่าเผลอตัวลืมคำสั่งของหงส์ขยับปากจะด่าเด็กเหล่านั้นว่า “ไอ้เด็กเปรต กงการอะไรของพวกเอ็งล่ะ” 

            ทันใดนั้นเอง ร่างของเต่าก็ตกลงมายังพื้นกระดูกแตกออกมาอยู่ข้างนอก จึงกลายเป็นกระดองอยู่ทุกวันนี้ นี่ก็เกี่ยวกับปากอีกเหมือนกัน

            พระพุทธเจ้าได้ตรัสไว้ว่า “วาจาย สํวโร สาธุ ระวังปากไว้ได้นั่นแหละดี”

***********

ชาวประมงเล่าให้ฟังว่า

            ลิงตัวหนึ่งมันฉลาด เอาหางหย่อนลงไปในรูปูทะเล ปูจึงหนีบหางลิง ลิงก็ดึงเอาปูขึ้นมากิน คราวต่อมาไปโดนปูตัวใหญ่ มันตีบหางลิงไว้ไม่ปล่อย ลิงไม่สามารถจะดึงปูขึ้นมาได้เพราะปูตัวใหญ่ และมีกำลังมากกว่า

            ผลสุดท้ายเมื่อน้ำทะเลขึ้นมาลิงจึงจมน้ำตาย ตกลงปูก็ตายด้วย เพราะคนไปพบลิงตายจึงขุดลงไปจับปูเอาไปกิน เลยทั้งลิงทั้งปูตายหมด

            อย่างนี้เข้าตำรามีฉลาดแต่ขาดเฉลียว คือมีปัญญาอย่างเดียวแต่ขาดสติ ได้กับลิงตัวนี้ที่ต้องม้วยก็เพราะด้วยปูทะเล