นิทานปรัมปราเรื่องเสือ - โค

            แม่โคตัวหนึ่งไปหากินในป่าถูกเสือโคร่งจับได้จะกินเป็นอาหาร แม่โคอ้อนวอนขอให้กลับไปสั่งเสียลูก และให้กินนมเป็นครั้งสุดท้ายก่อน

            เสือโคร่งไม่ยอมเกรงว่าจะไปแล้วจะไม่กลับมาให้กิน

            แม่โคก็อ้อนวอนด้วยน้ำตา พร้อมทั้งให้สัตย์ปฏิญาณจนกระทั่งเสือใจอ่อนจึงยอมให้กลับไป เมื่อแม่โคไปถึงแล้วจึงเรียกลูกโคมาสั่งเสีย พร้อมทั้งชี้แจงเรื่องราวต่างๆ ให้ลูกโคทราบ

            ลูกโคซึ่งมีใจเปี่ยมด้วยกตัญญู รับอาสาจะไปให้เสือกินเองแทนแม่

            แม่โคก็ห้ามว่า ลูกเอ๋ยเจ้ายังเล็กนัก ลูกจงอยู่ชมโลกต่อไปอีกนานๆ เถิด แม่น่ะแก่แล้วขอให้แม่ไปตามทางของแม่เถิด

            ลูกโคไม่ยอม แล้วต่างก็เดินทางตามกันไปจนถึงที่อยู่ของเสือโคร่ง ด้วยแรงแห่งความกตัญญู ลูกโคเดินเข้าไปหาเสือโคร่ง เชื้อเชิญให้เสือโคร่งกินตัวเองแทนแม่

            เสือโคร่งตื้นตันใจในความกตัญญูของลูกโค และปลื้มใจในความซื่อสัตย์ของแม่โค

            เสือโคร่งเกิดขันติความอดทนระงับยับยั้งไม่กินสัตว์ทั้งสอง

            ด้วยอำนาจของคุณงามความดีของสัตว์ทั้ง ๓ ร้อนขึ้นไปถึงพระอินทร์ พระองค์เสด็จลงมาหาสัตว์ทั้ง ๓ นำขึ้นบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ทันทีที่ร่างสัตว์ทั้ง ๓ ก็กลับกลายเป็นเทพบุตร เทพธิดา เสวยรมย์ชมสมบัติอยู่ ณ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์นั่นเอง

            นิทานปรัมปราเรื่องนี้จะสอนเราว่า เราทั้งหลายได้รับยกย่องว่าเป็นมนุษย์ผู้มีใจสูง แล้วเรามีคุณธรรมทั้ง ๓ นี้ หรือเปล่า ถ้าเราไม่มี นอกจากละอายสัตว์ทั้ง ๓ แล้ว ยังจะได้ชื่อว่า เราเป็นมนุษย์เพียงแต่ชื่อเท่านั้น จริงไหมท่าน.

โธ่ลูกแม่

            นางมา เข้าไปหาหน่อไม้ในป่า โดยพาลูกน้อยไปด้วยขณะที่กำลังสาละวนอยู่กับการตัดหน่อไม้อยู่นั่นเอง ก็มีเสือตัวหนึ่งย่องมาคาบเอาเด็กน้อยไป เด็กน้อยร้องไห้จ้า  ด้วยความรักและสงสารลูก นางมาควงพร้าขอไล่กวดเสือไปจนทัน ไม่รอช้าเอาพร้าฟันฉับเข้าที่กลางตัวของเสืออย่างสุดแรงเกิด เสือปล่อยลูกหันมาตะปบนางมา  กอดกันไปปล้ำกันไป ผลสุดท้ายเสือทนเจ็บไม่ไหวเพราะแผลที่ถูกฟัน เลยจบชีวิตอยู่ตรงนั้นเอง

            หลังจากนางมาเผด็จศึกเจ้าเสือร้ายตัวนั้นแล้ว ก็ค่อยๆ คลานไปกอดศพลูก โธ่ ... ลูกแม่ แล้วนางมาก็สิ้นใจตายตามลูกไป

            โธ่ลูกแม่ ก็จบลงด้วยความตายและน้ำตา ฉะนี้แล

แม่จ๋า

            ความรักที่ไหนเล่า ที่จะเท่าแม่รักลูก

            เมื่อยามสนธยาใกล้จะมืดอยู่แล้ววันหนึ่ง แม่กับลูกน้อยสองคนลงเรือสามปั้นข้ามฟากเพื่อจะกลับบ้าน พอพายมาถึงกลางแม่น้ำ บังเอิญเกิดพายุใหญ่พัดกระหน่ำมาอย่างกะทันหัน เรือของสามแม่ลูกจมน้ำลงทันที โดยที่ไม่มีใครจะมาช่วยทัน

            ต่อมาอีกสองวัน ศพของสามแม่ลูกก็ลอยขึ้นมาติดอยู่ที่ท่าเรือแห่งหนึ่งในลักษณะแม่กอดลูกไว้ข้างละคน ประชาชนที่มามุ่งดูกันเป็นจำนวนมากบางคนหลั่งน้ำตาบางคนถึงกับอุทาน “โธ่! มัจจุราชทำไมถึงได้ใจร้ายอย่างนี้”

            นี่แหละความรักของแม่