*/
  • กงล้อของเวลา
  • ranking : สมาชิกทั่วไป
  • email : [email protected]
  • วันที่สร้าง : 2009-07-07
  • จำนวนเรื่อง : 8
  • จำนวนผู้ชม : 13266
  • จำนวนผู้โหวต : 1
  • ส่ง msg :
  • โหวต 1 คน
วันจันทร์ ที่ 17 พฤษภาคม 2553
Posted by กงล้อของเวลา , ผู้อ่าน : 817 , 11:07:12 น.  
หมวด : ไดอารี่

พิมพ์หน้านี้
โหวต 0 คน

นิยายนะคะ นิยายของกงล้อของเวลา 

 

 

อยากมีแฟนเป็นช่างภาพ

                เพราะว่าช่างภาพเป็นคนมีศิลปะ มีความคิดไม่หยุดนิ่งเป็นนักพัฒนา มีจิตนาการสูง

อยากมีแฟนเป็นนักเขียน

เพราะว่านักเขียนจะมองโลกในแง่ดี ไม่คิดว่าเงินคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตแต่เขาจะคิดว่า “คุณค่าของชีวิต คือ สิ่งที่สำคัญที่สุด”

อยากมีแฟนเป็นอาจารย์

เพราะว่าอาจารย์จะคอยอบรมสั่งสอน แนะนำแต่สิ่งดีๆให้ มีบุคคลิกที่เป็นผู้นำ สงบ สุขุม นุ่มนวล และสุภาพ มีความเป็นผู้ใหญ่สูง

อยากมีแฟนเป็นนักดนตรี

เพราะนักดนตรี มีความมั่นใจในตัวเอง มีความเข้าอกเข้าใจผู้อื่น เป็นคนที่โดดเด่น และน่าค้นหา (ถึงความคิดและพลังที่นักดนตรีถ่ายทอดออกมา)

อยากมีแฟนเป็นดารา

          เพราะดาราจะนำชื่อเสียงมาให้ เป็นที่รู้จัก ทำให้เรารู้สึกว่าตัวเองโดดเด่น และมีค่า

อยากมีแฟนเป็นเจ้าของร้านอาหาร

เพราะว่าเราจะได้ใช้ชีวิตแบบสบาย ได้ทำงานและพักผ่อนไปในตัว ไม่ทุกข์ไม่กังวล และมี ตังค์ใช้

 

ขอทั้งหมดอยู่ในผู้ชายคนเดียวได้ไหมนะอืม คงมีแต่ผู้ชาย หรือเป็นคนในอุดมคติของเรา

เท่านั้น นายกวีกานนท์   กิจกานนท์

 

หนุ่มผู้เพรียบพร้อมทุกอย่าง อาชีพหลักของเขา คือทำธุรกิจ ร้านอาหาร อาชีพรองคือเป็นอาจารย์สอนพิเศษ อาชีพเสริม คือ เป็นนักดนตรี เป็นช่างภาพ และสุดท้ายเขาเป็นนักเขียน

ล่าสุด เขากำลังจะได้เป็นดารา

                พอดีหนุ่มรูปงามคนนี้ นายกวีกานนท์ กำลังจะเดินทาง มาเที่ยวที่เกาะช้าง จ.ตราด เขาจะมาเก็บภาพถ่ายสวยๆ ไปฝากเพื่อนๆ และเขาก็จะมาพักผ่อนไปในตัวด้วย เขาวางแผนว่าจะอยู่ที่นี่ หนึ่งเดือน แต่เขาไม่ได้จองห้องพักไว้ล่วงหน้าหรอก กะว่าจะเปลี่ยนไปเรื่อย

               

 

 

 

และเรื่องราวความรักของเขาและเธอก็เริ่มขึ้นด้วย

นายกวีกานนท์ ขับรถผ่านสองข้างทางมาเรื่อยๆ ผ่านหลายจังหวัดด้วยกัน “  อ้าวเราจะไปทางไหนดีนะ มีสองเส้นทาง และท่าเรือก็มีสองท่าเสียด้วย เราไปทางไหนดี ถ้าเราไปทางนี้ เข้าเมือง กับทางนี้ ผ่านป่า เรามาเมืองตราดทั้งที่ ก็น่าจะเข้าไปดูชีวิตความเป็นอยู่ของคนตราด” 

