2-3 วันก่อนมีโอกาสได้ไปค้นหาของหลายๆอย่าง(ขุดมันขึ้นมา) เจอเทปอัดมากมาย สมัยมัธยมต้นๆ ตอนนั้นคลั่งเพลงญี่ปุ่น(เป็นเอามาก) เมื่อเอามันมาเปิดกรุฟังอีกครั้ง นึกขำตัวเองในใจ และฝันหวานถึงสมัยนั้น ที่ลงทุนโทรไปขอเพลงคุยกับทีมงานคนญี่ปุ่น(แบบไม้เลื้อย...หรือที่เรียกว่าพูดภาษาญี่ปุ่นไม่เป็นอ่ะนะ...ก็ได้แต่บอกชื่อเพลงไป...) แต่ว่ามีสิ่งหนึ่งที่ยังค้นหาไม่เจอ คือเพลง Pieces ของ L'Arc~en~Ciel สมัยนั้นเคยหาเพลงนี้หลังจากที่ดู Live Concert ทางโทรทัศน์ช่องหนึ่งเอามาฉาย มันโดนใจมากๆ เป็นการแสดงที่เจ๋งสุดๆ แม้ว่าวันนี้จะหาไม่เจอ แต่ขอบคุณสิ่งหนึ่งที่ชื่อว่า "เทคโนโลยี" ที่นำพาให้เราไปเจอเพลงนี้ทางเว็บไซต์ มากมายเหลือเกิน

แต่ว่าความทรงจำที่ดีที่สุด คือ เทปอัดที่อัดเองกับมือ(ใช้เวลาเหมือนกันนะคะ บางครั้งเปิดวิทยุฟัง เพลงจบไปแล้ว หรืออัดได้ไม่เต็มที่) อุปสรรคต่างๆในวันนั้น มันมีความหมาย เราว่ามันทำให้เรานึกถึงความรู้สึกในวัยนั้นได้อย่างชัดเจน

เราไม่อยากลืมเลือนมันไป สำหรับวันนั้น วันที่เราพยายามทำสิ่งที่เราชอบ ทำโดยไม่สนใจว่าใครจะว่า ว่า "เราบ้าเพลงญี่ปุ่น" ไม่สนอะไรทั้งนั้น "ฉันชอบของฉัน"

ต่างจากวันนี้ ความกลัว เข้ากุมจิตใจ ยิ่งเรารู้มาก เราก็ยิ่งเกร็งกับสิ่งที่ทำ เหมือนกับว่า ยิ่งรู้กฎมาก มันจะปิดตายความคิดอันบรรเจิด(บ้าบอ)

เราเคยคิดอะไรได้บ้าบอมากมาย จนเพื่อนบอก "ไอ้นี่ล้น" "เฮ้ย คิดได้ไง" "ช่างกล้าคิด" เราเคยได้ชื่อว่าเป็นคนแปลก นอกกรอบ แหวกแนว ทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้าน สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่เราภูมิใจมาก เพราะทำให้งานที่เรานำเสนอซึ่งกลั่นมาจากสมองที่บ้าบอของเรา กลายเป็นผลงานที่ดี(ไม่ได้ยอตัวเองนะคะ แต่มันเคยเป็นแบบนั้นจริงๆ)

ณ วันนี้ วันที่ทุกอย่างหายไป และอยู่ในช่วงค้นหา และตามมันกลับคืนมา รอดูแล้วกันว่าจะได้มันกลับมามากน้อยแค่ไหน?