คนจนมีสิทธิ์ไหมครับ?

พุทธทำนายตอนนี้ เป็นตอนที่พระเจ้าปเสนทิโกศลได้สุบินนิมิตว่า

*************

            ได้เห็นประชาชนช่วยกันขนน้ำเทลงในตุ่มใหญ่ตุ่มเดียว จนล้นแล้วล้นอีก ส่วนตุ่มเล็กตุ่มน้อยนับร้อยนับพัน รายล้อมอยู่เป็นจำนวนมาก ไม่มีน้ำและไม่มีใครใส่ ไม่มีใครเหลียวแล

*************

            ทรงแปลกพระทัยว่า ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น

            พระพุทธองค์ได้ทรงอธิบายคำทำนายว่า ตามที่โบราณาจารย์ ได้แต่งเป็นบทกวีเกี่ยวกับเรื่องราวตอนนี้ไว้ว่า

                        แปดฝันว่าประชาชนนั้นขนน้ำ

            ช่วยกันปล้ำเทส่งลงในตุ่มใหญ่

            ตุ่มลูกน้อยนับร้อยพันเรียงกันไป

            ไม่มีใครเทใส่แต่สักคน

                        พระทรงญาณโปรดประทานประกาศิต

            แนะนิมิตทายจักเป็นผล

            ว่าภายหน้าเสนาเป็นนายพล

            ราษฎร์จะปล้นทรัพย์ใส่ในตุ่มโต

                        ยิ่งมีก็ยิ่งได้ออกเหลือล้น

            ยิ่งยากจนยิ่งจนหนักเป็นอักโข

            จะรุ่งงามตระการหน้าแต่พาโล

            ที่ซื่อก็จะโซดั่งตุ่มน้อย

            พระพุทธองค์ ทรงอธิบายหรือทำนายความฝันนี้ไว้ว่า เหตุร้ายต่างๆ จะไม่เกิดขึ้นในสมัยของพระเจ้าปเสนทิโกศล แต่จะเกิดในภายภาคหน้า เมื่อมนุษย์ไร้ศีลธรรม จะมีจอมเผด็จการ มีอำนาจบีบบังคับข่มเหงประชาชน จนต้องหาเครื่องบำรุงบำเรอ และทรัพย์สินสิ่งขิงไปมอบให้ ทั้งๆ ที่ร่ำรวยอยู่แล้ว

            แม้บรรดาพ่อค้านายทุน นายธนาคารที่มีอำนาจเงินตราก็จะหาทางดูดเอาทรัพย์สิน เงินทอง ของชาวไร่ ชาวนา ไปด้วยเล่ห์กลของการเอารัดเอาเปรียบอย่างซับซ้อน คนที่รวยอยู่แล้วจึงรวยเหลือล้น ที่จนก็จนเจียนตาย

            สังคมที่ไร้ความเป็นธรรม มนุษย์อยู่กันอย่างสับสน คนจนก็ทุกข์อย่างคนจน คือไม่พออยู่ไม่พอกิน คนรวยก็รวยอย่างคนรวย คือกินไม่รู้จักพอ โลภโมโทสันไม่รู้จักหยุด สร้างความเดือดร้อนด้วยการเอารัดเอาเปรียบอย่างไร้เมตตา

            “คนกลุ่มเล็กเหน็ดเหนื่อย ด้วยการเล่นกอล์ฟ และเต้นรำ ส่วนกลุ่มคนมหึมา เหน็ดเหนื่อยเพราะย่ำโคลนอยู่กับควาย”

            “ชาวนา ถูกผีปอบสูบเลือดกิน เสียจนไม่มีอะไรเหลือ นอกจากควายตัวเดียว เผื่อว่าในปีหน้าจะได้ไปไถนา มาสร้างความเจริญ ความวัฒนา ความร่ำรวย ความเป็นอารยธรรมแก่คน และโลกอีก นี่แหละอารยธรรม อารยธรรมซึ่งคนเผ่าหนึ่งมีเสื้อนับร้อยชุด และอีกเผ่าหนึ่งคือชาวนา อย่าว่าแต่จะมีผ้าเช็ดหน้าโก้ๆ สักผืนหนึ่งเลย เพราะแม้เด็กๆ ก็ต้องเดินล่อนจ้อนอยู่ใต้ถุน โดยไม่มีเสื้อสักตัวเดียว” (ข้อความบางตอนของวิลาสมณีวัต ในสายลมแสงแดด)

            คำทำนายของพระพุทธองค์ จึงถูกตรงกับสถานการณ์ตอนนี้เป็นอย่างยิ่ง คนที่มีอำนาจทั้งยศถาบรรดาศักดิ์ หรือมีอำนาจเงินตรา ก็จะสามารถกอบโกยได้มาก เหมือนตุ่มน้ำที่เต็มจนล้นคนก็ยังเอาไปเติมอยู่เรื่อยๆ คนจนก็เหมือนกับตุ่มน้ำว่างเปล่า ที่จะหาน้ำมาใส่ไม่

