ปางอุ๋ง เป็นสถานที่ที่เรา (เพื่อนร่วมงาน + เพื่อนของเพื่อนร่วมงาน + ฉัน) ตัดสินใจจอดป้ายเป็นที่แรก

สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา เวลาเท่าไหร่ไม่รู้ สถานที่ที่ไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าหนาวจับใจจนต้องรีบคว้าแจ๊กเก็ตในเป้มาใส่แล้วรีบปีนขึ้นสองแถว (ต้องใช้คำว่าปีนจริงๆ เพราะรถสูงชนิดไม่เกรงใจคนขาสั้นอย่างอิชั้นเล้ย)

ด้วยความชำนาญเส้นทางของลุงคนขับรถ บวกกับต้องไปรับคนที่รอที่ปางอุ๋ง คุณลุงเลยเหยียบซะสุดตีน เลี้ยวรถชะเวิ้บชะว้าบ ไม่นึกผู้โดยสารห้าชีวิตที่กลิ้งกันเป็นลูกขนุนอยู่หลังรถ

หลังจากคุณลุงจอดรถให้แวะล้างหน้าล้างตา ก็เริ่มรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังจะมาเยือน เลยรีบกินยาแก้เมารถเข้าไปดักทาง แต่มันคงสายไปเสียแล้ว ทันทีที่ก้นสัมผัสเบาะไปได้ไม่ถึงห้านาที ยาไม่ทันจะเริ่มออกฤทธิ์ออกรส ปากก็เรียกหาถุงก๊อบแก๊บโดยทันควัน

อ้วก!!

ครั้งเดียวไม่พอ

อ้วก!!!

แถมการอ้วกครั้งนี้ต้องใช้เทคนิคชั้นสูงกว่าปกติ มือหนึ่งถือถุงอ้วก มือหนึ่งโหนราวรถ ก้นก็ต้องเกร็งกันลื่นหล่นจากเบาะ หรรษาดีแท้!!

แต่ยัง... ยังไม่จบ เพราะชื่อก็บอกแล้วว่า ‘ถุงอ้วกฯ’ มีไปยาลน้อยเยี่ยงนี้แปลว่ามันก็ต้องมีชื่อเต็มๆ ซึ่งก็คือ... ‘ถุงอ้วกร่วมสาบาน’

ภายหลังทำการปลดปล่อยไปได้ไม่นาน เพื่อนข้างๆ ก็เริ่มอยากเลียนแบบ ถุงก๊อบแก๊บจึงถูกเปลี่ยนมือ จากถุงอ้วกธรรมดา ก็เลยกลายเป็นถุงอ้วกร่วมสาบานไปในบัดดล

คู่รักที่นั่งเบาะตรงข้ามคงกลัวน้อยหน้า ฝ่ายหญิงรีบสะกิดฝ่ายชายโดยพลัน ถุงใส่ขึ้นฉ่ายและต้นหอมจึงแปรสภาพเป็นถุงอ้วกจำเป็น แต่งานนี้ดีหน่อย ปล่อยของเสร็จสรรพมีคนถือถุงอ้วกให้ ไม่เหมือนหญิงโฉดอย่างเราๆ ที่ต้องดูแลตัวเอง

ถึงปางอุ๋งในสภาพอ่อนระโหย แต่อาการผะอืดผะอมไม่ยอมอ่อนแรงตาม เท้าสัมผัสแผ่นดินปากอุ๋งปุ๊บ ขอตัวไปห้องน้ำปั๊บ แต่... ไม่ทันถึงห้องน้ำ มันก็พุ่งออกมาแถวต้นไม้ข้างทาง

อ้วก!!

โซซัดโซเซ

เกาะต้นไม้

อ้วก!!!

โซซัดโซเซ

เกาะต้นไม้

อ้วก!!!!

(โอ้ว... งานนี้อ้วกไป มีควันพุ่งออกจากปากไป ประสบการณ์แปลกใหม่)

จัดแจง (ช่วยทำให้ยุ่ง) กางเต็นท์ ก็แอบหลบมานอนมึน สักพัก... สึนามิกระทบชายฝั่ง รีบพุ่งตัวออกไปนอกเต็นท์ และแล้วต้นไม้แถวนั้นก็รับชะตากรรมอันแสนเศร้าไปอีกครั้ง

ฟ้าหลังฝน มักงดงามเสมอ เป็นเยี่ยงนี้นี่เอง

- ปางอุ๋งแรก... ระดับความประทับใจเรียกได้ว่า 8 เต็ม 10 อาจจะมีปัญหาเรื่อง (เกือบถูก) ไล่ที่มากวนใจบ้าง แต่อากาศเย็นๆ บวกกับกาแฟอุ่นๆ ในตอนเช้าจากคนเต็นท์ข้างๆ ภาพคู่รักอิงแอบถ่ายรูปกัน ก็ทำให้รื่นรมย์ขึ้นเยอะ

- วันเวลาเกือบ 2 วัน กับ 1 คืน ที่ปางอุ๋ง มีคำถามหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในใจตลอด คงเป็นเรื่องที่ว่า การเข้ามาของคนเมืองอย่างเราๆ มันเป็นผลดีกับชาวบ้านแถวนั้นจริงไหม เราเข้าไปเปลี่ยนวิถีเขารึเปล่า มันอาจจะดีตรงที่เขาอาจจะมีรายรับจากการทำโฮมสเตย์ แต่มันก็ต้องแลกด้วยการสร้างสิ่งอำนวยความสะดวก (และสบาย) ไว้รองรับคนเมือง ซึ่งสำหรับเขาอาจจะไม่ใช่สิ่งจำเป็นเลยสำหรับเขา

- นึกขำความช่างเมาท์กับแก๊งสาวโฉด เห็นสาวคนนั้น คู่รักคู่โน้น เป็นต้องเมาท์ เมาท์ และเมาท์

- อันนี้เป็นแค่วันครึ่งของทริปช่วงปีใหม่ วันหลังๆ จะทยอยตามมา