                นายกวีกานนท์จึงตัดสินใจ ขับรถเข้าเมือง เขาจะหาซื้อของกิน เครื่องดื่มต่างๆ เตรียมไว้เป็นเสบียง สำหรับการเดินทางครั้งนี้ เขามองไปสองข้างทาง

ทำไมไม่เห็นมีห้างเลยนะ แล้วเขาก็ขับรถมา เอ๊ะ ๆ เห็นแล้ว ตราดสรรพสินค้า อืมเจอแล้ว เอาล่ะทีนี้ก็หาที่จอดรถให้ได้ก่อน

                สาวน้อย หน้าตาน่ารัก เธอเป็นสาววัย ยี่สิบสี่ปี เธอเพิ่งจะเรียนจบมา จากเมืองหลวง ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง แต่สุดท้ายเมื่อเธอเรียนจบ เธอก็ต้องกลับบ้าน มาทำงานแถวบ้าน เพราะว่พ่อกับแม่เรียกตัวกลับมาให้มาทำงานใกล้ๆบ้านนั่นเอง ใจจริงของเธอนั้นเธอก็อยากทำงานแถวบ้านอยู่พอดี เธอไม่อยากทำงานในเมืองกรุง ไม่อยากดิ้นรน และต่อสู้แย่งชิงกันในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยมลพิษ มีแต่แสง สี เสียง และภาพมายา

                เธอคือ พฤกษ์ษา ราชวีกิจจา ลูกสาวชาวบ้าน แห่งเมืองตราด เธอทำงานอยู่ในเกาะช้าง ทำงานด้านโรงแรม อยู่ที่รีสอร์ทแห่งหนึ่งที่มีชื่อเสียงใน เกาะช้าง

                วันนี้พฤกษ์ษา ขับรถมอเตอร์ไซด์ คู่ใจมาในตัวเมือง มาซื้อเสบี่ยงลงไปที่เกาะช้าง เธอทำงานอยู่ในรีสอร์ทในเกาะช้าง วันนี้ก็เป็นวันหยุดของเธอ ๆ ก็เลยขับรถกลับบ้าน บ้านของเธออยู่บนฝั่ง เมื่อก่อนนะ ที่เกาะช้างเคยเป็นกิ่งอำเภอ แต่เดี๋ยวนี้ได้ตั้งเป็นอำเภอแล้ว

          พฤกษ์กำลังขับรถไปที่ลานจอดรถ เพื่อขับไปจอดที่หน้าตลาดน้ำพุ เธอเปิดไฟเลี้ยวซ้าย และกำลังจะเลี้ยวเข้าไป มองดูแล้วไม่มีรถ แต่อยู่ๆ เอี๊ยดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงเบรกของรถคันหนึ่งก็ดังขึ้น เธอจึงเบรกมอเตอร์ไซด์คู่ใจ เฮ้อ เกือบแหลกแล้วเรา ใจหายหมดเลย

เธอจอดรถ และถอดหมวกกันน็อคที่สวมอยู่ พร้อมกับสยายผม  และมองหน้ารถคันนั้น

                มีผู้ชายไฮโซเดินออกมาจากรถ ทั้งสองมองหน้ากัน พฤกษ์มองหน้านายคนนั้น “เป็นอะไรไหมครับคุณ” กวีถาม “ก็เกือบตายซิคะ” พฤกษ์บอกเขาด้วยแววตาไม่สบอารมย์นัก  “ ผมต้องขอโทษคุณด้วยนะครับ ผมมองไม่เห็นคุณ” “เหรอคะ ตัวฉันไม่ใช่เล็กๆ นะคะ คุณถึงมองไม่เห็น”

