ยูงิมหลู

            ในยุคน่ำปักเฉียว มีชายหนุ่มผู้หนึ่ง เกิดในตระกูลมั่งคั่ง ซึ่งยูงิมหลูเป็นบุตรยูเอ๊กจื๊อ อยู่ที่เมืองหน่ำฉี มีความกตัญญูกตเวทีในสังดานเป็นที่ยิ่ง เมื่ออยู่กับบิดามารดาก็เอาใจใส่ปรนนิบัติวัฏฐากเป็นอย่างดี ครั้นบิดาส่งไปศึกษาในสำนักอาจารย์ ก็ปรนนิบัติอาจารย์เช่นเดี่ยวกับที่เคยปรนนิบัติบิดามารดาของตน  จึงเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของอาจารย์ยิ่งนัก

            งิมหลูเป็นผู้ที่มีสติปัญญาเฉียบแหลม เล่าเรียนอยู่ในไม่ช้าก็สำเร็จการศึกษา กลับไปปรนนิบัติผู้บังเกิดเกล้ายังบ้านเดิม ต่อมาบิดาฝากฝังให้เข้ารับราชการในเมืองหลวง

            งิมหลูทำงานราชการด้วยความซื่อสัตย์สุจริตได้เป็นเหล็ง ตำแหน่งปลัดอำเภอๆ หนึ่ง อยู่มาไม่นานพระเจ้าหน่ำฉีทรงแต่งตั้งให้ไปดำรงตำแหน่งนายอำเภอซังเหล็ง งิมหลูชำระคดีความราษฎรด้วยความเที่ยงธรรม จนเป็นที่นิยมรักใคร่นับถือของประชาชนทั่วไป

            วันหนึ่งขณะที่เขากำลังพิจารณาคดีอยู่บนบัลลังก์ เกิดอาการตัวสั่นเหงื่อไหลโซมกาย สังหรณ์ว่าคงมีเหตุการณ์อย่างหนึ่งอย่างใดเกิดขึ้นทางบ้าน จึงมอบหมายหน้าที่การงานให้กรมการดูแลแทน แล้วลาเดินทางไปยังบ้านเดิม ถึงบ้านปรากฏว่าบิดากำลังป่วยหนัก ซินแสตรวจอย่างละเอียดอย่างถี่ถ้วนแล้วไม่พบสาเหตุของโรคที่จะวางยารักษาได้ จึงบอกงิมหลูว่า “มีอยู่ทางเดียวที่จะรู้สาเหตุของโรค คือต้องรู้อุจจาระ”

            งิมหลูมิได้อิดเอื้อนรอช้า ควักอุจจาระของบิดาขึ้นมาชิมทันทีแล้วบอกซินแสว่า “มีรสหวาน” ซินแสจึงว่า “ถ้าเช่นนั้นก็หมดหนทางที่จะรักษาได้”

            เขาอัดอั้นตันใจมิรู้ที่จะทำประการใด จึงจุดธูปเทียนวิงวอนเทพเจ้าปักเต้า ขอให้บิดาของเขามีชีวิตรอดอยู่ต่อไป หากจะต้องตายก็ขอให้เขาตายแทน

            ด้วยอำนาจแห่งความกตัญญูกตเวทีของเขา ฟ้าเบื้องบนบันดาลให้บิดาหายป่วยเป็นปกติในเวลาไม่ช้า เขากลับไปรับราชการต่อไป ได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นเป็นลำดับ จนถึงตำแหน่งซัวเซียซี ดำรงอยู่ในตำแหน่งนี้จนถึงกาลอวสานแห่งชีวิตเมื่ออายุได้ ๗๐ ปี