งดงามในความทรงจำ

ใด...ใดในโลกล้วนอนิจจัง

            ชีวิตเราจะเอาอะไรแน่นอน เมื่อยามโด่งดังชื่อเขาก็ก้องไปทั่วทิศ บัดนี้ ได้ข่าวว่าอดีตพระเอกลิเกชื่อดัง ทองใบ  รุ่งเรือง ได้ตายเสียแล้วอย่างอนาดที่สุด โรงพยาบาลตำรวจต้องมอบให้ ปอเต็กตึ้ง รับศพไปฝังที่สุสานวัดดอน เพราะไร้ญาติ

            ท่านผู้นี้ สมัยหนึ่งเคยมาบวชอยู่ที่วัดประยุรวงศาวาส โดยพำนับอาศัยอยู่กับท่านเจ้าคุณวิจิตรวิหารคุณ คลอดระยะเวลาที่มาบวชอยู่ประมาณ ๑ เดือน มีแม่ยกมาบำรุงบำเรอไม่ขาด แต่แล้วผลสุดท้ายศพของทองใบ  รุ่งเรือง อดีตพระเอกลิเกชื่อดังก็ต้องฝังอยู่ ณ สุสานวัดดอน

            เมื่อเขียนถึงชีวิตเศร้าของ ทองใบ  รุ่งเรือง อดีตพระเอกลิเกชื่อดังแล้ว ก็ทำให้หวนระลึกถึง มาริลีน  มอนโร ดาราหนังผู้ที่ร่ำรวยทั้งเงินทอง และชื่อเสียง แต่ต้องมาจบชีวิตด้วยการฆ่าตัวตายโดยมีผู้พบศพของเธอในห้องนอนของเธอเอง ที่ข้างตัวมีขวดยานอนหลับวางอยู่ขวดหนึ่ง สันนิษฐานว่า ดาราผู้นี้คงกินยานอนหลับเกินขนาด จนถึงแก่ความตาย คือจงใจฆ่าตัวตายนั่นเอง

            เมื่อเธอตายมีอายุเพียง ๓๖ ปี เท่านั้น มีคนจำนวนมากสงสัยกันว่า ดาราภาพยนตร์ที่มีรายได้สูง มีเงินทองมากมายมีชีวิตหรูหราโอ่อ่า มีชื่อเสียงโด่งดังก้องโลก จะทำอะไรก็ได้ ทั้งยังสาวยังสวย แต่เหตุไฉนจึงมาฆ่าตัวตาย

            แต่เมื่อมาศึกษาดูชีวิตเบื้องหลังของเธอแล้วก็น่าเห็นใจบิดามารดาของเธอต้องหย่าร้างกันตั้งแต่เธอยังเล็กอยู่ ต้องไปอยู่กับพ่อเลี้ยงแม่เลี้ยง ซึ่งก็อยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องย้ายไปอยู่สถานเด็กกำพร้า และอยู่เป็นปกติตลอดมา

            เมื่ออายุ ๑๖ ปี เธอก็แต่งงาน แต่อยู่ด้วยกันได้ไม่นานก็ต้องหย่าร้างกับสามีคนแรก ในระหว่างนี้เธอต้องตรากตรำทำงานหลายอย่าง จนมีผู้พบเข้าเห็นว่าเธอสวยพอที่จะเล่นหนังได้ จึงชักชวนให้เล่นหนังได้ จึงชักชวนให้เล่นหนัง ผลสุดท้ายก็กลายเป็นดาราภาพยนตร์ที่มีชื่อเสียงมากขึ้น

            หลังจากเป็นดาราแล้วเธอได้แต่งงานอีก ๒ ครั้ง ครั้งแรกกับนักกีฬาที่มีชื่อเสียงมาก แต่อยู่กันไม่นานก็หย่าร้าง และได้แต่งงานอีกับนักแต่งบทละครนามอุโฆษ แต่แล้วก็ต้องเลิกกันอีก แต่งงาน ๓ ครั้ง ก็ต้องหย่าร้างกันทั้ง ๓ ครั้ง เธอก็ต้องได้รับความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า

            ดังนั้น เธอจึงพยายามหาความสุขในชีวิตด้วยการฟุ่มเฟือยต่างๆ ปรากฏว่าชื่อเสียงของเธอ เงินของเธอไม่สามารถที่จะซื้อความสุขที่แท้จริงให้แก่เธอได้ และในที่สุดเมื่อทุกข์หนักเข้าไม่มีทางออก ไม่มีเครื่องยึดเหนี่ยว ไม่มีเครื่องปลอบใจ เธอจึงต้องจบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตาย