ย้อนอดีตเล่าวันวาน  เรื่องราวของฉันเอง

              " โตขึ้นอยากเป็นอะไร "  เป็นคำถามที่หลายๆคนคงเคยได้ยิน  สมัยเด็กๆ ( ถ้ายังจำได้นะ )  คำตอบของหลายๆคน  ก็คงเป็นหลากหลายอาชีพ  แต่คำตอบที่ยอดฮิตของเด็กๆคงไม่พ้น   หมอ  พยาบาล   ทหาร  ตำรวจ  และอีกอาชีพที่จะลืมไม่ได้เลยก็คือ ครู  ตอนเด็กๆฉันเองก็เคยถูกถามด้วยคำนี้เหมือนกัน  และคำตอบในสิ่งที่อยากเป็นก็คือ

........................ !  ไม่มีคำตอบค่ะ

               เพราะฉันไม่รู้เหมือนกันว่าจริงๆแล้วถ้าโตขึ้นฉันอยากเป็นอะไรกันแน่  แต่เท่าที่รู้คือ  ฉันไม่อยากเป็นหมอ  ไม่อยากเป็นพยาบาล เพราะกลัวโรงพยาบาล กลัวเลือด  กลัวสารพัดอย่างและที่สำคัญคือกลัวผีค่ะ  ( ก็มันน่ากลัวไม่น้อยกว่าอย่างอื่นเลยนี่ )  ดังนั้นอาชีพเหล่านี้จึงไม่ได้อยู่ในความคิดเลย  ( ไม่ใช่ว่าอาชีพเหล่านี้ไม่ดีนะคะ แต่เป็นความกลัวเฉพาะบุคคลคค่ะ )

             ส่วนทหาร ตำรวจ  ก็คงไม่เหมาะกับกุลสตรีอย่างดิฉัน  อิอิ....   นอกเหนือจากอาชีพว่ามาแล้วคงเหลืออาชีพเดียวที่คงจะเหมาะกับฉัน  คือ  ครู มั้ง  ถ้ามีใครถามว่าโตขึ้นอยากเป็นอะไรฉันก็มักจะตอบส่งๆไปว่า  เป็นครูมั้ง  เพราะก็ยังไม่แน่ใจตัวเอง  และก็ไม่ได้สนใจอยากจะเป็นสักเท่าไหร่

              แต่พอโตขึ้น  เริ่มรู้อะไรมากขึ้น  คำตอบของฉันก็เปลี่ยนไป  ฉันไม่เคยคิดอยากเป็นครูอีกเลย  คำตอบในใจตอนนี้ คือ  อยากทำงานเกี่ยวกับกฎหมาย  เพราะเรียนแล้วสนุกดี  น่าสนใจ   ความมุ่งมั่นในตอนนั้นก็คือ  อยากเรียนกฎหมายมาก

             แต่แล้วชีวิตก็พลิกพัน  สิ่งที่อยากเรียนกลับไม่ได้เรียน  เมื่อฉันสอบโควตาของมหาวิทยาลัยไม่ติดในคณะที่ฉันเลือกไว้เป็นอันดับที่ 1  แต่กลับติดคณะที่ฉันเลือกป็นอันดับ 3 ซึ่งก็รู้ๆอยู่ว่าคณะที่เลือกห้อยท้าย  เป็นคณะที่ไม่อยากเรียนสักหน่อย  แต่ก็เลือกไว้งั้นๆ

  ***ขอแทรกนิดหน่อย  ตอนที่ประกาศผลโควตา  ฉันจำได้ว่าวันนั้นเป็นวันที่ตื่นเต้นมาก ลุ้นกันมากกับเพื่อนๆทั้ง  ห้องชั้น ม. 6/3  ฉันเองเป็นคนที่เรียนไม่เก่งเท่าไหร่ แค่ปานกลางเท่านั้น โอกาสจะสอบติดก็มีน้อย  ยิ่งการที่จะสอบติดในคณะที่ต้องการยิ่งน้อยลง  ในขณะที่คณะที่เลือกคะแนนก็สูง  แต่รับคนน้อยมาก ( ไม่ถึง 10 คนทั่วทั้งภาคเหนือ )  แต่ฉันก็ยังแอบหวังอยู่ลึกๆในใจ  

