การฝึกประหยัด

            บุคคลที่จะฝึกนิสัยประหยัดนั้น จำต้องมีความอดทนตัดการใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไม่จำเป็นออกไปเสีย นับตั้งแต่อาหารการบริโภค ต้องระวังชั่งใจให้เป็นไปเท่าที่จำเป็น อย่ากินทิ้งกินขว้าง กินครึ่งทิ้งครึ่ง อย่าได้ตกเป็นทาสของความอยากเป็นอันขาด

            แม้ในเรื่องอื่นๆ เช่น การแต่งตัว การเที่ยวเตร่ การพักผ่อนหย่อนใจก็เช่นกัน ควรจะได้มีการประหยัดทุกๆ กรณี ยิ่งเป็นผู้ที่มีฐานะยากจนด้วยแล้ว ก็ควรจะได้ยึดหลักประหยัดไว้ให้มั่น อย่าทะเยอทะยาน อย่างคนร่ำรวยเขา โดยเข้าทำนองว่า “ช้างขี้ อย่าขี้ตามช้าง”

            หากทุกๆ คนตั้งใจ กำจัดนิสัยฟุ้งเฟ้อสุรุ่ยสุร่าย กลับตนเป็นคนประหยัด ฝึกหัดตัวเองให้เป็นคนอดทนได้แล้ว คนยากจนมืดมนอาภัพจะกลับมีชีวิตแจ่มใสขึ้น อย่าลืมว่า ...

“กลัวจน ต้องประหยัด กลัววิบัติ ต้องเลิกทำชั่ว”

หลักในการตั้งตัว

            ผู้ที่จะตั้งตัวเป็นหลักฐานมั่นคง อุปกรณ์สำคัญก็คือ ความอดทนอันเป็นผลให้เกิดการประหยัด บางท่านอยากร่ำรวยแต่ผิดหวัง เพราะนิสัยสุรุ่ยสุร่ายจ่ายง่ายใช้เปลือง ไม่รู้จักเก็บหอมรอมริบ มีความเป็นอยู่ชนิดที่เรียกว่า “วันนี้ เพื่อวันนี้”

            วิถีชีวิตมืดมนไร้ความหมาย จัดว่าเป็นผู้ฆ่าตนเองแท้ๆ พฤติกรรมเช่นนี้ก่อให้เกิดอาชญากรรมต่างๆ มีจี้ปล้น เป็นต้น บางท่านเข้าใจผิดคิดโทษเวรโทษกรรม โทษเทวดาฟ้าดิน ญาติพี่น้องว่าให้โทษ คอยกีดกันอย่างนั้นอย่างนี้

            ตัวทำตัวไม่ดีกลับมองไม่เห็น ยิ่งไปกว่านี้ บางรายขยันไปบนบานศาลกล่าวต่อเทวดาอารักษ์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์ เพื่อขอลาภผล หรือบ้าอยู่กับบ่อนการพนัน เพื่อให้รวยทันใจ ผลสุดท้ายต้องล่มจมเพราะการพนัน

            ท่านว่า คนที่คอยพึ่งโชคชะตาราศีนั้น ย่อมไม่ผิดกับราชสีห์ที่ทำด้วยหินซึ่งเขาตั้งไว้ที่หน้าปราสาท แม้กาก็จับหัวได้ อันส่อแสดงให้เห็นว่า เป็นอยู่แต่เพียงร่าง แต่ไม่มีจิตใจ หรือไร้อำนาจไร้กำลังที่จะสู้กับอุปสรรคปัญหา เป็นการปล่อยชีวิตไปตามยถากรรม เช่นเดียวกับสวะในแม่น้ำลำธาร ซึ่งลอยไปตามกระแสน้ำ ไร้การบังคับฉะนี้แล