“ฮึๆๆ ๆๆ” กวีหัวเราะออกมา เพราะว่ามองเธอดูแล้ว เธอคงโกรธมากแน่ๆเลย

“หัวเราะอะไรมิทราบคะ คุณผู้ชาย” “ อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณผู้หญิง คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ ผมต้องขอโทษนะ ผมจะต้องเดินทาง” “สวัดดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ สาวเมืองตราด” “ฮึ ว่าอะไรนะ” พฤกษ์ชักฉุน นายเรียกฉันว่าสาวเมืองตราดเหรอ อืม พฤกษ์เหลือบหันไปมองป้ายทะเบียนรถเขา เขียนว่า กทม. “จ๊ะ พ่อหนุ่มเมืองกรุง” และเธอก็ยักคิ้วให้เข้า

                เราแยกกันตรงนี้ก็แล้วกัน หวัดดีค่ะ ฮืม แล้วพฤกษ์ก็เนที่รถ และถอดเสื้อคลุมออก สยายผมอีกครั้งหนึ่ง พฤกษ์เป็นผู้หญิงอวบ เกือบอ้วนก็ว่าได้ ผิวขาวอมเหลือง ผิวเหมือนคนบ้านๆ ธรรมดา แต่หน้าตาของเธอบ่งบอกว่าเธอฉลาด และที่สำคัญมากๆ ซะด้วย และนิสัยอวดดี ที่ติดตัวเธอมา เพราะเธอไม่ยอมแพ้ใครถ้าหากเธอไม่ผิด แน่แหละพฤกษ์ษา คนสวย

                กวีกานนท์มองเธอด้วยสายตาชื่นชม และเขาก็ขับรถไปจอด ฮึ ยายผู้หญิงเมืองตราดคนนี้ น่ารักดีแฮะ แปลกดี ไม่เหมือนผู้หญิงชาวบ้านธรรมดา ดูมีอะไรที่โดดเด่น และน่าสนใจดี

                พฤกษ์เดินเข้าไปในห้างชั้นหนึ่ง เธอเลือกซื้อของใช้และขนมฝากของนั้นไว้ที่เจ้าหน้าที่รับฝากของ เสร็จแล้วเธอก็เดินชึ้นไป ผ่านร้านขายเสื้อผ้า กระเป๋า และรองเท้า

และขึ้นไปชั้นสามเป็นชั้นของหนังสือ เธอเดินไปเรื่อยๆ เอ๊ะ หนังสือเล่นนี้น่าสนใจแฮะ “เขียนโดยตากล้อง นักเขียน นักดนตรี อาจารย์ เจ้าของร้านอาหาร” โอ้โหคนอะไร มีความสามารถทำอะไรได้เยอะขนาดนี้นะ เก่งจังเลย น่าอ่านจัง เธอจึงหยิบหนังสือ เล่มนี้ขึ้นมา

                “ขอโทษครับ” “คะ” พฤกษ์หันไปมอง “ คุณ” ครับ “คุณ” ค่ะ เอ่อคุณ มีปัญหากับฉันอีกเหรองัย กวีกานนท์หัวเราะ หลังจากได้ยินที่เธอทักทายเขาแบบนั้น “ เปล่าครับ คุณผู้หญิง บังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ” “ใครอยากเจอ” “ผมไม่ได้บอกว่า อยากเจอ แต่ผม.. ใช้คำว่าบังเอิญเจออีกแล้วนะครับ” “เหรอคะ” 

                แล้วกวีก็มองหนังสือของตัวเอง ที่อยู่ในมือของสาวน้อยคนนี้ “ คุณอ่านหนังสือแนวนี้ด้วยเหรอครับ”     พฤกษ์มองดูหนังสือที่อยู่ในมือ “ค่ะ ฉันชอบหนังสือหลายแนวน่ะ และแนวนี้ฉันก็เห็นว่ามันน่าสนใจ คนเขียนเขาเป็นคนรักธรรมชาติ รักเสียงเพลง รักดนตรี และคนเขียนเขาก็เป็นอาจารย์ด้วยนะคะ เขาสามารถถ่ายทอดงานเขียนออกมา ได้ดีมากเลย ฉันอ่านหนังสือเล่มนี้ มองเห็นภาพทุกอย่าง ที่เขาตั้งใจจะถ่ายทอดออกมา” “อืม และเขาก็มีความสามารถหลายอย่าง ฉันยังอิจฉาเลย ฉันน่ะชอบเหมือนเขาชอบ แต่ฉันไม่มีโอกาศทำสิ่งนั้นเลย” พฤกษ์ยิ้ม

