ย้อนอดีตเล่าวันวาน  เรื่องราวของฉันเอง  ( 2 )

   คณะที่สอบติดโควตาได้ก็คือ คณะมนุษยศาสตร์ ซึ่งคณะนี้ คงจะเป็นคณะในฝันของใครหลายๆคน ในสมัยนั้นที่ฉันเข้าเรียน  คณะมนุษยศาสตร์มีอยู่ 11 สาขาวิชา  เริ่มจากคณะทางสายภาษาทั้งหลายได้แก่ ภาษาอังกฤษฝรั่งเศส เยอรมัน ญี่ปุ่น และภาษาไทย นอกจากนั้นยังมีสาขาวิชาจิตวิทยา บ้านและชุมชน ปรัชญา ประวัติศาสตร์  สารสนเทศและสื่อสารมวลชน ( ปัจจุบันแยกเป็นคณะแล้ว ) แต่ในปัจจุบันมีสาขาน้องใหม่ คือ  ภาษาจีนค่ะ 

   เขียนมาซะยืดยาว  ยังไม่ได้บอกเลยว่าสาขาวิชาที่ฉันสอบติดก็คือ  ภาษาไทยค่ะ หลายๆคนคงจะสงสัยว่า ก็เป็นคนไทยอยู่แล้ว ทำไมต้องเรียนภาษาไทยด้วย ?  นั่นนะสิ  ฉันเองก็แอบคิดเหมือนกัน แต่ยังไงฉันก็คิดว่าสาขาวิชานี้นี่แหละที่เหมาะสมกับฉันมากที่สุด  เพราะภาษาต่างประเทศทั้งหลาย ดิฉันไม่ถนัดเลย ก็เลยคิดว่าเรียนสาขานี้ละกัน แต่ก็ใช่ว่าจะง่ายนะคะ ยากมากเลย  โดยเฉพาะหลักภาษา ฉันไม่ถนัดเลย แต่ดีหน่อยที่ฉันเป็นคนชอบอ่านหนังสือ เลยถนัดด้านวรรณคดีมากกว่า 

   คณะที่ฉันเรียนอยู่ใครๆก็คงคิดว่าจบไปจะทำอะไรได้นอกจากการเป็นครู (แต่จริงๆแล้วเป็นได้หลายอย่างที่ตรงกับวิชาชีพก็คือ นักเขียน พิสูจน์อักษร หรืองานอื่นทั่วไป  เช่น เลขานุการ ธุรการ ฯลฯ ) เป็นครูอีกแล้วเหรอ ความรู้สึกของฉันในตอนนั้น คือ ฉันไม่ได้อยากเป็นครูสักหน่อย 

   ตอนใกล้เรียนจบเพื่อนมักจะถามฉันว่า จะทำงานอะไรจะเป็นครูหรือเปล่า คำตอบของฉันในตอนนั้นฉันตอบว่า “ ฉันไม่อยากเป็นครู ฉันอยากทำงานราชการอะไรก็ได้  แต่ไม่ใช่ราชการเป็นครู แต่ว่าฉันต้องได้เป็นครูแน่เลย ”  ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนั้นทำไมตอบเพื่อนแบบนี้ 

ที่ฉันไม่อยากเป็นครูไม่ใช่เพราะว่ารังเกียจหรือดูแคลนอะไรหรอก แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า  ฉันสอนไม่เป็น ไม่รู้จะอธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้ยังไง  และฉันเองก็เป็นพวกที่ประหม่าเวลาอยู่ต่อหน้าสาธารณชน มันตื่นเต้นพูดไม่ออกซะงั้น (ทุกวันนี้ก็ยังเป็นอยู่เลย ) แต่คงเหมือนคำโบราณที่เค้าว่าไว้ เกลียดยังไงย่อมได้อย่างนั้น เพราะสิ่งที่เราไม่อยากได้นั้นเข้ามาเกี่ยวข้องพัวพันกับเราเข้าจนได้