ได้ชมได้ฟังกันแล้วนะครับสำหรับไอเดียแก้ปัญหาเศรษฐกิจจากขุมกบาลของนายสมัคร สุนทรเวช ผ่านรายการสนทนาประสาสมัครที่ผมอุตส่าห์เฝ้ารอว่าจะดิบดีแค่ไหน

ก็ต้องขอชมนะครับว่าไปแนวคิดที่ดีทีเดียวสำหรับการขึ้นราคาสินค้าตามสภาพความเป็นจริง ไม่ฉวยโอกาสขึ้นทีละ 5 บาททั้งที่ต้นทุนจริงขึ้นมาไม่ถึงบาท โดยเสนอให้มีการนำเงินสตางค์ของเรากลับมาใช้  แต่ท่านายกฯคงลืมไปกระมังว่าอัตราค่าเงินของเราไม่เหมือนกับอเมริกาที่ 1 เซ็นของเค้ามีความหมายเหมือนเหรียญบาทของเรา  1 ดอลลาร์ก็เหมือนกับ 100 บาทจึงไม่ต้องแปลกใจที่อเมริกันชนยังคงใช้เศษเหรียญกันอยู่  สิ่งที่ควรทำไม่ใช่การไปรื้อเอาเหรียญสลึงหรือเหรียญห้าสิบตังค์มาใช้แต่ควรควบคุมให้พวกแม่ค้าฐานเสียงของท่านให้ตั้งราคาให้สมเหตุสมผล

อีกอย่างที่ไม่ควรเข้าไปแตะคือราคาสินค้าภาคการเกษตรที่กำลังโตวันโตคืน เพราะเกษตรกรบ้านเราจะได้ลืมตาอ้าปากเสียทีหลังจากถูกกดขี่จากนายทุนและพ่อค้าคนกลาง ที่ผ่านมาเรามักแก้ปัญหาสินค้าราคาแพงโดยไปลดราคาสินค้าทางการเกษตรทำให้พี่น้องเกษตรกรที่ส่วนใหญ่ยากจนไม่มีเงินไปซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคอื่นๆจนต้องไปกู้หนี้ยืมสินมาเป็นวงจรอุบาทว์ที่แก้ไม่ออก

สิ่งที่ผมอยากได้ยินจากรัฐบาลนี้มากที่สุดคือคำว่า"เศรษฐกิจพอเพียง" เพราะพอคล้อยหลังท่านสุรยุทธ์ผมก็ยังไม่เคยได้ยินคำนี้ออกมาจากคีย์แมนของพรรคร่วมรัฐบาลคนใดเลย  ผมเคยมีโอกาสได้พูดคุยกับผู้ใหญ่วิบูลย์ เข็มเฉลิม ปราชญ์ชาวบ้านที่ได้รับแต่งตั้งเป็นสนช.เกี่ยวกับเรื่องปัญหาความยากจนของเกษตรกรก็ทำให้รู้ว่าเกษตรกรไม่ได้จนด้วยตัวเขาเอง แต่จนด้วยระบบทุนที่รัฐพยายามยัดเยียดให้

ลองคิดดูว่าชาวนาปลูกข้าวได้ปีละ 100 เกวียน กินเองสัก 20 ถัง ที่เหลือควรเป็นกำไรไหม แต่สภาพปัจจุบันที่เป็นอยู่คือชาวนาต้องติดหนี้ค่ายาฆ่าแมลง ยากำจัดวัชพืช ปุ๋ยจากนายทุนเพื่อให้มีผลผลิตมากขึ้น  ยิ่งชาวนาอยากได้เงินมาใช้หนี้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องเป็นหนี้มากเท่านั้นไม่สิ้นสุด  หรืออย่างชาวบ้านเคยปลูกมะละกอพอมันสำปะหลังราคาดี+ทำน้ำมันได้รัฐก็ยุให้ชาวบ้านปลูกมัน พอมันราคาตกชาวบ้านที่ไปลงทุนซื้อมันมาก็เจ๊งครับ  (นี่ยังไม่นับต้นยูคาลิปตัสที่ดูดน้ำใต้ดินนั่นอีกนะ)

เห็นไหมครับว่าตัวป่วนเศรษฐกิจรากหญ้าไม่ใช่ใครหรอกครับแต่เป็นรัฐบาลที่พวกเขาเลือกไปนั่นแหละ  แล้วตอนนี้ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าจะแก้ปํยหาด้วยวิธีการที่ยั่งยืนเลย น่าหนักใจไหมครับ!!!

ขุมทรัพย์เพชร.