                “ฉันน่ะอยากร้องเพลงได้ เล่นดนตรีได้ถ่ายภาพได้ เขียนหนังสือได้ และเป็นอาจารย์ได้ด้วยเหมือนเขานั่นแหละ” “มันเป็นความฝันส่วนบุคคลน่ะค่ะ คุณอย่าไปสนใจเลย”

“ดูคุณจะชื่นชมเขาจังเลยนะครับ” “ค่ะ ก็เขาเป็นคนแบบเดียวกับฉันนี่คะ” “ครับ” กวีกานนท์กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับคำพูดของสาวน้อยคนนี้

                เด็กน้อย เธอเป็นคนแบบเดียวกับเราด้วย ไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนเลยว่าจะเจอเธอ

เขาอมยิ้ม และคิดในใจ สาวน้อยฉันเอง เป็นคนเขียนหนังสือเล่มนี้ เขาอมยิ้มอีก

                นี่คุณ ถึงกลับเคลิ้มไปกับฉันเลยเหรอ ฉันน่ะชอบฝันกลางวันแบบนี้บ่อยๆนะ คุณอย่าถือสาฉันเลยนะคะ” “ครับ คุณชื่ออะไรนะครับ บอกผมได้มั๊ย ผมกวีกานนท์ ครับ

กวีกานนท์     กิจกานนท์ ครับ” “ค่ะ คุณกวี ฉัน พฤกษ์ เออ พฤกษ์ษา  ราชวีกิจจา ค่ะ” 

 

“ครับ คุณพฤกษ์” ค่ะ “คุณกวี ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันต้องขอตัวก่อนแล้วนะคะ” “ครับ เออ คุณพฤกษ์ช่วยผมเลือกหนังสือสักเล่มได้มั๊ยครับ” “อืม ค่ะ คุณชอบหนังสือแบบเดียวกับฉันไหมล่ะคะ” “เล่มนี้เหรอครับ” “ค่ะ พฤกษ์จ้องมองเขา เขาดูดีจัง ขาว หล่อ มาดนิ่ง นุ่มนวล สุภาพ โอ๊ยน่ารักนะเนี๊ยะ  หนังสือที่เหมาะสำหรับคุณ เล่มนี้เป็นไงคะ คุณหวานใจ “อ้าวนี่มันนิยายนี่นา” “ค่ะ” “นิยาย ค่ะ ลองอ่านดูนะคะ เผื่อว่าคุณ จะได้เป็นพระเอกยังไงล่ะ” “ หมายความว่าไงครับ” “คิดเอาเองนะจ๊ะ บ๊ายๆ สวัสดีค่ะ” ครั้งต่อไปถ้าเจอกันคงบังเอิญจริงๆแล้วนะคะ

แล้วพฤกษ์ก็เดินไปจ่ายเงิน เขาก็เดินตามมาด้วย คิดเงินค่ะ เล่มนี้ด้วยครับ รวมกันนะ ห่อให้ด้วยนะครับ “ทั้งหมด ห้าร้อยแปดสิบบาทครับ” “ครับ” ชอบคุณนะครับ

และเขาก็ยื่นหนังสือให้พฤกษ์ษา เดี๋ยวก่อนครับ มีปากกาไหมครับ “มีค่ะ คุณจ่ายตังค์ให้ฉันเหรอคะ” “ครับ เป็นคำขอโทษจากผม ที่ทำให้คุณเกือบตาย และเป็นมิตรภาพระหว่างเราครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ สาวเมืองตราด” พฤกษ์ษาสบตาเขา  “ขอบคุณค่ะ คุณกวี” 

กวีเอาปากกามาเขียนเบอร์โทรของเขา และลายเซ็นพร้อมกับ อีเมลล์ไว้ให้พฤกษ์ษา

ติดต่อมาบ้างนะครับ “ค่ะ คุณ กวี” และเขาก็ยื่นหนังสือของเขากับปากกาให้พฤกษ์ษา

นี่ครับ และนี่ ผมขออีเมลล์คุณหน่อย เอ๊ะ “นะครับ” “เราจะได้ติดต่อกันได้”