        และแล้วเวลาที่ประกาศก็มาถึง  ในสมัยนั้น ( ยังไม่ถึง 10 ปีหรอกแค่เกือบๆเท่านั้น *-*  ) มีการประกาศผลทางอินเตอร์เน็ตแล้ว  แต่ฉันก็ไม่ยอมเข้าไปดู  ทั้งๆแค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีก็รู้ผลแล้ว   มีการให้โทรศัพท์ไปถามผล  ก็ไม่ยอมโทรกัน  ไม่ใช่แค่ว่าฉันคนเดียวเท่านั้น  เพื่อนๆในกลุ่มที่ว่าเก่งๆยังไม่ยอมใช้กันเลย  สิ่งที่เรารอก็คือ  การประกาศผลทางวิทยุ จะได้ลุ้นพร้อมกันทั้งห้อง   แต่ยังฟังไม่ได้เท่าไหร่  ทางโรงเรียนก็ประกาสผลสอบ  ต่างคนต่างตั้งใจฟังว่าจะมีชื่อของตัวเอง 

         ทางโรงเรียนก็ทะยอยประกาศไปเรื่อยๆ  จนมาถึงสายศิลป์  ฉันกับเพื่อนต่างกอดกันกลม  น้ำหูน้ำตาไหลหมด สรุปว่าร้องไห้กันทุกคน  ( มานึกๆวันนี้ก็ขำดีเนอะ  จะร้องไห้กันทำไมเนี่ยะ )   การประกาศก็ผ่านไปเรื่อยๆมีชื่อเพื่อนๆที่รู้จักตั้งหลายคน  ในใจก็คิดถึงตัวเอง  จะติดไหมเนี่ยะ  และแล้ววินาทีสำคัญก็มาถึง  เค้าประกาศชื่อฉันด้วย   ความรู้สึกคือ  อึ้ง  เหมือนทุกอย่างหยุดนิ่งหมดเลย  แต่เดี๋ยวก่อน ณ ความรู้สึกที่ได้ยินชื่อฉัน ณ ตอนนั้น  ฉันแทบไม่ต้องฟังคณะที่ติดก็รู้ว่าฉันติดคณะที่เลือกป็นอันดับที่ 3 แน่นอน  ทำไมนะเหรอ  ไม่รู้สิ   มันเหมือนรู้เอง  ว่าถ้าได้ยินชื่อตัวเองยังไงก็คงไม่ใช่คณะที่ต้องการหรอก  แต่ก็ดีใจนะว่าอย่างน้อยก็จะได้เรียนในมหาวิทยาลัยในฝันแล้ว  เย้ เย้ 

        ในใจตอนนั้นคิดว่า  ติดอันดับ 3 ก็ไม่เป็นไร เรายังมีโอกาสเอ็นท์ได้อีกครั้ง  คิดว่าจะสละสิทธิ์เต็มที่   แต่เมื่อคะแนนเอ็นท์รอบสองออกมาตัดสินใจว่าไม่ยื่นคะแนสอบเอ็นท์แล้ว  คะแนนก็ไม่ได้มาก เกรดก็สองกว่าเองๆ  ยื่นเอ็นท์ไป  สอบไม่ติดแน่ ( สมัยนั้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยต้องใช้คะแนนเอ็นท์ + เกรด ) 

            ดังนั้น  ฉันจึงตัดสินใจว่าจะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย  ในคณะที่ฉันเลือกเป็นอันดับ 3  ซึ่งก็คือ 

คณะ..............................

*-*  พรุ่งนี้มาเขียนต่อนะจ๊ะ