            ทุกวันนี้ ข้าราชการได้รับการขึ้นเงินเดือน ราคาสินค้าต่างๆ ก็ขึ้นตาม ภาวะเงินเฟ้อจึงเกิดขึ้น แต่ตาสีตาสา ชาวไร่ ชาวนา ไม่มีเงินเดือนจะขึ้น ต้องซื้อของแพงตามไปด้วย ยิ่งพวกกรรมกรผู้ใช้แรงงานยิ่งลำบาก เพราะค่าแรงก็ยังคงเท่าเดิม ปัญหาจึงเกิดกับคนส่วนใหญ่ คือคนยากจน

            การขึ้นเงินเดือน จึงเป็นการแก้ปัญหาที่ยิ่งแก้ยิ่งเกิดปัญหา และจะยุ่งยากสับสนในอนาคต

            ความเป็นจริงอีกอย่างหนึ่งที่เข้าหลักพุทธทำนาย ข้อนี้ก็คือ ความเจริญมักจะมีมากในเมืองหลวง หรือเมืองใหญ่ๆ บ้านนอกคอกนาไม่มีใครสนใจ คล้ายๆ กับว่า ความเจริญในประเทศไทยมีแต่ในกรุงเทพฯ ในที่สุด ก็จะตายเพราะความคับคั่งที่มากเกิน จนเกิดปัญหาน้ำท่วม การจราจรติดขัด อากาศเสีย...ฯลฯ

            ถ้าจะเปรียบเทียบระดับประเทศ ก็คือประเทศใหญ่โตมีอำนาจ หรือฉลาดกว่า ก็จะเอาเปรียบประเทศเล็กประเทศน้อย หรือประเทศด้วยพัฒนาด้วยการดูดเอาผลประโยชน์ จากประเทศที่ด้อยพัฒนากว่า ไปสู่ประเทศของตน เราจะเห็นว่าประเทศมหาอำนาจจะร่ำรวยอยู่กันอย่างฟุ่มเฟือย แต่ในประเทศอาฟริกา อย่างเอธิโอเปีย เป็นอย่างไร?

            แม้ในวงการศาสนา วัดวาก็สร้างกันใหญ่โตเกิดความจำเป็น แต่ชาวบ้านรอบข้าง แทบจะไม่มีที่หลบฝน หลบแดด ประชาชนทุกข์ยาก โจรผู้ร้ายชุกชุม นี่หรือคือเครื่องวัดความเจริญของศาสนา ทำไมไม่นิยมสร้างคนให้เป็นคนดีมากๆ หลงแต่สร้างวัตถุ อวดบารมีแข่งกันเท่านั้นหรือ? วัดจึงเปรียบเหมือนตุ่มใหญ่ที่มีน้ำเต็มแก้ว แต่ก็ยังมีคนเอาไปใส่จนล้นแล้วล้นอีก

            ส่วนโรงเรียนยากจน หรือสถานพยาบาลที่ยังขาดแคลนก็เหมือนตุ่มน้ำที่ยังว่างเปล่า ไม่มีใครเหลียวแล ความลำบากยุ่งยากจึงเกิดขึ้นในสังคม เพราะความไม่พอดี และความไม่เป็นธรรมดังกล่าวนี้เอง

            สังคมจะอยู่เย็นเป็นสุข ถ้าคนรวยรู้จักเสียสละ ลดความเห็นแก่ตัวลง และคนจนก็พยายามช่วยตัวเอง ขยัน และประหยัดมากขึ้น ไม่โง่ที่จะคอยเอาน้ำไปเติมแต่ในตุ่มใหญ่ จนล้นแล้วล้นอีก เหตุที่เกิดช่องว่างระหว่างคนรวย และคนจนมาก ก็เพราะ “ทุกวันนี้คนจนยิ่งจนเพราะคนยิ่งรวย และคนรวยยิ่งรวยเพราะคนยิ่งจน”

            ยิ่งประเทศของเราเป็นประเทศเล็ก ประเทศกำลังพัฒนาก็อย่านิยมของต่างประเทศ จนขาดดุลการค้ามากนัก ฝึกให้มีนิสัยชาตินิยมเสียบ้าง คือรู้จักใช้ของที่ทำขึ้นเองในประเทศของเรา ผู้ที่ผลิตสินค้า MADE IN THAILAND ก็อย่าสุกเอาเผากินจนเกินไปนัก คนเขาจะไม่นิยม ถ้าไม่เปลี่ยนค่านิยมให้ถูกต้อง อีกหน่อยคนไทยก็จะกลายเป็นทาสโดยไม่รู้ตัว

            อย่าปล่อยให้ประเทศ หรือบ้านเรา เปรียบเสมือนตุ่มน้ำจำนวนร้อยจำนวนพัน ที่ว่าเปล่าปราศจากน้ำ เพราะพวกเราพากันเอาไปเติม เอาไปใส่แต่ในตุ่มใหญ่ ตุ่มอื่นเสียหมด

            หากไม่แก้ไข และไม่รู้เท่าทันเล่ห์กลของการเอาเปรียบดังกล่าวแล้ว อีกหน่อยสังคมก็จะต้องเป็นดังพุทธทำนายที่ว่า

            ยิ่งมีก็ยิ่งได้ออกเหลือล้น

            ยิ่งยากจนก็ยิ่งจนหนักลงอักโข

            จะรุ่งงามตระการหน้าแต่พาโล

            ที่ซื่อก็จะโซดังตุ่มน้อย