พฤกษ์ก็เขียนอีเมลล์ของตัวเองให้เขา “ฉันต้องกลับจริงๆแล้วนะคะ หวัดดีค่ะคุณ กวี”

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


แสดงความคิดเห็น


ถึง บล็อกเกอร์ ทุกท่าน โปรดอ่าน
   ด้วยทาง บริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ จำกัด (มหาชน) ได้ติดต่อขอความร่วมมือ มายังเว็บไซต์และเว็บบล็อกต่าง ๆ รวมไปถึงเว็บบล็อก OKnation ห้ามให้มีการเผยแพร่ผลงานอันมีลิขสิทธิ์ ของบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ บนเว็บ blog โดยกำหนดขอบเขตของสิ่งที่ห้ามทำ และสามารถทำได้ ดังนี้
ห้ามทำ
- การใส่ผลงานเพลงต้นฉบับให้ฟัง ทั้งแบบควบคุมเพลงได้ หรือซ่อนเป็นพื้นหลัง และทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือ copy code คนอื่นมาใช้
- การเผยแพร่ file ให้ download ทั้งที่อยู่ใน server ของคุณเอง หรือฝากไว้ server คนอื่น
สามารถทำได้
- เผยแพร่เนื้อเพลง ต้องระบุชื่อเพลงและชื่อผู้ร้องให้ชัดเจน
- การใส่เพลงที่ร้องไว้เอง ต้องระบุชื่อผู้ร้องต้นฉบับให้ชัดเจน
จึงเรียนมาเพื่อโปรดปฎิบัติตาม มิเช่นนั้นทางบริษัท จีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ฯ จะให้ฝ่ายดูแลลิขสิทธิ์ ดำเนินการเอาผิดกับท่านตามกฎหมายละเมิดลิขสิทธิ์
OKNATION



กฎกติกาการเขียนเรื่องและแสดงความคิดเห็น
1 การเขียน หรือแสดงความคิดเห็นใด ๆ ต้องไม่หมิ่นเหม่ หรือกระทบต่อสถาบันชาติ ศาสนา และพระมหากษัตริย์ หรือกระทบต่อความมั่นคงของชาติ
2. ไม่ใช้ถ้อยคำหยาบคาย ดูหมิ่น ส่อเสียด ให้ร้ายผู้อื่นในทางเสียหาย หรือสร้างความแตกแยกในสังคม กับทั้งไม่มีภาพ วิดีโอคลิป หรือถ้อยคำลามก อนาจาร
3. ความขัดแย้งส่วนตัวที่เกิดจากการเขียนเรื่อง แสดงความคิดเห็น หรือในกล่องรับส่งข้อความ (หลังไมค์) ต้องไม่นำมาโพสหรือขยายความต่อในบล็อก และการโพสเรื่องส่วนตัว และการแสดงความคิดเห็น ต้องใช้ภาษาที่สุภาพเท่านั้น
4. พิจารณาเนื้อหาที่จะโพสก่อนเผยแพร่ให้รอบคอบ ว่าจะไม่เป็นการละเมิดกฎหมายใดใด และปิดคอมเมนต์หากจำเป็นโดยเฉพาะเรื่องที่มีเนื้อหาพาดพิงสถาบัน
5.การนำเรื่อง ภาพ หรือคลิปวิดีโอ ที่มิใช่ของตนเองมาลงในบล็อก ควรอ้างอิงแหล่งที่มา และ หลีกเลี่ยงการเผยแพร่สิ่งที่ละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือวิธีการใดก็ตาม 6. เนื้อหาและความคิดเห็นในบล็อก ไม่เกี่ยวข้องกับทีมงานผู้ดำเนินการจัดทำเว็บไซต์ โดยถือเป็นความรับผิดชอบทางกฎหมายเป็นการส่วนตัวของสมาชิก
คลิ้กอ่านเงื่อนไขทั้งหมดที่นี่"
OKnation ขอสงวนสิทธิ์ในการปิดบล็อก ลบเนื้อหาและความคิดเห็น ที่ขัดต่อความดังกล่าวข้างต้น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของบล็อกและเจ้าของความคิดเห็นนั้นๆ
   

กลับไปหน้าที่แล้ว กลับด้านบน